O OFICIO DE SANCRISTÁN EN MUROS

p/ Manuel Lago Álvarez

Aínda que no pareza, o oficio de sancristán sempre foi moi importante dentro do organigrama de funcionamento das igrexas.

O sancristán é a persoa (laica ou relixiosa) que se atopa a cargo da sancristía e da custodia dos obxectos sacros que contén; asiste ao sacerdoteImagen2.png nos labores de coidado e limpeza da igrexa e é ademais o encargado de preparar todo o necesario para a celebración da misa. O Cae remoniale Episcoporum do ano 1600, prescribiu que en catedrais e colexiatas, o sancristán debía ser un sacerdote, describindo as súas funcións no que respecta a sancristía, á eucaristía, á pila bautismal, os crismas, a decoración da igrexa, o mantemento da orde dentro da mesma, a preparación das cerimonias, o repenique das campás da igrexa, a distribución dos fregueses, e por último, suxeriuse que se nomease a un ou dous cóengos que supervisasen o labor do sancristán e os seus asistentes.

Mentres a igrexa de Santa María do Campo de Muros, tivo a consideración de Colexiata, o nomeamento de sancristán requiría dunha serie de formalidades de obrigado cumprimento por parte do Prior e Cabido da Colexiata.

De primeiras: que había que anunciar a vacante de sancristán nas portas da Colexiata con obrigación expresa de que os aspirantes a sancristán da  tiñan que ser clérigos e fillos e netos de veciños de Muros, e concluídos os trámites de admisión, superar un exame diante dun tribunal do que formaban parte examinadores e seis homes bos.

Como exemplo, a principios do ano 1720, o prior da Colexiata de Muros, don José Rubio de Montaño, decretou vacante o cargo de sancristán, ordenando a apertura do proceso de elección, que rematou coa elección do licenciado don Domingo Gómez de Reloba. clérigo de menor orde, que resultou elixido polos examinadores o 8 de abril.

En data 11 de abril de 1720, o prior outorgou título de sancristán da Colexiata de Muros ao elixido.  O texto do título di:

           “Nos el bachiller don Joseph Rubio Montaño prior y principal dignidad en la ynsigne colexiata de la villa de Muros juez apostólico por bula y letras de su santidad nuestro mui santo padre Alexandro Sexto a nos cometida para la provisión y colazión de las prebendas vacas y sachristía que suelen vacar en dichaImagen5.png nuestra colexiata ansí simples como presbiterales como de dicha bula y letras consta, por quanto haviendo vacado en dicha colexiata la prebenda sachristía de ella por óvito del lizenciado don Pedro de Lago Maneiro su último poseedor se ha librado carta de edicto con cierto término para que los clérigos que fuesen hijos y nietos de vezinos de dicha villa que se quisisen obponer a ella lo hiziesen dentro del término señalado que serían admitidos y su justicia guardada al que le tuviese y constando concurrir en cada uno dellos las qualidades que dicho

privilexio dispone haríamos título, colazión y canónica institución al ydóneo y apresentado por la justicia y regimiento y seis hombres buenos como verdaderos patronos y apresenteros con zitación para todos autos la qual se fixó a las puertas

principales de dicha nuestra yglesia colexiata como se acostumbra a la qual se vinieron

obponiendo los licenciados don Jacobo Gómez de Bazarra, don Domingo Antonio Patiño, don Diego de Estrada y Medinilla, don Benito Jacob de Caamaño, presvíteros, y los licenciados don Domingo Gómez de Reloba, don Antonio Jerpe de Pardiñas, don Juan Antonio Lago Maneiro, clérigos de menores órdenes, y viendo los dichos don Jacobo Gómez Bazara, don Domingo Antonio Patiño y don Domingo Gómez de Reloba

calificado sus personas y qualidades de dicho privilexio y concluido la causa, dimos en ella sentencia por donde declaramos por tales lexítimos obpositores a dicha sachristía a los referidos don Jacob Gómez Bazarra, don Domingo Antonio Patiño y don Domingo Gómez de Reloba, cuia sentencia fue pronunciada en los ocho de este presente mes y año en virtud de la qual dimos nuestro auto para que la justicia y regimiento de esta villa se juntasen en las casas de ayuntamiento y en ella se elixiesen examinadores y hombres buenos. Y habiéndolo echo y señalado día para el concurso se hizo saber todo ellos a los dichos obpositores declarados quienes haviendo entrado a ser examinados y los examinadores nombrados y elixidos dádoles por áviles y suficientes a los sobredichos en vista de que dicha justicia y regimiento con los seis hombres buenos apresentaron dicha prebenda de sachristía en el dicho licenciado don Domingo Gómez de Reloba y nos pedieron le hiziésemos título, colazión y canónica instituzión Imagen3.pngde dicha sachristía despachándole carta de título en la forma acostumbrada con recudimento de frutos que es la presente, en cuia conformidad mandamos que qualquiera canónigo capellán o clérigo de esta villa baia a la ynsigne colexiata della y dé posesión de dicha sachristía a dicho licenciado don Domingo Gómez de Reloba por los libros, cálizes, campanas y otras ynsignias que como tal le tocan y el sobredicho dé fianza de dar quenta de las alaxas con que se sirve dicha nuestra yglesia colexiata y parroquial, la qual reziva el presente escribano por su quenta y riesgo. Y mandamos se le guare y hagan guardar las exenpciones y privilexios que por tal sachristán le son devidas y se han guardado a sus antezesores y ninguna persona en ella le inquiete ni perturbe pena de excomunión maior y diez mil maravedíes aplicados para la fábrica de dicha yglesia, so la qual pena mandamos a quien toque le acudan y hagan acudir con los frutos y rentas tocantes a dicha sachristía y más que le sean devidos, anejos, devidos y pertenecientes, y le haian y tengan por tal sachristán de dicha colexiata en testimonio de lo qual libramos la presente carta de título sellada con el sello de nuestra ynsigne colexiata firmada de nuestra mano y refrendada del infraescripto escribano de dicho ayuntamiento. En dicha villa de Muros a onze días del mes de abril de mil setezientos y veinte años. Bachiller don Joseph Rubio Montaño. Por su mandado: Juan López de Castro”.

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

A voz dos nosos poetas

Manuel Mª Pena Silva

Desde algures, de bedel.

Xerardo, feito a cicel,Imagen1.png

rocha ruda o seu perfil,

alma agreste de alguacil

intérprete dun papel

de pícaro, pueril.

 

Xerardo, que gran cartel!

-extinta luz do candil-,

entre saias, sen cuartel,

todas a xogar con el

á pitacega…, ao pernil:

Pertinacia en pirixel,

rapazadas pola pel,

palpadelas co viril.

***

Xerardo, xa de civil,

desde algures, de bedel…

 

(Rioderradeiro)

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

MÁIS DE OITO SETAS COMESTIBLES

p/ Amado Barrera

Coa caída das primeiras follas das árbores chega a ansiada tempada de cogomelos aos nosos campos. Cada día hai máis afeccionados recollendo este exquisito manxar, pero é moi importante coidar da nosa contorna a medida que enchemos os nosos cestos de cogomelos.

Outro requisito fundamental é non pisar os cogomelos e non collelos demasiado pequenos, xa que non poderemos gozar do seu sabor.

Outro dos consellos fundamentais á hora de saír a gozar dunha xornada campestre recollendo cogomelos, é non coller aqueles que pensemos que poden ser velenosos e se pensamos que inxerimos algún hai que acudir directamente a un centro de saúde. Aquí deixo unha pequena guía dos cogomelos máis comúns nas terras de Muros.

  1. LEPIOTA PROCERA  (pan de cóbrega)

Grande e alta . De nova é coma un mazo de toca-lo bombo, que despois se abrirá circularmente. Os vellos parecen parasoles e vense de lonxe.

SOMBREIRO de ata 35 cm.

-con escamas marróns que van desaparecendo, e o centro  sempre pardo, saínte e redondeado (este “mamelón” central é a única parte lisaImagen2.png

Debaixo do sombreiro hai moitas LÁMINAS grandes

dispostas coma os raios dunha roda, desiguais e LIBRES (=non chegan ó pé). Brancas pero de vellas vanse escurecendo e manchándose.

A ESPORADA que arrían é branca.

O PÉ é moi alto, moi fibroso ao partir, coa superficie ATIGRADA DE BANDAS MARRÓNS e coa base ancha formando coma un bulbo algodonoso.

Rodeando ao pé hai un ANEL DOBRE QUE  SE PODE MOVER DE SITIO COA MAN, porque NON ESTA PEGADO AO PÉ.

Abunda en verán e outono en hortas pouco coidadas, viñas e certos prados cercanos a carballeiras e castiñeiros.

A súa CARNE é branca e aromática. Hai que desprecia-los exemplares vellos, só os novos son de boa calidade (cando o sombreiro aínda é convexo acampanado).

Hai unha especie parecida, tamén comestible (L. rhacodes), que é algo menor, coas escamas máis anchas e PÉ LISO.

As lepiotas velenosas (por ex. L. helveola) son MOI PEQUENAS, con carne algo rosada e anel débil. Por eso, para evitar confusións NON SE DEBEN COLLER LEPIOTAS MENORES DE 10 CM.

( a Amanita pantherina, velenosa, é tamén máis pequena, ten o sombreiro pardo con verrugitas brancas e O PÉ BLANCO E CON VOLVA.

  1. TRICHOLOMA NUDUM  (PÉ AZUL)

 -O SOMBREIRO é moi convexo ao principio, có borde repregado hacia abaixo e adentro; logo ábrese, medra e faise case que plano, de ata 10 cm. de diámetro. o seu COLOR varía do azul lila grisáceo ao gris parduzco e é completamente liso.Imagen3.png

-Baixo do sombreiro hai moitas láminas radiais de fío algo sinuoso que parecen adherentes (=pegadas ao pé) e incluso algo decorrentes nos vellos exemplares, e son de cor lila azulado.

A ESPORADA que soltan se se deixan varias horas sobre un papel é de cor algo rosado-lila.

-O PÉ é fibroso, da mesma cor lila-azulado ca as láminas. A base é máis ancha e algodonosa.

-Frecuente en outono e aínda en inverno, baixo diversas clases de árbores, sobre todo entre a faísca do chan das carballeiras.

a súa CARNE é de ton lila, moi aromática e escurecendo coa humidade. Quizás moi suave e con demasiado olor, é UNHA SETA DE CALIDADE.

MOI DOADO DE COÑECER pola súa COR AZULADO-LILA.

AMETHISTINA, pequena seta toda de cor violeta, de sombreiro pequeno, poucas láminas, separadas, e de pé delgado duro, moi frecuente e comestible tamén (só o sombreiro).

 

  1. BOLETUS EDULIS   (andoa, madeirudo)

 -SOMBREIRO circular regular, ao primeiro pequeniño, convexo e semiesférico, despois menos convexo e amplo (pode chegar aos 20 cm. de diámetro), LISO e de COR PARDUZCA, a cor varia dende “café con leite” claro a marrón escuro (=B.aereus); algúns son de cor granate parduzca (=B.pinnicula).

-A CARNE é branca, pero baixo da pel do sombreiro é un pouco viñosa

-A cara inferior do sombreiro está chea de POROS pequenos, regulares, que son o final de infinidade de tubiños que forman unha capa doada de quitar.Imagen4

POROS E TUBOS son primeiro branquecinos, logo algo amarelentos e, de vellos, amarelo-verdosos.

-A ESPORADA é de cor caqui pálida.

Despois o pé vaise facendo máis alto e esvelta e pode chegar a cilíndrico. A súa cor soe ser café con leito claro e ten na parte superior una especie de REDECILLA BLANCA (na variedade . reticulatus a redeilla non é tan clara e cubre toda a superficie do pé)

O PÉ é robusto e parece unha maza, coa parte inferior moiImagen5 grosa: cando a seta é moi nova parece un anano barrigón cun casco redondo tapándolle a cabeza e pescozo.

Despois o pé vaise facendo máis alto e esvelta e pode chegar a cilíndrico. A súa cor soe ser café con leito claro e ten na parte superior una especie de REDECILLA BLANCA (na variedade B. reticulatus a redeilla non é tan clara e cubre toda a superficie do pé)

Medra en verán e outono baixo diversas .

-A súa CARNE é moi apreciada en tódalas partes e de gran interese alimentario (entre outras interesantes cousas para organismos, ten proteínas de alta calidade polo seu gran contido en aminoácidos esenciais).

-Só se pode confundir con outros boletos (setas con tubos), pero poucos boletus son algo tóxicos. (tóxico é B.satanáns, que ten POROS ENSEGUIDA VERMELLOS e o pé con zonas vermellas, amarelas e con redeilla vermella, e a súa carne azulea ao partila).

Boletus felleus é amargo e certamente parecese moito ao B.edulis cando é novo, pero ao medrar coñécese ben, porque a redeilla do pé é de ton castaño e os poros póñense rosados (e sempre podemos coñecelo tamén probando un trociño da súa carne en cru, que é moi amarga)

  1. BOLETUS LUTEUS  (ándoa anelada, ándoa marela)

 -SOMBREIRO circular convexo semiesférico, logo máis aberto, de 5 a 12 cm. de diámetro. VISCOSO coa humidade, DOADO DE PELAR e de cor marrón achocolatado.

-A ESPORADA é amarelenta.

-PÉ mais ou menos cilíndrico e TEN UN ANEL Imagen6MEMBRANOSO violáceo, do que ás veces só quedan colgallos pegados .

-Por encima do anel, a superficie do pé e amarelenta,  con pequenas granulacións, e por debaixo do anel é algo violáceo ou parduzco.

-Frecuente nos piñeirais no verán e outono.

CARNE branda e saborosa. NON HAI RISCO DE CONFUSIÓN CON OUTROS BOLETOS, pois o feito de ter anel no pé distíngueo da maioría. (Ademais poucos boletos hai tóxicos, e só causan trastornos dixestivos).

Hai unha especie moi parecida e tamén comestible: B.granulatus, que NON TEN ANEL e que é de sabor algo máis forte, MANCHA OS DEDOS de cor tabaco.

  1. AGARICUS CAMPESTER (champiñón silvestre)

-SOMBREIRO circular, convexo, liso, branquecino o con una especie de escamiñas sedosas (non saíntes) algo parduzcas. O borde é fino e algo saínte. De 5 a 15 cm, e a CARNE de OLOR AGRADABLE ALGO ANISADO, POÑÉNDOSE ROSADA AO PARTIR.

Numerosas LAMINILLAS radiais LIBRES (=non chegan ao pé) desiguais e de cor variable coa idade: primeiro son rosadas, logo parduzcas de ton carnoso e ao final moi escuras, marrón-violáceoImagen7 case negro (entón hai que tiralos, por ser algo tóxicos).

A ESPORADA que arrían se se deixan sobre un cristal é de cor pardo violáceo.

O PÉ é branco, case cilíndrico e cun ANEL BLANCO membranoso delicado.

Frecuente en verán e outono tras de chuvias abondosas, en lugares descubertos, coma prados, céspedes de xardíns, terras ben estercoladas e, sobre todo, en leiras abandonadas nas que xa medrou algo a herba.

A súa CARNE  é aromática e moi apreciada.

Hai moitas especies do mesmo xénero, moi parecidas e tamén comestibles, con láminas da mesma cor e anel no pé.

Tamén é moi parecido a A.silvaticus, de sombreiro algo máis escuro, polas súas escamas sedosas pardo-vermellizas, pé máis longo e carne que se pon vermella ao partir, que é propio de bosques.

A arvensis e A.silvicola (bola de neve) son de sombreiros máis globulosos, brancos, máis grandes e altas e con anel algo máis complicado e carne de olor agradable, que se manchan algo de amarelo ao manosealas.

Só hai que ter coidado con A.xanthoderma, que é algo tóxica, e se recoñece porque CHEIRA MAL (a iodoformo) E SE MANCHA DE AMARELO RAPIDAMENTE DONDE SE TOCA.

O verdadeiro perigo non é a confusión con outros “champiñóns”, aínda que hai algúns moi indixestos, senón en confundirse con outras setas velenosas: Entoloma lividum, que tamén ten as láminas rosadas (ASI QUE MELLOR NON COLLER AGARICUS MOI NOVOS, que aínda teñen as láminas rosadas), pero  como NON TEN ANEL, non debe haber confusión (ademais, que E.lividum cheira a fariña)

Por outra banda, as Amanitas velenosas teñen láminas e esporadas brancas, ademais de volva.

A clave para non se equivocar ao recoller Agáricos campestris é pensar que debe ter laminas rosadas e anel e non poñerse amarelo ao tocalo.

  1. COPRINUS COMATUS (matacandil)

-Cando é moi nova e o sombreiro está cerrado, é oblongo, case cilíndrico, cun manguiño con pé.

Despois medra ata 5-6 cm de alto e se abre un pouco por baixo semellando unha campá ou un apagaveas (matacandil), pero apenas se abrirá mais. Só o borde vaise levantando e desflecando a medida que se va poñendo rosado, logo negruzo e se convirte un líquido negro coma a tinta: o sombreiro, que era branqueeino e moi peluchoso, vaise licuando por baixo, ata quedar só o mamelón central.Imagen8.png

Baixo o sombreiro, moitas láminas brancas libres (non chegan ao pé), apretadas, que tamén se poñen rosadas, negras e ao fin liquidas.

PÉ fráxil, oco ao final, brancosedoso, ás veces cun  fino anel branco moi delgado e solto que soe desaparecer.

Medra en verán e outono, en grupiños, en sitios descubertos, perto dos basureiros, escombreiras e xardíns.

A súa CARNE é branca, moi terna e delicada, polo que hai que cociñala pouco e va moi ben para tortillas. Só se come cando está branca e as láminas tamén.

É CASI IMPOSIBLE confundila con outras setas, se acaso, con outros coprinos acampanados e que se fan tinta (C. atromentarius causa trastornos se se bebe alcohol neses días) pero NINGUN TEN O SOMBREIRO TAN PELUCHOSO E CARACTERISTICO.

  1. CANTHARELLUS CIBARIUS (cantarela)

SOMBREIRO convexo irregular afundido polo centro según medra, 3-a10 cm. de case branco a marelo e case alaranjado.

NON TEN LAMINAS, senón enrrugas, que baixan algo polo pé e que se bifurcan e ramifican ao chegaren cerca do borde do sombreiro, e da mesma cor.   Tamén o PE e marelo coma toda a seta.   A ESPORADA é branca.

Abunda en verán e principios de outono en diversos bosques.

A súa CARNE é firme, branca e de aroma agradable. RARA VEZ É ATACADA POR PARÁSITOS, pola súa consistencia. Permite utilizala en calquera Imagen9.pngguiso e incluso desecala facilmente, pero precisa máis tempo  no lume.

Os principiantes sempre se confunden cunha seta parecida: Hygrophorosis aurantiaca (Cantharellus aurantiacus) ou Falso Níscalo: tamén é amarela, pero o pé é máis cilíndrico, branducho e baixo o sombreiro TEN LAMINILLAS alaranxadas bifurcadas: se cortamo-la seta cun coitelo de arriba abaixo pola metade veremos que son verdadeiras laminillas finas, pero NON ARRUGAS. (De tódolos xeitos, non importaría moito porque non é tóxico)

Sí que sería grave confundirse con Pleurotus olearia, seta TÓXICA, que ten certo parecido, pero é mais alaranxada e TEN LAMINILLAS finas e soe medrar EN GRUPOS sobre tocóns de árbores ou raíces (o C.cibarius MEDRA EN TERRA E TEN ARRUGAS).

  1. LACTARIUS DELICIOSUS   (fungo dos piñeiros)

SOMBREIRO primeiro circular, convexo, aplanado, có borde encurvado hacia abaixo e adentro; despois ábrese e se funde en embudo. 5-15 cm. Cor moi variable: vermellizo, ocre, grisáceo-laranxa ou verdoso en algunhas partes (máis nos vellos). Zonas concéntricas ou redondeles escuros .

Moitas LAMINILLAS radiais decorrentes (=baixan pegada ao pé), desiguais, de cor laranxa. ESPORADA BLANCA.

Pé case cilíndrico, xeralmente curto, laranxa variable e soe ter uns furadiños, coma picaduras de viruela. A estructura do pé é granulosa (=non ten febras, pártese por calquera parte, coma unha tiza branda) e soe esta oco cando non é moi novo.

O detalleImagen10.png máis importante desta seta, que a distingue de tódalas demais, é que segrega un líquido vermello-laranxa cando se corta tanto o sombreiro coma o pé: este forma entón un anel vermello có líquido. (Este pigmento elimínase polo riñon e por eso a ouriña ponse desa cor e asusta a quen non sabe a causa).

O contacto da CARNE có aire fai aparecer unha cor verde “cardenillo”. Ollo: se o níscalo ten partes verdes pode que esté agusanado ou sexa vello ou esté moi manoseado.

Hai especies parecidas: L. sanguifluus segrega un látex vermello sangue e L. semisanguifluus teno purpúreo.

SONCHE AINDA DE MELLOR CALIDADE.

Algúns exemplares están ás veces parasitados por outro fungo (Hypomices) branco que deforma as laminillas, e fanlle tomar formas raras, cunha capa branca baixo do sombreiro: seguen sendo comestibles e incluso mellores.

Os níscalos medran sempre nos piñeirais, e abundan en veráns chuviosos e mais en outono (se chove).

 

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

FRIAXE GLACIAL

p/ Marcelino García Lariño

FRIAXE  GLACIAL

Frío, o que se di frío, como aquel serán-noite da procesión da Semana Santa de fai uns anos, eu coido que non sei se o habería ou se aínda o haberá. Ata os santiños da procesión mesmamente semellaba que estaban aterecidos, e non digamos xa os confrades e os cregos que ían no procesión coas facianas axeadas.Imagen1.png

Aquela noite xélida tamén a sufrimos, e non pouco, os parroquianos devotos e píos que iamos tiritando, pero moi afervoados como se require nestes casos, na procesión. ¡Que frío, Señor, que xeo!, mesmamente semellaba que nos atopábamos no polo. Era un frío friorento con redundancia ou sen ela; e amais deso unha chuvia tan xélida que unha pinga que che caera en calquera parte do corpo, sen esaxerar, o mesmo che podía deixar en estado líquido, sólido ou gasoso.

Pero para comprendernos mellor, imos prescindir destes termos tan grandilocuentes e altisonantes, e expresarnos na fala popular dos pescos que é, por moito que se diga, como máis ben nos entendemos uns cos outros tanto nas manifestacións relixiosas como profanas, en verán e en inverno, con abafante calor ou con xélida friaxe.

Pois aquel día e nesa mesma procesión, nun treito dela por unha rúa moi estreita, quedou a ringleira onde ía eu todo friorento desfile mesmo ó par da banda de música, e unha moza das que ían tocando na banda mesmo quedou pegadiña a min. Vina tan entalada, tan frienta, que me deu compaixón, e díxenlle:

–Mociña, tes moito frío ¿non si?

E a mociña, bonitiña coma un sol, cunha voz moi afinadiña –para algo estaba na banda– contestoume:

–Teño tanto e tanto frío teño señor, que ata non teño tento para botarlle a man a gaita.

Ela quedou moi tristeira, e eu co que me dixo moito máis.

HAINOS

¡Hai cada un! … Haber hainos –como di a xente– pero o caso é dar con eles.

Coñezo a un home que é do meu tempo, ten a miña estatura, gasta o mesmo número de calzado, ten a mesma miña fasquía no andar, e ata é tan despistado coma min.

Pois este home, que Deus conserve moitos anos, pois así tamén me conserva a min, unha mañá moi cediño, aínda non chegara o mencer, presentouse no despacho de billetes da estación de Castromil, en Muros, e sacou un billete. Foi para o autobús e de seguidiña este púxose en marcha. Cando ían aló pola Abelleira, o revisor do ómnibus foi pedir os billetes ós viaxeiros é ó chegar a pé do noso home, moi cortés e con toda educación, dirixiuse igual que o fixera cos outros pasaxeiros, dicíndolle:

—Billete, por favor.

O noso home, o meu dobre, buscou no bulso da chaqueta do lado dereito e non o atopou; logo no do lado esquerdo coa mesma sorte; mirou en tódolos petos do pantalón co mesmo resultado; xa moi nervioso mirou en todos do chaleco e tampouco lle apareceu. Sacou a carteira, remirouna ben e nada, que o billete non lle daba aparecido.

Entón o revisor, canso de esperar, díxolle con moi boas palabras:

—Non se preocupe, señor. Eu xa o coñezo, por mor de que vostede vive moi pretiño do garaxe de Castromil, e sei e cónstame de que é unha persoa de toda fianza e creto.

Proseguiu o revisor coa súa tarefa de pedirlle o billete ó resto dos viaxeiros; e cando rematou e ía sentarse ó lado do condutor, ó pasar polo home que é igual a min, viuno que baixara a maleta e que estaba sacando  dela documentos e pezas de roupa na procura do ditoso billete. Faloulle o revisor:

—Deixe o billete que non lle fai falta para nada. Xa lle dixen que sei positivamente que vostede o pagou. —E o bo do home contestoulle:

—Teño que atopalo á forza para saber onde teño que baixar, que non sei para onde vou.

¡Haber hainos! Pero este tamén é un deles.

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

DATOS DE INTERES

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario