A peregrinación de 1909

p/ Manuel Lago Álvarez

 A peregrinación do Arciprestado de Entíns a Compostela co galo do Ano Santo de 1909, foi unha das máis multitudinarias que se lembran na cidade do Imagen6.pngApóstolo.  O día elixido foi o 10 de agosto, e pese a ser un día laborable, non por eso a afluencia de fieis foi escasa.  Aproveitando o fin de semana e a celebración en Santiago da Exposición Rexional Galega, a presencia muradana foi más que notable. Esta exposición foi visitada polo Rei Alfonso XIII o 25 de xullo, quen pernoctou no Hospital Real.  Como anécdota da pernota do Rei en Compostela, engadir que a cama onde o Rei Alfonso durmiu, atópase  hoxe, -conservándose en moi bó estado-,  nun domicilio de Muros.

O groso dos peregrinos chegou de madrugada a Santiago, concentrándose as nove e media da mañá no Paseo da Ferradura, e sobre as 10,30 dispuxéronse a entrar na cidade.  Fixeron a entrada pola Porta Faxeira, seguindo pola Rúa do Vilar, Praza das Praterías e Praza de Alfonso XII, ata chegar á Catedral.  Abría a marcha un grupo de homes, ao fronte dos cales, e portando un estandarte, atopábase o Xuíz de Primeira Instancia de Muros Don José González LLana e Fagoaga, e recollendo as cintas, Don Paulino Lago González, secretario do Xulgado Municipal, e o comerciante muradano Don Francisco Dubert.  Na comitiva estaba tamén a Banda Municipal de Muros interpretando o himno da peregrinación. A Banda Municipal estaba dirixida polo seu director Don Valentín Alonso Arias, (mestre da Escola Pía de Muros).

A  continuación marchaba un numerosísimo grupo de mulleres seguindo un fermoso estandarte que portado pola Srta. Carolina Portals, recollendo as cintas as Srtas. Carmen García Beiro e Consuelo Roura Paz.  As rúas polas que transitou a comitiva estaban fermosamente engalanadas.  Durante a marcha disparáronse foguetes con profusión.  A comitiva estaba presidida polo Arcipreste e párroco de Muros, Don José Souto Iglesias e unha comisión do Concello composta polo Alcalde Sr. Piñeiro e o concelleiro Sr. Novoa López.

A porta do Obradoiro foron recibidos polo M.I. Sr. Deán.  No presbiterio esperabaos o Cardeal de Santiago Emmo. Don José María de la Herrera y de la Iglesia a quen acompañaban os M.I. Don Emilio Macía Ares, Mestreescola e Don Eugenio Fernández Arpón, Tesoureiro do Cabido.

Imagen5.png

Reunidos tódolos peregrinos dou comezo a celebración da Misa que foi celebrada polo Lcdo. Don Enrique Campos Piñeiro, párroco de San Orente de Entíns, rezando a continuación o Rosario o Lcdo Don José María Melendez, párroco de San Xoán de Roo. Acto seguido subiu ao púlpito  o Cardeal Arcebispo, que comezou a súa alocución felicitando efusivamente aos presentes pola grandiosa manifestación que acababan de facer; manifestación brillante, espontánea e ordenada.  albou a súa fe e a súa relixiosidade que contrastaba co escepticismo e indiferentismo modernos en cuestión de relixión e piedade.  Logo referiuse aos nefastos sucesos da semana tráxica de Barcelona.  A continuación explicou as indulxencias que ía conceder as medallas da peregrinación, dando esta por terminada coa súa bendición.

Antes de abandonar a Basílica os peregrinos, un  numeroso coro de muradanos cantou con exquisita harmonía e afinación un himno de despedida ao Apóstolo Santiago, con letra do Sr. Barcía Caballero e música do director da Banda Municipal de Muros Don Valentín Alonso Arias.  Velaiquí a letra do himno (a música descoñecese):

Adios, Patrón querido,

Señor Santiago;

ya que a honrarte venimosImagen4.png

dadnos en pago

paz en el alma,

paz en nuestros hogares,

paz en la Patria.

—-

Al postrarnos a tus plantas,

muy amado patrón nuestro,

humildes devotos tuyos

por siempre nos ofrecemos.

Ante tu santo sepulcro

hacemos solemne voto

de ser fieles defensores

de la fe de nuestro Apóstol.

Adios, adios, adios.

Contaron as crónicas que a peregrinación do Arciprestado de Entíns composta por 4500 persoas, fora –sen dúbida algunha- unha das máis numerosas que visitaron a Basílica compostelán.  Tamén se referiron os cronistas á beleza das mulleres muradanas, que lucían o fermoso traxe que tanta fama daba a Muros.

 

Anuncios
Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

LABREGOS E PESCOS

p/ Marcelino García Lariño

 Eu son dunha vila mariñeira rodeada de montañas. Non vos digo que vila e porto é porque con dicirvos que é a máis preciosa do mundo xa vos decatades Imagen1.pngque se trata de Muros. A súa ría e o seu mar son un tesouro, e os montes que a abranguen mesmamente son o belido estoxo que gorece esta tan prezada xoia.

Do mar ó monte a penas hai distancias: o treito é unha carreiriña dun can; saes da ribeira, sobes un chisquiño, e xa te atopas nun agro ou nunha leira. Os poboadores son proteicos, pois mesmo traballan na agricultura (labregos) coma na pesca (pescos). Tan é así que os brañegos adoitan facer traballos dos ribeiregos e os ribeiregos dos brañegos. A calquera deles podes vélos de labrador, gandeiro, pescador ou marisqueiro. Todos eles, uns e outros, son moi boas persoas.

No que si se diferencian son no carácter: o xorne do campesiño non é coma o do mariñeiro, nin o temperamento do mariño é coma o do aldeán. Neso son radicalmente distintos. O pesco é completamente extravertido, desinteresado, confiado, desprendido, gastador, como din elas “unha man aberta”; aberto para todo mundo tanto fala co indíxena coma co bárbaro, ninguén para el é estranxeiro.Todo tanto lle dá; chega do mar e xa non se preocupa doutra cousa que non sexa ir para a taberna a bota-la partida, ou para o peirao, ou a lonxa onde poida falar, esbardallar sempre cun ton de voz moi alto, como teñen que falar no mar por mor do vento e do bruído das ondas. A economía caseira corre a cargo da muller o mesmo que a educación dos fillos.

O labrego non, o labrego é retraído, desconfiado, retranqueiro, aforrador, mesquiño case avarento, o que se di “do puño cerrado”; a taberna só lles leva os cartos os día da feira, ese día si que gastan, e algún que outro domingo ou festivo. Receoso cos descoñecidos a penas lle da leria. Os únicos que lle levan os cartos e osImagen2.pngaforriños todos, que os arruínan, son os avogados. Esa é a súa debilidade, o seu punto  fraco. Gozan cos preitos, que o mesmo llo poñen ó veciño, coma o parente ou os irmáns pola cousa máis insignificante: o rego do regueiro, os lindes, os marcos, as partillas, a herdanza ou o cancelo. Para eles todo lle sirve con tal de pór un preito.

Eu, por razóns profesionais, e para que vos decatedes da idiosincrasia  de uns e de outros, vouvos contar dous casos:

O mariñeiro chega ó banco, xa entra ríndose e saudando cunha confianza coma se xa che coñecera de toda vida. Sen que lle preguntes xa  el che di: “Veño buscar cartos” ­. Pregúntaslle cantos, di o que quer levar, e xa antes de que llos deas di: “Onde hai que firmar” (o asinar goréntalle moito) e faino sen ler, aínda que sexa en branco. Dáslle o diñeiro e dislle repáseo. Nin che fai caso, iso para el é coma se lle retiraras a confianza. Méteos no bulso sen contar, e con moito aquel diche: “O banco nunca se equivoca”.

O labrego non. Entra xa mirando para un lado e para outro, saúda moi educadamente, iso si, e xa comeza co rol das preguntas e repreguntas: “¿E a como  están os intereses” “¿E se poño tal cantidade na conta, cánto me dan?” “Pois mire que noutros bancos pagan máis réditos”, “¿E se cambio de conta no me aumentan a renda?” E se por acó e se por aló, cando te das de conta xa vai media mañá fóra e non fixeches nada. Ó final, despois de horas e horas de preguntas e respostas, remata dicindo: “Mire, vounos levar todos por mor de que quero mercar unha finca, e aínda non me chegan que terei que vender o becerro na feira do doce” E aínda non termina aí; aínda che fai unha restra de consultas xurídicas que acabas por dicirlle que non entendes de compra ventas e que vaia ó avogado. Leva os cartiños todos, doullo o papel para asinar mentres lle vou contar os cartos, léeo de arriba abaixo e de babor a estribor. e chámame para dicirme: “Mire faga o favor que eu xa non vexo moi ben, ¿que é o que di aquí enriba de onde vostede me mandou asinar”  “Aí di: recibín”–“Pois mire, borre o recibín, e póñalle RECIBIREI”

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

A voz dos nosos poetas: O tempo do deber, reverdecido.

p/ Manuel Mª Pena SilvaImagen2.png

Naciches no ultramar; o mal de ausencia,
agasallo de REI sen monarquía,
contributo saudoso á túa herencia, 
foi dor de antergo en ti, por regalía.

  Dictárache o sentir, que vén da infancia,
seres de aquí e de alá –dicotomía-,
porteño-toreán –concomitancia-,
galego de nación, por bonhomía.

  É tempo dun saber polo sabido,
é tempo dun servir polo servido, 
é tempo dun soñar polo soñado,
é tempo dun sufrir polo sufrido…

  É tempo do vivir reivindicado,
é tempo de esperar pola esperanza,
é tempo, amigo ANTÓN, dunha mudanza:

  O tempo do deber, reverdecido.

   http://rioderradeiro-naeiroa.blogspot.com.es

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

A voz dos nosos poetas: “Cando te sintas só”

Cando te sintas só

 p/ Antonio Rey

 Cando penses que estás só

e tódalas portas semellen pechadas,Imagen1

cando as cousas se tornen esgrevias

e comeces a pensar que non hai saída…

Cando vexas con claridade

a miseria do corpo

(xente remexendo no lixo)

e a miseria da alma

(asasinos, ladróns, maledicentes…)

Cando vexas as persoas falar soas na rua

e a loucura gaña-los corazóns,

Cando esteas tentado de ficar paralizado

e queixarte ao ver o que fan outros.

Pensa naquel mozo, galego e emigrante,

que sen medios cruzou a mar un día.

 

E se aínda non che alcanza

e arrincar é moi difícil,

mira atento aos ollos dos teus fillos

e saberás por que tes que loitar.

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

NA ÓPTICA

p/ Marcelino García Lariño

A ninguén lle gusta que o traten mal, que o aldraxen ou que, aínda disimuladamente, lle digan que está tolo sen selo.Imagen6.png

Isto pasoume a min que non é conto. Co gallo de que se me caía o vidro do ollo esquerdo… e permítanme que faga unha aclaración porque a min gústame chamarlle as cousas polo seu nome, ó pan, pan e ó viño, viño: non me caía a vidro do ollo esquerdo toda vez que no ollo non tiña mal ningún; non me interpreten mal; o mal estaba nas gafas que me caía o vidro do lado esquerdo dos anteollos, fun a unha óptica moi renomeada a que me solucionasen o problema.

E así foi. Atendeumo un mozo moi cortés e moi refinado e cando levándome as gafas na man para amañarmas, ó pasar mesmo por diante doutra empregada, moi guapiña e feituquiña, mirando para min preguntoulle  ó seu colega ou compañeiro, que tanto me ten:

–¿Qué lle pasa ó señor?

–Hai que apertarlle a caravilla.

–¡Cómo! –berrei o tempo que dando un pulo coma unha fera arrabeada, de onde estaba sentado planteime diante del disposto xa para zoscarlle– ¿Pero ti mequetrefe do carallo posme a min por tolo? ¡Cousa que aínda non fixo ninguén! Me cago ata..

Non me deixaron terminar. O mozo, e a moza tamén pero non tanto, desfacíase en desculpasImagen7.png pedíndome mil perdóns mil veces. Facíame reverencias e non era quen de acougar. Dicíame:

–¡Señor, señor! Cálmese por favor. Non se poña nervioso. Escoite, escoite, por favor. Mire, a caravilla que dixen que había que premer, non era a súa, Deus me libre de semellante cousa, senón a da gafa que suxeita o cristal, e para demostrarllo veña, por favor, veña comigo para que se decate cos seus propias ollos.

Levoume con el e era certo. Apreixou o parafuso (o meu non; o dos lentes) e quedáronme noviños do trinque. Non me cobrou nada; ofrecéuseme para todo que me fixera falta, e acompañoume ata a porta.

Pero é o que digo eu. Hai que falar con propiedade e con precisión, e non mesturar nin trabucar as cousas, nin dicir unhas por outras. Hai que chamarlle as cousas polo seu nome, como fago eu: ó pan, pan e ó viño, viño.

 

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario