Archivo de la etiqueta: Marcelino García Lariño

LABREGOS E PESCOS

p/ Marcelino García Lariño  Eu son dunha vila mariñeira rodeada de montañas. Non vos digo que vila e porto é porque con dicirvos que é a máis preciosa do mundo xa vos decatades que se trata de Muros. A súa … Seguir leyendo

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

NA ÓPTICA

p/ Marcelino García Lariño A ninguén lle gusta que o traten mal, que o aldraxen ou que, aínda disimuladamente, lle digan que está tolo sen selo. Isto pasoume a min que non é conto. Co gallo de que se me … Seguir leyendo

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

O Susiño

p/ Marcelino García Lariño O Susiño sería o mozo máis esvelto e máis pulido que había na bisbarra. Guapo coma un sol, non tivera El Señor máis que pintarlle. Moi bo tipo, moi elegante e espigado, decote ben traxado e … Seguir leyendo

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

O Señor Lourido.

p/ Marcelino García Lariño. O Señor Lourido, home moi prudente, serio e formal onde os haxa, tivo que ingresar no hospital co  gallo de facerlle o cataterismo. Internárono nunha alcoba de dúas camas na que xa había outro paciente, e … Seguir leyendo

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

NA XESTEIRA.

p/ Marcelino García Lariño. Dicía a defunta da miña avoa (a filósofa, non a mística), que a fame fai á xente lista, aguda e disposta. Outros sabios, sen ser a miña avoa pero de moita máis sona, aseveran que os … Seguir leyendo

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado , | Deja un comentario