O CARACOLO E O XUÍZ

p/ Marcelino García Lariño

 Conforme asevera  a Constitución todos somos iguales ante a Lei. A Lei é a Lei e é para todos; para todos igual.

Así o preceptúa a Constitución, a Carta Magna. Somos cidadáns dun estado de dereito. Facer xustiza, aplica-las leis, e a misión dos xuíces. Os xuíces deben e teñen que ser xustos, imparciais, rectos e virtuosos para medir, para xulgar a tódolos súbditos pola mesma rebola.

Na vila de onde eu son e vivo, había, agora xa non o hai, xa marchou, un rapapetos, un rapiñeiro semiparvo e semidesvergonzado chamado o Caracolo que,Imagen7 un día si e outro tamén, os axentes da autoridade levaban detido ó xulgado e non precisamente por gozar de boa conduta, que nunca a tivo, senón por ser e cometer ilegalidades, furtos e  inmoralidades. Pero tamén, e xa que de xustiza falamos, xusto é dicir que, un día si e outro tamén, segundo o Caracolo entraba no xulgado xa o xuíz o ceibaba porque nunca lle atopaba falta, e menos aínda delito.

Nunca ocasión viñera á vila,  un pequeno circo, uns titiriteiriños de tan pouca monta que ata daban mágoa. Os pobriños non puideron celebra-lo espectáculo porque o Caracolo roubáralle os traxes. Os civís levárono detido ó xulgado e o xuíz soltouno no intre alegando que por uns trapos vellos, que de traxes non tiñan nada e de valor menos, nun ía meter un home no cárcere. Que se disfrazara de carnaval con aquela roupa que tamén tiña dereito a disfrutar do Entroido como calquera fregués.

Noutro momento tamén a policía local levouno preso por roubar o cepillo do Pan dos Pobres no convento. Segundo entrou xa o liberou o xuíz aducindo que tamén o Caracolo era un pobre e tiña todo dereito de percibi-los cartos que como pobre lle pertencía.

Outra vez os xendarmes conducírono o xulgado por forzar a porta da igrexa e arrepañar co peto das Ánimas. Conforme entrou, e sen más requilorios, o xuíz botouno para fora dicindo que o Caracolo si que era unha ánima; pero unha ánima en pena por carecer de cartos para a súa mantenza.

E falcatruadas coma estas o Caracolo facíaas tódolos días. Tan é así, que moita xente, non sei se de chiste ou en serio, cada vez que o vían entrar no xulgado en medio da parella dos civís ou da policía municipal, dicía: velaí vai o Caracolo para súa oficina.

O señor xuíz fora invitado á voda de outro persoeiro, un alto e soado funcionario do Ministerio da Facenda; e para asistir á mesma mercou na capital un automóbil noviño do trinque e tamén un traxe de etiqueta, un frac ou unha levita, unha desas prendas que usan os personaxes de tanto avoengo e alta liñaxe nas grandes cerimonias. Chegou á vila, aparcou o coche e subiu á casa; cando ó pouco tempo baixou para recoller as mercadorías, atopouse coa porta do coche forzada e sen o traxe de etiqueta.

No intre desconfiou do seu tantas veces protexido Caracolo, e, efectivamente, fora este e non outro o único autor do latrocinio. O Caracolo confesou ser o ladrón; se ben alegou na súa defensa que non sabía que ese coche tan noviño fora do señor xuíz e menos aínda a roupa, pois de saber que ámbalas dúas cousas era da Súa Señoría (palabras textuais do caco Caracolo); xura que non o faría.

De nada lle valeu esta alegación ó Caracolo. Foi para un presidio da capital onde cumpriu unha condenaImagen8.png de catro anos oito meses e un día, ou catro anos oito meses menos un día. Para o caso é igual por mor de que un día máis ou menos pouco importa.

O que xa non é igual é que cando o Caracolo, levou, quitou, sacou,  substraeu, apoderou ou roubou a outros, para a Súa Señoría nunca era delito nin sequera falta por mor de que se de roupa se trataba, eran trapos vellos e tamén tiña dereito a disfrazarse; si se trataba de diñeiro tamén tiña dereito ós cartos como calquera; e se eses cartos eran das ánimas tiña máis dereito aínda. ¡Ouh! Pero cando o Caracolo tan limpamente lle furtou a Súa Señoría o frac ou o chaqué ou a levita ou o que fose e como se lle chame a esa prenda, non tivo, nin sequera, o dereito a vestirse. Aínda que fose coa roupa vella do señor xuíz

Que me perdoe a Súa Señoría, pero o seu código non é outro que o da Lei do Funil, máis comunmente chamada a Lei do Embude.

 

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s