ENROUQUECEMENTO

p/ Marcelino García Lariño

Se non é verdade o que digo, que non vexa máis á muller e ós fillos.

Foi que agarrara unha carraspeira había xa tempo, e non había xeito de que me desaparecera; tódolos remedios foran inútiles. O peor era que,Imagen1.png cada vez, a rouqueira aínda se agravaba. Como os da casa toleábanme de que eso forzosamente tiña que ser cousa mala, moi mala, collín pánico e terminei por ir ó Centro Médico á consulta do otorrinolaringólogo que, se para pronuncialo cómpre estudio, para escribilo é mester facer todo un curso na escola de noite.

Cando me tocou a vez, o médico chamoume polo meu nome e apelidos dende a entrada da consulta, e mandoume pasar. Xa dentro, moi amable e con moita gracia, convidoume a que me sentara nunha cadeira de brazos moi semellante á que teñen os perruqueiros que, co medo que eu levaba, figuróuseme unha cadeira eléctrica desas coa que lle tiran a vida ós asasinos, e con toda educación e cordialidade, preguntoume:    -¿Qué lle pasa ó señor?

-Pásame que xa hai moito tempo, máis de un ano ou de dous, ou aínda máis, teño unha afonía persistente.

-¡Ouh! Esas cousas non hai que esquecelas. Tardou vostede moito en acudir a mirarse.

.Xa ve, doutor, un espera sempre haber se pasa, e o que pasan son os días…

-E os meses e os anos –interrompeume-..  Imos ver, imos ver, abra ben a boca.

Abrín a boca todo canto podía, que mesmo semellaba o can de Cachola cando osmaba morte no lugar. Colleu coma unha culleriña de pau, meteuma dentro, mirou, e díxome:

-¿Fuma moito?

-Nadiña, doutor; nin moito, nin pouco.

Entón puxo mala cara pola miña contestación, colocou un aparello na fronte que tiña unha luciña que alumaba coma unha lanterna das boas, volveu a mandarme abrir ben a boca, e mirou e remirou a gorxa por dentro todo canto quixo e lle deu a gana, para dicirme:

-Vaia facéndose á idea de que hai que deixa-la bebida. O alcohol non lle é bo para os males da garganta, ¿estamos?

-Doutor, se non bebo nada- respondinlle..

Moura cousa lle dixen. Emperrenchouse de tal xeito que mesmo parecía unha fera, e coma un tolo berroume:

-Pois tampouco é unha afonía como dicía vostede. Así que non son eu só o que se equivoca-. E eu, mansiño coma un año, qué outra cousa podía facer perante de aquel ferabás, coa humildade do mundo, faleille:

-Se eu non lle digo, doutor, que se equivocara..- E outra vez volveu a interromperme, para dicirme:

-Vostede non ten nada que dicir. Decátese que aquí o médico son eu.

Mal como puiden, estarrecido de pavor, sacando forzas de non sei onde, aínda lle preguntei

-¿E logo que teño, señor?

-Pois ten, vostede, unha farinxite ou unha larinxite.

-Mire, doutor. Eu cántolle moi mal, sabe, pero así e todo estoulle nunha coral. ¿Coida conveniente que a deixe, ou aínda podo cantar?

-Cante, berre, grite, vocifere e faga o que queira, que unha garganta vella coma esta, por moito que se lle faga non lle ten compostura. ¡Váiase!

E funme.

Non volvín máis a un médico nin pensado teño. ¡Non ho!. Esto pasoume a min que non é conto.

 

Anuncio publicitario

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s