Publicidade muradana do ano 1959

Anuncios
Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

A hipertensión arterial

A presión arterial é a medida da forza que se exerce contra as paredes das arterias mentres o corazón bombea o sangue ao resto do corpo. Cando a cifra de presión arterial está elevada falamos de hipertensión arterial. Habitualmente a presión arterial lese con dúas cifras (por exemplo, 120/70), a primeira ou superior denomínase presión arterial sistólica e a inferior coñécese como presión arterial diastólica. A presión arterial mídese en milímetros de mercurio (mmHg).

Cales son as cifras normais de presión arterial?

Dicimos que unha persoa ten hipertensión arterial cando as cifras de presión arterial, de forma repetida, son iguais ou maiores de 140/90 mmHg. Considérase normal cando o valor da presión arterial habitual é igual ou inferior a 120/80 mmHg. No caso de que o valor da presión de arterial sexa superior a 120/80 mmHg pero non alcance 140/90 mmHg falamos de prehipertensión.

Por que se produce a hipertensión arterial?

Hai moitos factores que poden afectar á presión arterial, entre eles a cantidade de auga e sal que hai no organismo, o estado dos riles, vasos sanguíneos e sistema nervioso, así como os niveis de certas hormonas. A medida que envellecemos somos máis propensos a ter a presión arterial elevada, isto débese a que os nosos vasos sanguíneos vólvense máis ríxidos coa idade. Tamén se observou que as persoas obesas, tensas, diabéticas, que consomen demasiado sal ou que fuman teñen un risco máis elevado de sufrir hipertensión arterial que aquelas que non se atopan neste grupo. A pesar de todos estes factores de risco para padecer hipertensión arterial, na maioría dos pacientes non se identifica a causa responsable da hipertensión, é o que se denomina hipertensión arterial esencial.

Que síntomas produce a hipertensión arterial?

A maioría dos pacientes non presentan ningún tipo de síntomas, a enfermidade detéctase cando a persoa mídese de forma casual a presión arterial. Nalgunhas persoas os síntomas que acompañan á hipertensión arterial son: dor de cabeza, confusión, sangrado nasal, cambios de visión, náuseas ou vómitos.

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

O MEU TOCAIO

p/ Marcelino García Lariño

Disque, non sei que o dixo nin onde o lin, que os tocaios, só polo feito de seren tocaios, queirámolo ou non, teñen algo en común. É dicir que se semellan en algo. Eu, a verdade, non o sei; pero teño a miñas dúbidas, E direivos por que:

Coñezo un homónimo, co que me falo e me levo moi ben, que nunha ocasión atopábase mal e decidiu ir ó médico. E así o fixo. Contoulle ó doutor o que lle pasaba: que aínda que estaba xubilado cando lle apetecía ía a pescar; que non tiña folgos, que aínda ben se poñía a facer calquera cousa que lle daba a canseira; que non tiña azos nin para iza-lo silgo e todas esas cousas que ó bo de meu tocaio lle estaban pasando, e que eran certas.

O galeno auscultouno e mandoulle facer un análise de sangue, outro de mexo, e tamén unhas radiografías co gallo de que cando tivera todas esas probas no seu poder, darlle un diagnóstico veraz e fidedigno do mal que padecía. Mandoulle que volvese ós quince días, tempo que o físico coidou conveniente para que lle dera tempo a facer tódolos requilorios.

Eu, algo por medo e moito por egoísmo, e  por se algún día me daba tamén a min a canseira, que un está neste mundo puñetero para todo, bo e malo, animei moito ó paciente para que fixera todo o que lle receitaran e me tivera ó corrente do resultado.

Ós quince días, coma un cravo, presentouse o meu homónimo no consultorio do facultativo. O doutor díxolle que estaba moi gordo, como era certo, e que tiña que adelgazar que lle atopaba moito colesterol e triglicéridos, bastante azucre de máis no sangue, e que para pórse ben tiña que facer moito exercicio. Entón o que levaba o mesmo nome cá min contestoulle que exercicio xa facía bastante, que andaba ó mar nun botiño que tiña a motor e que se movía de raio. Replicoulle o doutor que eso no era exercicio, se remase si, pero como el ía non. Que tiña que andar moito, non menos de seis quilómetros diarios. Algo así, como un mínimo de dúas horas

Aquel mesmo día, pola tarde, o meu tocaio ou homónimo fixo o que lle mandou o sanitario. Foi pola estrada de abaixo ata Louro e deu volta pola de arriba, e chegou á casa escoñadiño: botaba o fel pola boca.

Mais o meu homónimo, que non é que digamos un intelectual, para decatarse no foi falta máis que mirar para el, debeu coidar que o que lle mandaran andar non era por medicina, senón coma unha especie de imposto, un trabuco, que había que cumprir por estar doente, porque ó outro día, á tarde, á hora de saír, díxolle así a súa muller:

–María: Mandoume ó médico que teño que andar polo menos seis quilómetros cada día. Xa fun onte e cheguei baldado; non podo comigo. Así que, como eu no podo ir, que estou escaralladiño de ves, dende hoxe, telos que andar ti todos los días.

O meu tocaio a min non se me imita en nada; ¡iso si que non! No único no que se me asemella é no nome. E nada máis.

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

Humidal e enseada do río Rateira en Bornalle

p/ Elixio Vieites.

Tipo de ben: Paisaxe natural,
Concello: Muros
Parroquia: Abelleira (Santo Estevo)
Lugar: Bornalle
Cronoloxía: Descoñecida,
Descrición:  O río Rateira cos seus afluentes, Amira, San Lourenzo, Maceira e o regueiros Mondelo e o da Canela, discorren polas parroquias de Abelleira e Torea e verten as súas augas na praia de Bornalle, onde se orixina un amplo esteiro. O humidal está catalogado no pxom de Muros como elemento de interese natural e paisaxístico e leva o código 111062 de Humedais SIAM. Tamén aparece no catálogo a enseada que se forma na súa desembocadura en Bornalle que é zona de produción de moluscos e outros invertebrados mariños na demarcación hidrográfica de Galicia-Costa co código ES.014.NR.194.000.01.00
Propiedade: Pública  – Uso actual: Outros
Categoría do Ben: Catalogado (Catálogo da Xunta e dos PXOM)
Referencias bibliográficas:   http://www.planeamentourbanistico.xunta.es/siotuga/documentos/urbanismo/MUROS/documents/22396CA001.PDF (pax. 31 pdf)
Mapa dos humedais da provincia de Coruña
http://siam.cmati.xunta.es/c/document_library/get_file?folderId=66091&name=DLFE-3605.pdf Zona de Bornalle en Muros
Rexistro de Zonas protexidas Galicia-Costa
http://augasdegalicia.xunta.es/PHGC/PHGC-ES/PHGC_Anejo_4_Registro_Zonas_Protegidas.pdf (pax.35 pdf)  Humedais de Galicia

http://siam.cmati.xunta.es/mapa-de-humedais

Afeccións;  Ten camiño de acceso?: Si
Está cuberto de maleza: Non
Está afectado por algunha obra: Non
Estado de conservación: Bo

Onde está localizado:  Latitude: 42.8022337382
Lonxitude: -9.01812314987

Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario

O P. José Mójica en Muros (1965)

p/ Manuel Lago Alvarez

No ano 1965 Muros recibiu unha visita inesperada. O famoso actor e cantante mejicano José Mójica, ordenado frade franciscano no  mojica mama papa grupo comedor.jpegano 1942, xunto co muradán Manuel Ángel Viro Caamaño (naquel entón tamén frade franciscano), pasaron uns días en Muros; días nos que tiveron ocasión de confraternizar cun numeroso grupo de muradáns afeccionados á música. A presenza do P. Mójica en Muros non foi casual. A amizade de Manuel Ángel Viro co franciscano D. Carlos Amigo Vallejo, quen co tempo sería Arcebispo de Tanger (1973-1982) e Cardeal Arcebispo de Sevilla (1982-2009), xunto coa celebración do Ano Santo Compostelán de 1965 e a estreita e discreta relación de Don Carlos Amigo, co Convento dos PP. Franciscanos de Louro, foron determinantes para que o P. Mójica achegásese a Muros e coñecese ás súas xentes.

O P. Mójica viña de facer unha xira de dous meses polo norte de España, presentando a súa película “Yo Pecador”, en cuxas funcións cantaba algunha das súas cancións acompañadas por Ángel Viro. Ao regresar a Santiago díxolle a Viro que cumpría 70 anos e queríao celebrar con el nalgún sitio retirado do bulicio humano. Viro suxireulle, como non, que o mellor sitio e máis apropiado era a súa terra no precioso convento que alí ten a Orde. Xa a primeira animouse. Colleron o Castromil e a Muros  e viñeron. Na Vila recibironos con gaitas e grupos folclóricos e organizaron unha comida homenaxe en Domitila . Nas cartas que despois o P. Mójica enviaba a Ángel Viro, facía referencia a ese acto e encomendáballe transmitirlle a todos o seu agradecemento polo agarimo que lle demostraron.

  Nas fotos que acompañan a esta entrada poden verse ao P. Mójica xunto a Manuel Ángel Viro e ao grupo de muradáns; todos coñecidos e algúns deles xa falecidos. (As fotos foron xentileza de D. Manuel Ángel Viro Caamaño).

 

  • Pequena biografía de José Mojica: (San Gabriel, 1895 – Lima, 1974) Actor y cantante mexicano. Tras estudiar música, se volcó en el mundo de la ópera, al extremo de formar parte como tenor de la compañía de ópera de Chicago, desde donde llegó al cine en las primeras versiones españolas que se realizaron en Hollywood nada más implantado el cine sonoro. La Fox Film Corporation lo contrató para intervenir en El precio de un beso (1930), de James Tinling y Marcel Silver.
  • A partir de ese momento, una serie de comedias y melodramas de aventuras románticos irán convirtiéndolo en uno de los rostros hispanos más reconocibles en Hollywood. Interpreta tanto papeles de domador como de príncipe o pescador, si bien en todos lo más importante era articular una melodía lo más sugerente posible para que el cantante pudiera lucir su excelente voz. En las versiones españolas de sus películas intervinieron Francisco Moré de la Torre, José López Rubio y Enrique Jardiel Poncela. El propio José Mojica cofirmaba la mayoría de las canciones y música de sus películas.
  • De la escasa decena de películas en las que interviene en Hollywood, cabe destacar La cruz y la espada (1933), de Frank Strayer, en la que interpretaba el papel de un fraile franciscano en la época que discurría la fiebre del oro californiano. Se da la circunstancia de que el actor abandonará años más tarde el mundo del cine para ingresar en un convento peruano de la orden franciscana con el nombre de Fray José Francisco de Guadalupe Mojica. No obstante, antes de ingresar en dicho convento, intervino en la película argentina Melodías de América(1942), de Eduardo Morera, con canciones de Agustín Lara. Una década más tarde, y como caso aislado, se debe recordar la historia que el mismo escribió para la película española El Pórtico de la Gloria (1953), de Rafael J. Salvia, en la que también intervino.
Minientrada | Publicado el por | Etiquetado | Deja un comentario