GARANTÍA DA CONFESIÓN

p/ Marcelino García Lariño

Atopábame na sala de espera do hospital agardando a que me chamaran á consulta de cardioloxía, cando cadrou a pasar por alí un sobriño meu que estaba de capelán no devandito centro sanitario.

El non se decataba de min; pero eu, que xa o vira de lonxe, agardei a que pasara ó meu carón para dicirlle:

–Bos días, reverendo.Imagen2.png

–¡Ouh padriño! –porque tamén son padriño- ¿E que fas por aquí?

–Veño á revisión.

–Agora levo moita présa, que me están agardando, e logo veño a pé de ti.

Foise o reverendo, e o paisano que estaba ó meu lado preguntoume:

–¿Ese cura que acaba de falarlle é seu afillado?

–Elle si señor. Meu afillado e máis meu sobriño- contesteille.

Entón el, o paisano, díxome:

-Se tódolos curas foran coma ese, ata eu iría á misa.

–¿E iso por que?

–Pois… voulle contar: Eu ingreseille neste hospital cun infarto. Estívenlle moi maliño, moi maliño; aquela conta  máis alá que acá. Tan malo estiven que quixen acollerme a tódalas garantías –que non me daban ningunha– e, polo si ou polo non, que a cousa estaba caio non caio, pedín que me viñera poñe-los sacramentos e facer tódolos doados requilorios. E veu este señor, o que agora acaba de pasar. E confesoume. Pasou o tempo, púxenme ben e marchei do hospital. Mais unha vez vin á revisión, coma hoxe, e atopeime con el no corredor. Pareino e díxenlle:

–Señor cura, ¿faría o favor de confesarme?

–¡Como non! Agora mesmo, veña comigo- contestoume-. E alá fomos á capela. Eu sei que el non me coñeceu, e non é de estrañar ¡confesará a tantos!… Pero cando me estaba confesando debeuse relembrar de min porque interrompeume para preguntar: “¿E a vostede non o confesei haberá sete ou oito meses en coronarias” – “Si, señor”. – “¡Pois lisque de aquí e non me veña dar a lata”! “¿Ou non sabe que as miñas confesións teñen garantía para cinco anos”?

 

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s