A PEGA (Pica pica)

p/ Amado Barrera

“A pega no espello se mira e dela mesma se admira.”

Non son moitos os animais dos que ata o de agora se sabe que se recoñecen no espello: Orangután, Gorila, Chimpancé, Bonobo, Elefante, Delfín, Orca… e Urraca!!

Certo que é algo moi significativo, indica un nivel de consciencia, pero ollo ao piollo: Que un animal non se “vexa” a si mesmo no espello non quere necesariamente dicir que non teñan consciencia de si mesmos, pode que non sexa a vista o seu sentido máis fiable, por exemplo así pasa cos cans, que si que se recoñecen polo seu propio olor, como era de esperar, pois é o olfacto o seu sentido principal.

Esta chamada “proba do espello” ten outras críticas e suscita dubidas varias, pero todas elas apuntan a non darlle moita fiabilidade aos resultados negativos como para “descualificar” a una especie. Cando o resultado é imagen1positivo, como pasa coa PEGA, as positivas conclusións son menos cuestionadas. Está claro que a Pega éche un paxaro moi listo. Consecuencia dun seu encéfalo proporcionalmente tan grande coma os dos chimpancés, orangutáns e humanos. A intelixencia e astucia da pega está fora de toda dúbida, e a súa capacidade de comunicación coas demais pegas: avisa dos perigos, xúntanse para incomodar e acosar a depredadores… Almacenan alimentos en agochos secretos e poden ser ensinadas a imita-la voz humana e pode identificar a persoas coñecidas. Tamén é famoso o seu costume de colleitar obxectos brillantes de todo tipo con que “adornan” o interior, tapizado con musgo, teas, fibras e plumas,  dos seus magníficos niños, que son grandes plataformas, ás veces protexidas con “parasol”, moi ben traballadas e reforzadas con lama, no alto de grandes árbores ou mesmo de torres eléctricas, a salvo de depredadores gateadores.

É a Pega un animal moi beneficioso pola súa variada dieta insectívora e carroñeira, aínda que moito lle gustan os ovos e pitiños doutras aves, o que a fixo obxectivo de cazadores, que a consideraban por ese o seu gusto culinario un exterminador de perdices, mira quen foi falar.

Como curiosidade anatómica temos un trazo distintivo da subespecie ibérica (Pica pica melanotos): a ausencia de plumas detrás do ollo.

Nos últimos anos é notable a diminución da cantidade de pegas pola nosa bisbarra. Non sabemos cómo explicar esta evidente observación, porque a única especie depredadora de pegas que vai en aumento é a gatuna, seguramente moi hábil en chegar de noite aos niños, pois cada vez hai menos árbores tan altos coma antes, e devorar ovos e pitos… Pero o certo é que non é especie precisamente en perigo de retroceso, todo o contrario, pois os cazadores disque xa non a cazan como facían antes, cando a consideraban inimiga mortal das perdices, e mesmo tampouco non hai tantos miñatos e aínda que os campos de cultivo si que foron moito a menos, coa súa variada dieta non deben ter moitos problemas para criar a súa niñada.

A vindeira vez que vexades unha pega, lembrade que ela tamén os ve.

 

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en Natureza y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s