A voz dos nosos poetas

Mar

p/ Agustín González López

Mentras viran as aves, ensuminme

Na observación do mar…

Púxenme a repetir sonos antigos.

Busquei as verdes illasImagen1.png

aló no mar de lonxe…

E púxenme a soplar unha bugina naúfraga,

un gran corno de mar que sabía a salitre.

Un caracol mariño de deuses e de nautas

do pazo de Neptuno, que máis tarde

me soaría a verso

dunha metamorfose primitiva…

Tamén sentín soar unha flauta na escuma.

E tamén unha gaita de mouro que dos montes baixara

-de altas furnas-

a tocala no pais de Naraio,

a engaiolar a grea de albas, louras nereidas…

A praia entón era, ouh Nereo, unha música plena.

Sen presa estou creando –ou recreando– as luces.

Cos meus antigos ollos estou velando o mundo

que fóise e non se foi…

Chegou o mar transfigurando os días.

Os camiños van longos pola escuma e o vento.

Pedras arden ao sol, sen consumirénse.

As veces lento é o mar, contino de mareiras.

Terra no ar do mar.

Barcos de sombra vaga pasarán pola luz

branca do plenilunio.

Dispois, para outro día,

quizáis a tarde volva, veleiro de cen soños…

 

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en A Voz dos Nosos Poetas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s