A voz dos nosos poetas

Mar

p/ Agustín González López

Mentras viran as aves, ensuminme

Na observación do mar…

Púxenme a repetir sonos antigos.

Busquei as verdes illasImagen1.png

aló no mar de lonxe…

E púxenme a soplar unha bugina naúfraga,

un gran corno de mar que sabía a salitre.

Un caracol mariño de deuses e de nautas

do pazo de Neptuno, que máis tarde

me soaría a verso

dunha metamorfose primitiva…

Tamén sentín soar unha flauta na escuma.

E tamén unha gaita de mouro que dos montes baixara

-de altas furnas-

a tocala no pais de Naraio,

a engaiolar a grea de albas, louras nereidas…

A praia entón era, ouh Nereo, unha música plena.

Sen presa estou creando –ou recreando– as luces.

Cos meus antigos ollos estou velando o mundo

que fóise e non se foi…

Chegou o mar transfigurando os días.

Os camiños van longos pola escuma e o vento.

Pedras arden ao sol, sen consumirénse.

As veces lento é o mar, contino de mareiras.

Terra no ar do mar.

Barcos de sombra vaga pasarán pola luz

branca do plenilunio.

Dispois, para outro día,

quizáis a tarde volva, veleiro de cen soños…

 

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en A Voz dos Nosos Poetas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s