A danza sae da panza

(p/ Marcelo da Rabela)

A nai do Cristoviño no rexía moi ben que digamos dos miolos do cerebro da cabeza, defecto este que xa lle viña de herdanza; e o pai, rexía un pouco mellor cando non estaba borracho, que rara, moi rara, era vez que non se atopa nesteImagen20 estado de embriaguez que é o mesmo que dicir que aínda rexía menos.

Pois nesta condición calamitosa, sen roupiña que vestir e famiña en abundancia, vivía, mellor dito malvivía o Cristoviño e mais os sete ou oito irmáns, mal contados porque seguramente eran máis, nunha mísera choza afumada e negra como os meus pecados –non me atrevo a chamarlle casa por non faltar a verdade– de non sei cantos centímetros cadrados (pois a un metro non chegaba).

Tiña de bo, tanto o Cristoviño coma os seus irmáns, que amais da nai biolóxica, a que os pariu, outras nais que eran as que, dun xeito ou outro, vestíannos, educábannos e mantíñannos. Tamén cumpre dicir que eles, as criaturiñas, eran todos de máis xeitoso, mesmamente coma anxelotiños.

Un día o Cristoviño foi en cas da súa nai Mariquita (unha das tantas Imagen18 que tiñan, sen ser a deles) e moi contento díxolle:

–Non sabe, mamá Mariquita. Papá ten un galo e vaino matar mañá en Louro para comelo na festa da Madanela.

E a señora Mariquita, a nai Mariquita, moi agarimosa, díxolle ó rapaciño:

–E a min non me has de traer un anaco. –Respondeulle o neno: –Se mo dá miña nai, si.

Ó outro día, domingo, festa da Madanela, alá foron para Louro, que mesmo parecía unha procesión sen santo, o Cristoviño, os pais do Cristoviño e a lexión de irmáns do Cristoviño co galo e demais trebellos en cestas á cabeza. Ese día no apareceu Cristoviño pola casa da súa nai Mariquita.

Ó outro día, luns, chegou a casa da señora Mariquita o Cristoviño, ditoso e feliz, dicíndolle:

–Mamá Mariquita. Onte farteime de comer na carballeira da Madanela. ¡Miña nai o que tal comín! Case me fartei. –¿Ulo o anaco de galo que me traes para min? –preguntoulle a Mariquita.Imagen19

–Non lle traio nada. –¿Daquela?

–E que non sobrou nada. Comémolo todo.

E o rapaz non mentía. A señora Mariquita ben que o comprendía; por iso preguntoulle:

–¿E que tal estaba? –¡Mi má! De tanto que nos gustou ata lle chuchamos os osos. Entón foi cando a señora Mariquita, a súa nai Mariquita, lle preguntou: –¿Cómo o cociñáchedes, asado? –respondéndolle o cativo moi orgulloso: –Non señora. Metade en empanada e a outra metade en caldeirada.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s