Bágoas e figos pasos

p/ Manuel M. Caamaño
Hoxe é dia de Reises, un día de ilusión para os nenos e os non tan nenos, pero non sempre este día trouxo ledicia e ilusión para algúns dos veciños da vila, se non escoitade esta historia que aconteceu en Muros un día de Reises do ano 1910.
Xosé Sestaio , mariñeiro de Muros , saíu co seu fillo Andrés de nove anos  esa mañá cedo da casa.  Baixaron polas empenadas e mal empedradas calexas do Carme ao ritmo que marcaban os seus zocos que resoaban con balbordo nas rúas  aínda escuras e baleiras da vila.  Pola Calle Ancha chegaron a beiramar onde tiñan a canoa fondeada.
A Andrés custaralle especialmente saír esa mañá para o mar co seu pai , pois deixaba na casa aos irmáns pequenos disfrutando dos figos pasos que os Reises  Magos  de Oriente deixaran esa noite nun pratiño de barro ao carón da lareira. O Neno, a pesar dos seus nove anos, era ben asisado e guieiro e dábase ben conta de que tiña que ir co seu pai  para o mar a buscar o sustento diario da familia.
Picture35Vogaron até remontar a punta do peirao de Porto Piollo onde izaron a vela e puxeron proa do Son; Sopraba un vendavaliño e na altura do castelo un burleu case lles da un desgusto, Xosé tomou un par de rizos da vela e co temón firme na súa man dereita mandou ao neno que se acurrunchase debaixo do banco de proa para que os salseiros no mollasen.
A última persoa que viu o bote  foi o fareiro do novo faro do Rebordiño , que dixo logo que os vira no medio da ría con proa de Monte Louro , e que lle chamou a atención ver un bote esa mañá no mar,  pois había bastante vento e forte mareira.
Nunca mais se soubo de Xosé Sestaio  nin do seu fillo Andrés, os restos do bote esnaquizado apareceron ao cabo duns días na praia loureá do Fogareiro.
E todo isto aconteceu o 6 de xaneiro de 1910, cando os Reises Magos traian a algúns nenos de Muros, figos pasos  mollados en bagoas e salitre.
Tiña nove anos
e un fardel e unhas botas
demasiado grandes para os seus pés.

Mordendo a bágoa rebelde
aprendeu a ser home,
vomitando de medo e de nostalxia
pola nenez.

E logo fíxose amigo da escuma
e do choro do mar.
E sucos de salitre salpicaron a faciana
daquel vello mariñeiro.
Cando a morte ruxiu baixo a almofada.

E no seu delirio, din que berraba:
Levádeme ao mar,
levádeme,
que non quero morrer
como un covarde.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas, Historia y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s