Pregón de D. Juan Caamaño Cebreiro, no ano 2000, na XXXIV Cabalgata de Reises de Muros.

Picture33Quixera agradecerlle ós organizadores a invitación feita a miña persoa como pregoeiro do novo milenio.
Denantes de nada, o meu saúdo e a miña gratitude a tódolos amigos e amigas e coñecidos; é dicir, a esta xente de ben que aquí representades ó pobo de Muros, co seu alcalde á cabeza.
Fai anos que agardaba a ocasión que no día de hoxe se me ofrece, para agradecer a eses magos que veñen de oriente, algo que ós presentes lles pode parecer nimio e menudo, pero que eu sempre entendín coma un regalo. É o feito de pertencer a esta Vila; porque, como dicía Samuel Becket, as raíces da terra non só son as nosas: son as dos nosos fillos e as dos nosos país e avós.
Picture34Cando estou en Muros e, sobre todo, alonxado del, lémbrome do que hai mais de vinte anos fora pregoeiro desta festa: o meu pai, que tanto amou e ama a este pobo. Penso na miña nai, acollida neste solo muradán, e nos meus antergos, entre os cales, algún deles, non tiveron a ledicia de poder xacer baixo este chán. Penso nunha infancia e nunha xuventude forzadas de agarimo e sentimentos dispares, que rezuman na miña mente cando paseo por estas rúas. Porque as rúas de Muros son conceptuais: a tristura, o sufrimento, a amargura e a ledicia están representadas no noso rueiro; como tamén a nosa propia historia se mestura a pedra sólida e granítica, representada neses petróglifos dos nosos montes, nas nosas casas, e nesas rochas coas que gañamos terreo ó mar; esa mar tan fermosa, da que tanta dependencia temos.
Por iso digo que agradezo a Deus e os Reis Magos por pertencer a este pobo. Porque comprendo que Jovellanos considerara a súa presenza nesta Vila como unha espera dourada, ou que o noso insigne historiados Ramón de Artaza, corrixira ós fenicio e situara no noso contorno as ricas illas Casitérides.
Muros é un referente, e debemos sentirnos fachendosos de ser de aquí. Poucos homes e mulleres poden presumir de disfrutar desta bahía chea de historia, elixida polo pirata Drake para descansar das súas tropelías, e na que o Almirante Alvaro de Bazán fixo fuxir a Armada Francesa. Ou simplemente camiñar e reflexionar polos lugares das súas oito parroquias, que fan da natureza un prodixio, e nos que hai campanas de ouro agachadas, ou profundos nos que se atopan somerxidos tesouros de insignes corsarios.
Muros, para min son vivenzas. De rúas, de paisaxes e tabernas mariñeiras que Puccini puido escoller para representa-la súa . Dunha mar dura e sinceira que racha contra o meixón, eses penedos que os cregos consideraban como unha maldade en cernes, un perigo oculto, no que aínda se poden escoitar cánticos estricados e penetrantes.
De olores diferentes; porque debedes saber que en Muros hai tres tipos de herbas que ulen de distinto xeito. A mariña, presente nos piñeirais de Louro e o Ancoradoiro, que desprenden un perfume estimulante, froito do contacto coa mar e co arume; a olorosa, esvaiada ó redor dos nosos cemiterios, e que adopta a fragancia das flores que adornan os camposantos; e a agreste, que se ubica nos recovecos da costa, alí onde o mar se confunde coa terra. Contábame a miña avoa que esas herbas servían para namorar. Coa mariña o home elegante; coa olorosa, o crente; o coa agreste, o duro mariñeiro. Hoxe teño no meu peto eses tres tipos de herbas, porque desexo que os Reis Magos se namoren da dulzura dos nosos nenos e nenas, e da boa vontade dos nosos homes e mulleres. Que nos traian benestar e felicidade; pero tamén que repartan entre nos algo que só os que proveñen de Oriente posúen: a Areté, un concepto que significa virtude, templanza, sensatez e prudencia, e que Aristóteles asumía coma o paso principal para conquerir que o home se fixera exemplar, ó entender éste a boa educación, a sinxeleza e o trato amable cara os demais coma algo propio nas súas vidas.
Iso faime lembrar unha ensinanza do meu pai, que quixen facer lei na miña vida, cando me dicía que .
Deus puxo nas nosas mans unha Vila fermosa; demasiado fermosa. Un contorno encabezado polos montes Pedregal, Estivada e Medoña, e pola simboloxía de Cruz de Pelos e Monte Louro; ese Monte Louro, que o divisalo desde a baixada de San Xusto, aínda preto de Compostela, fai que nos estremezamos porque sentimos a chamada dos nosos antergos. ¡Quén non observou a caída do día desde ese Monte Louro¡ Se existe o Paraíso, non creo que poida haber algo tan parecido. Esas cores añís e crepusculares, que converten o ceo nun espectáculo de luz e tonalidades dispares; e que ningún pintor, chámese Turner ou Cunstable, serían capaces de materializalos nun cadro, porque plasmar dita realidade só está o alcance de Deus, que é quen a expresa a través da natureza.
Por iso , todos nós pedimos ós Magos de Oriente que nos sigan permitindo disfrutar deses anoiteceres e amenceres porque é o mellor regalo que nos poden entregar.
Sei que a xente menuda estas verbas lles poden parecer que non teñan moito sentido, pero cando medredes levaredes no voso interior o sentimento de agr4adecemento que debedes ter cara a Deus por vos dar a oportunidade de pertencer a este entorno.
Nunha etapa como a actual, na que o consumismo cega a mente humana polo afán de posuír e posuír, sería bo que reflexionaramos e situaramos as necesidades reais por riba de tanto valor material. ¡Acaso hai maior regalo que unha posta de sol ou o sorriso dun neno¡. Sede xenerosos e compartide o que teñades. Compartide as vosas ledicias e tristuras, porque no e mais feliz o que mais ten, senón aquel que menos necesita.
Posiblemente haberá rapaces que hoxe non van a ter ningún regalo, sendo o mais grande día da ilusión e da fantasía. E nos temos a obriga de ter cara a eles a nosa lembranza e a nosa solidaridade. E tamén cara a aqueles maiores e pequenos que viven este día alén de nós e, seguramente hoxe, nas súas mentes, estará o pasar dos Magos de Oriente polas rúas desta Vila. Para eles vai o noso recordo e agarimo.
Un bo regalo de reis sería que se rematara con tanta barbarie, con tanto odio e con tanta fame. Sei que hai moitos nenos que nas súas cartas, a parte das súas peticións lóxicas, tamén expoñerán ós Reis Magos estes problemas; e sei tamén, que moitos dos que estades aquí, cambiariades os vosos regalos e todo o que posuedes, se con elo se conseguira erradicar deste mundo tanta inxustiza e tanta maldade. A xenerosidade é un deber e o demais só é egoísmo malintencionado. Por iso, hoxe, mañá e sempre, todos debemos amosar que somos xerosos; xerosos cos nosos fillos e os nosos pais; xerosos cos nosos veciños; xerosos con erros dos demais. En fin… xerosos con todos e con todo.
Queridos Magos de Oriente: os nenos e nenas, os homes e mulleres, os cidadáns de Muros estamos convosco, e desexamos que cumprimentedes os nosos desexos; pero tamén queremos agradecervos o voso esforzo e a vosa entrega para facer felices a tantos e tantos nenos ano tras ano. Neste día Muros está pendente de vos; e agardamos que gocedes do pracer de camiñar polas nosas rúas, e de sentir o ánimo que palpita dentro das nosas xentes. Ogallá mañá, todos vexamos cumpridos os nosos desexos. Moitas grazas. Unha forte aperta para todos neste día que nunca esquecerei.
Muros a 5 de xaneiro do ano 2000.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Cousas que interesan, Historia y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s