Un Contiño Rabelo: NIN REN, MEU FILLO

p/ José María García Rodríguez.

A señora Xusta era moi velliña e gordecha. Tiña a pele queimadiña do sol e na cahola ficáballe un pouquiño de cabelo, moi branco. Tapábase cun mantelo de cóor. Viña os sábados a casa de meu abó, porque era día de esmola. Eu era un cativo de moi pouquiños anos e levantaba poucas cuartas do chan.

Todolos probes sediábanse na porta a esperar. Os máis deles humildosos e cando baixaba meu abó, recibíano coas puchas na man. Pro a señora Xusta, non. Nunca saberéi por qué, rubía as esqueiras e paseniño, paseniño, chegaba a cueiria. Imagen2.pngSentábase nunha cadeira, até que viña calquera da casa. Podía ser meu abó, podía ser miña nai, poidera, ser eu mesmo. Destoncias, denantes que a visen, erguíase, e iña pra un corruncho, e logo poñíase a dicir:

—Caio, caio, caio, coa fame… Caio…

E iña camiñando a radeira, hasta a misma cadeira onde estaba e deixábase sediar nela espatuxada.

—;Ai, miña probe señora Xusta decíamoslle. será que vostede non manxóu cousiña quente nin onte nin hoxe?

—Non papéi ren, meu filliño. Nin ren.

E cando dicía “nin ren” metía na boca a unlla do dedo groso da man direita, e cun dentiño que ainda retiña nela, facía un ruidiño que soaba coma a “tic”, e con cada “tic” borbollaba, “nín ren, nin ren”.

E viña miña nai e collía a garfela de servilo caldo e botáballo nunha cunca de barro. Facía a señora Xusta sentadoiro da repisa da mesma lareira, ao quentiño da labarada na ínvernia; leváballe eu un boeado de pan de boroa que ela metía, en anaquiños, no caldo, pra que estivase mol e non lle dése traballo as cansada enxivas.

Dicíanos “Deus llo paguiño”. Alimpábase a boca coa boneca do brazo direito e iña paseniño, pra porta, a xuntarse cos demáis probes, aos que meu abó lles daba un can, ou can e cadela, ou dous cans aos máis vellos e algunha peseta aos que lles dicían “probes vergonzantes”, que non ousaban pidir iestaban lonxe fora do curro da casa, encostados nunha parede que lles axudaba a sostéla fame. Que ises sí que non tiñan nin, ren, malpocados.

 

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

w

Conectando a %s