Home de moi bo dente.

p/ Marcelino García Lariño

Que hai xente máis comedoriña unha que outra, é cousa que xa todos o sabemos. Como que hai quen non sabe o que é ter fame, que son eses que din que Imagen1.pngteñen desgana e que con unha insignificancia de sustento que metan na boca xa están enfastiados; como tamén hai outros que devoren o que devoren nunca se fartan de comer.

Un destes, dos que nunca se dan satisfeitos coman o que coman, é o meu amigo e veciño Xaquín de Pandeireta. Home bo onde os haxa, que unha cousa non ter que ver coa outra, deuno Deus do moi bo buzo; a nada que sexa de mastigar lle fai ascos, nin por mal condimentada que estea a comida tampouco lle dá noxo. E nunca, endexamais, manxando, se lle escoitou dicir “non quero máis”.

Eu coñezo moi ben a este home, ¡non o vou coñecer!, se somos do mesmo tempo, só lle levo un ano. E a pesar de que non é da familia dos Comellóns (que son veciños), este larpeiro non está gordo nin é de moita estatura, todo á contra, talvez un chisquiño pequeneiro.

O que si, esto cómpre dicilo, que o meu amigo e conveciño Xaquín é un caso patolóxico digno de estudar pola ciencia. Pois non é normal que esteImagen2.pnghome, por non dicir este alarbio, do que non se pode falar que é de mal fociño porque sería unha mentira e a verdade non ten máis que un camiño, non é igual de lambeteiro en Muros que fóra del. Aquí, na casa, come moito, que no se pode dicir que non come; pero cando anda polo mundo adiante, aínda ben non sae do fogar, multiplicáselle o apetito e elévanselle ó cadrado as gañas de comer. Lémbrome coma se fora hoxe que aló polos anos 1951 e 1952 que estaba cumprindo o servicio militar, cando viña á casa con permiso comía ben, moito si pero como adoitaba facelo, nin máis nin menos. Pero cando se lle terminaba a licenza e volvía para Ferrol, nada máis chegar no Castromil á Abelleira, xa se lle remexía o estómago e as tripas, e xa comezaba a dicir “¡que fame teño!, ¡que fame teño!, ¡que fame teño!” e non paraba de rosmar ata chegar ó destino. E navegando por tódolos mares do mundo, pásalle, exactamente, igual.

Esto non é moi normal que digamos. Aquí ten que haber algo psicolóxico ou neurolóxico ou ecolóxico; porque o que lle pasa a este home é, a todas luces, ilóxico ou antilóxico.

Eu podía contarvos moitas e moi saborosas anécdotas da apetencia deste home. Pero, e para que  teñades unha pequena idea, soamente vos contarei a seguinte:

Xaquín de Pandeireta durante o servicio militar estivo destinado no destructor da Mariña de Guerra nomeado “Jorge Juan”, onde tiña o chope de Temoneiro sinaleiro, cargo que desempeñaba as mil marabillas  co beneplácito de tódolos xefes que o tiñan considerado coma o mellor ou un dos mellores temoneiros sinaleiros de toda armada.

Co gallo dun forte temporal coma un ciclón que os collera na Costa da Morte, mareouse case toda a tripulación. E cando chegou a hora do xantar ninguén quixo probar bocado. ¡Ouh! Mais aí apareceu Xaquín que despois de papar a ración del ben acugulada (un prato de aluminio tan grande, dispensando, coma un ouriñal) pediulle ó oficial de garda se lle autorizaba a comer outro prato máis. Como comida sobrada abonda, ninguén quixera comer, díxolle que si. Ó rematar preguntoulle se lle permitía comer outro. O oficial díxolle coma os que queira. Entón Xaquín, comeu outro, outro, outro, outro e outro namentres o oficial, asustado,  íaos contando. Chegou un intre que o bo de Xaquín, rematada a gabeta, dirixiuse novamente ó oficial para pedirlle se en vez de ir sacando prato a prato lle autorizaba a levar a gabeta para a mesa. O oficial díxolle que si, pero coa condición de que fose sacando prato a prato, para apuntar por curiosidade os que comía,  o que lle contestou o temoneiro sinaleiro de que por el non había inconveniente. E así o fixo. E volveu a papar outra gabeta, grande coma unha barrica desas do viño, toda enteiriña. Non sobrou nada.

O oficial díxolle:  –Está vostede satisfeito, ou aínda quer máis.

–Satisfeito, satisfeito, o que se di satisfeito, meu tenente, farto non lle estou. Pero se vostede me concede outra gabetiña máis…

–De ningunha maneira –berrou o tenente– .¡Vostede vai estoupar!

A contestación do oficial non agradou moito o mellor temoneiro sinaleiro da Armada; pero tampouco o oficial estaba moi satisfeito que digamos, Imagen3.pngporque non se cansou de pasear polo sollado dicindo:

–¡Catorce pratos de callos, meu Deus! ¡Catorce pratos! ¡Se non o vexo non o creo! ¡Miña Virxe Santisimiña do Carme! ¡San Pedriño bendito! ¡Benditas almiñas todas do Purgatorio! ¡Corenta pratos de callos! ¡E está como se nada, nin sequera rebentou! ¡ E ven certo que se non o vexo non o creo!

E levou así con esta cantilena horas e horas. E o noso Xaquín mirando para a perola que non lle deixara comer o tenente e íanselle os ollos nela, laiábase deste xeito: “Que triste é morrer de fame tendo que comer”.

 

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s