MARTINEZ é o cuarto apelido máis común en Muros. Un total de 814 en muros levan este apelido, sendo o 0,72 % do total de Galicia. En España o teñen 841.250 persoas como primeiro apelido, e 844.743 como segundo apelido.
Etimoloxía: :
Apelido Patronímico derivado do nome próprio Martín
ou Martiño. Ven grafiado antigamente en Galiza como MARTIZ.
Martínez é un apelido patronímico moi difundido en España e América, sen unha orixe común. Deriva do nome de Martín máis o patronímico -ez. Segundo datos do INE, é o sexto apelido máis estendido entre os españois, tras López, lévano como primeiro apelido 840.436 españois.
Distribución do apelido:
Distribución en España:
No estado español: podémolo atopar nas provincias de Murcia, Madrid, Barcelona, Valencia, Alacante, Xaén, Albacete, Granada, Almería, Asturias, León, Sevilla, Cuenca, Biscaia,
Zaragoza, Burgos, A Rioxa, Cádiz, Cantabria, Navarra, Cordoba, Badaxoz, Guadalaxara, Castelló, Cidade Real, Illas Baleares, Valladolid, Málaga, Tarragona, Guipúscoa, Toledo, Soria, Huelva, Xirona, Palencia, Zamora, Álava, Lleida, Teruel, As Palmas, Cáceres, Huesca, Tenerife, Melilla, Salamanca, Ávila, Segovia e Ceuta.
Antigas e diversas casas solares do apelido Martínez:
As casas máis antigas que se coñecen de Martínez estiveron situadas en Asturias e Galicia. Por tanto, todas as ramas parten dos devanditos lugares xeográficos, estendidas despois polo resto da Península.
En Galicia: houbo numerosas casas deste apelido e entre elas:
– Na provincia de Pontevedra, atópase unha das máis antigas, a que radicou na Parroquia de San Salvador do Poyo, do Concello de Poyo, e partido xudicial de Pontevedra. Desta casa lémbrase, como fundador a don Jacobo Martínez, natural de San Salvador de Poyo, que casou con dona Juana Martínez, do mesmo lugar e Concello, entre cuxos descendentes se atopa don Fernando Martínez e Barba de Figueroa, natural de Pontevedra, e Caballero da Orde de Carlos I, na que ingresou no 30 de marzo de 1.829.
– Na provincia da Coruña, Houbo outra casa galega que radicou na Vila de Muros, fundada por Matías Martínez Porrúa, entre cuxa descendencia podemos citar ao doutor Francisco Martínez Pastor que foi fiscal de Trasfogueiro no ano 1.816.
– Na provincia de Lugo a de Fornelo.
– Na provincia de Ourense, a de Vozqueimado.
Nobiliaria
As Casas Solarengas máis antigas atopanse na Galiza e en Asturies. Os galegos tiveron en:
1. San Salvador de Poio. 
2. Muros
3. A Coruña
4. Xinzo de Límia
5. Etc.
Proba nobreza repetidas veces nas Ordes Militares de Santiago, Calatrava, Alcántara, Montesa, Carlos III e San Xoán de Xerusalén, así como nas Reais Chancillarias de Valladolid e Granada, Real Audiéncia de Uvieu-Oviedo e Real Compañía de Gardas Mariñas. Pedro Martínez Feixoo fixeronlle conde de Troncoso en 1762.
Fontes-bibliografía
Boullón Agrelo, A.I.; Sousa Fernández, X.,
Cartografía dos apelidos de Galicia, Instituto da Lingua Galega – USC, 2001.
INEbase, Aplicativo Apellidos,, INE, 2011.
INEbase, Aplicativo Apellidos, INE, 2011.
“Traballadores do Mar e Terra de Muros”, “Agrupación de Traballadores e Agricultores de Serres” e “Protección Social Esteirana, de Esteiro”, que coas súas directivas ao fronte, con bandeiras republicanas ao vento e algunha pancarta reivindicativa, percorreron as rúas da Vila con grande animación e orde, entoando cantos e coplas.
municipal do Hospitalillo poder facer unha fundación benéfica que resolvería moitas necesidades do pobo.
a nova de forma despectiva con frases como: “por elementos de trabajadores de Esteiro, Serres y Muros, se ha organizado una gran manifestación”. Pese a elo, o certo foi que concentración de persoas manifestándose foi inmensa, superando en moito a calquera outra que se celebrara. Tamén nesta ocasión, unha representación dos manifestantes entregou ao alcalde do concello, Don Isidro García Dubert, un escrito solicitando diversas obras no concello, entre outras: A continuación das obras de construción do faro na “Punta da Boia”, na entrada a ría de Muros, proxecto que levaba moito tempo aprobado e varias veces paralizadas as obras.
rectangular con balcóns á fachada”. Este conxunto salvouse da degradación da súa arquitectura tradicional e a día de hoxe as casas están a ser rehabilitadas dunha maneira máis acorde as súas caracteríticas estruturais. O non estar situado preto da costa e da vía de comunicación máis importante, a estrada C-550 que substituíu ao Camiño Real que comunicaba con Muros e Noia, puido ser a causa da súa conservación. Por aquí pasaba este antigo camiño e neste lugar había una “casa de posta”, que eran os establecementos onde se facía o cambio de cabalerías das carruaxes, coma a “dilixencia de Belarmino” de principio do XX, que podemos ver na foto secundaria da ficha. Algunhas destas casas de posta tiñan pousada para os viaxeiros. As casas están a ambos lados do camiño a teñen tellado a dúas aguas e ventanas enrasada, algunhas delas amosa fermosos balcóns de forxa e bo traballo de mampostería e sillería de granito nos seus muros.
positivo, como pasa coa PEGA, as positivas conclusións son menos cuestionadas. Está claro que a Pega éche un paxaro moi listo. Consecuencia dun seu encéfalo proporcionalmente tan grande coma os dos chimpancés, orangutáns e humanos. A intelixencia e astucia da pega está fora de toda dúbida, e a súa capacidade de comunicación coas demais pegas: avisa dos perigos, xúntanse para incomodar e acosar a depredadores… Almacenan alimentos en agochos secretos e poden ser ensinadas a imita-la voz humana e pode identificar a persoas coñecidas. Tamén é famoso o seu costume de colleitar obxectos brillantes de todo tipo con que “adornan” o interior, tapizado con musgo, teas, fibras e plumas, dos seus magníficos niños, que son grandes plataformas, ás veces protexidas con “parasol”, moi ben traballadas e reforzadas con lama, no alto de grandes árbores ou mesmo de torres eléctricas, a salvo de depredadores gateadores.
