p/ Antón Lago Barreiros.

Os alcumes forman parte da cultura autóctona de moitos pobos.  Algúns nacen suscitados por un apelido, outros por pura deformación da linguaxe e outros tantos se xeran de maneira totalmente anecdótica e particular.

Hai varios tipos de alcumes, existen os alcumes ofensivos e os ‘aceptados’ que, en ocasións, enorgullecen ao posuidor honrando a súa imaxe. Da mesma forma, poden dividirse en individuais, que só afectan a unha persoa, ou familiares que se transmiten de xeración en xeración e forman parte da herdanza da liñaxe.

Un gran grupo de alcumes son os referentes a labores profesionais existentes desde épocas inmemorables. Outras veces, apelan a determinadas características físicas máis peculiares e que resaltan. Tamén poden xurdir como derivados do nome dalgún familiar, dun lugar de procedencia, animal ou vexetal… As posibilidades son infinitas na arte de crear alcumes, disciplina que require de sobriedade, perspicacia, enxeño e dunha técnica sobradamente aguda.

A gran maioría de alcumes están creados desde o agarimo dos veciños e de forma totalmente desintencionada, como un xogo ou un entretemento co que se estreita a unión na súa contorna máis próxima e créanse tradicións locais propias.

Aí vai, (un pouco ordenada), unha pequena escolma dos alcumes polos que conocemos a moitos amigos e veciños de Muros.

Xeografía Galega

Baonas

Camañeras

Carnotiñas

Carnotáns

Currubedos

Lariñáns

Muxías

Palmeirana

Toreáns

Vimianseira

 e de máis alá

Alemán

Arxentino

de América

Asturianos (Muros e Tal)

Cataláns

Chinitas

Chinotes

Cubanos

Españoles (Esteiro)

do Iraní

da Meca

Portugheses

do Ruso

da Valensia

da Saraghosa

Concretando máis na oroxenía

do Arro

do Cabo

Cacholos (Esteiro e Badernado)

de Campio

Carballeira (Abelleira)

Cobiñas

da Costa

da Costiña

Cuneta (Abelleira)

Montañeses

do Outeiro

Pardiñas (1)

do Prado

da Posa

das Pontes

da Vila

(1)coto, chousa.

Ou na Arquitectura

do Bar

de Brecha (1)

Cabaseira

Casiña (Esteiro)

de Castro

Cubelo (2)

Murrillas

Tejadas (Esteiro)

(1)fenda nunha parede. (2)torre

militar.

Patronímicos

Antonáns

Catuxa (1)

Leladas

Leletas

Manelos

Petriñas

Petruscas

Petróns

Puchetos

Ricardóns

Roi (Pepe) (1)

Sildas

Xancadas (Esteiro)

Xandemón

Xanquias

Xelotos

Xoaneras

Oficios

Albeite (1)

Boleira

Canteiro

Carabeira (2)(Esteiro)

Carpintero

Sereiro (3)

Churrero

Cunqueiro

Ferreiro (Tal)

Florera

Latoneiro

Laghoeiro (4)

Meleiro

Mineiro

Panadeiro

Paraghuero (Abelleira)

Santero

Sistillero

Turrilo (5)(Tal)

Sapateiro

(1)veterinario sen ítulo. (2)a que coida as cabras. (3) o que fai as velas. (4) os que limpan os camiños. (5) encargado de vixiar da torre.

Titulos e mandamais

Conde (Tal e Sestaio)

Marquesa da Reina

da Rondina (1)

Mandelo

Patronsiño

Gerente (Esteiro)

(1)o que comproba que todo está en orde.

E como non… do mar

Ballena

Baleiró (1)

Caramuxas

Caruxas (2)(Tal)

de Chona

de Chopas

FanecasImagen7.png

Focas

do Ghaxapo

da Lura

da Malla

Maraghotas (Baño)

do Mariñeiro

Mexillóns

Papo de Orola

Parrotas

Pateiros

da Pesca

do Pesco

de Pica

Pintos (Abelleira)

Rabato (3)

Rederos

Salitre

Tolete

Trillas (4)

da Veta

(1)que pesca co balo (2)especie de solla.(3) cría do bacallau. (4)arte de pesca parecida á rapeta.

Aparencia

do Ancho

da Largha

Cachote (1)

Canchín (2)

Calilas (3)Imagen6.png

Camastróns

Carcamán (4)

Delicadas

Fetas (5)

Fetosas (5)

Maghachas (6)

de Pepe Ghordo

da Pequena

Lindas

Hermosas

Presiosas

Saladas

Sequita

Rucho

Rapasona

Mugherita

de Xan Pequeno (Abelleira)

(1)pequeno e poludo.(2)que xunta os xeonllos ao andar. (3)fermosa.(4)vello e achacoso. (5)pouco agraciado da cara. (6)pouco delicado.

Segundo o Xeitiño

Andares

Canchanas (1) (Esteiro)

Chimpotes (2)

do Chulo (Abelleira)

da Cula

do Firme
     Landáns (3) (Tal)

Latáns (4)

do Manso

Pachudas (5)

Pousa

Tóquenes (6)

(1)que xunta as pernas o camiñar. (2) que chimpa lonxe cando pega.(3)mozo talludo que gosta de xogar cos rapaces. (4)folgazán. (5)parsimonia. (6)escotrado, que deita para unl ado.

Gastronómicos

Biandeira

Boroeira (Abelleira)

Cachelada

Cachasa (1)

Caldeirada

Calleira

Carocho

Chichapán

Chourisa

Comeghalos

Comelóns

Empanada

do Forno

da Tahona

Freixán

Ghindas

Pasitas

Madalenas

Moletes (Esteiro e Acea)

Papeiros

Recho (2)

Salghadas

Talladas

(1)augardente. (2)estómago de vaca para facer callos

 Relixión

Angel Rebelde

Anxeliñas (Baño)

Beneditas (Baño)

do Cristo

do Cura

Curiñas

Jesuitas

Pereghrinas

Romaxes

Santeros

 Cores

Bighote Pinto

Barrigha Verde

Vaca Negra

de Blanco

da Negra

do Roxo (Abelleira)

do Rubio

Pardelo

Colorada

Sexual

Boliñas

Coghonudos

de Cachas

do Chocho

Cocoño

Chochóns

da Cuca

Coñito de Oro

Coneros

Cochechas

Fochechas

Fuchicas (Esteiro)

Ghodienda

Pichita

Perechas

Perrechas

 Cursileria

Cucurulo

Chinchina

Marujita Pu

Pepita Oñó

Pepudita

Pituscas

do Tupé

Utensilios, apaños artesanais

Buriñas (Esteiro)

Cacharola

Cacharros

Cadolos (Muros e Abelleira)

Campana (Esteiro)

Canisa

Canllóns

Cascarillas

Chatolas

Ferro Vello

da Ghancha

de Laghar

Lerexos

Minguilete (1)

Pistillas

Piogha (Abelleira)(2)

Pioghito

Sachaso

(1)trade pequeno.

(2) corda ca que se amarran as vacas o xugo.

 Motorizados

Carretos

do Ghaldrán

Ghincanas

Motorrolas

Belicosos

Carabinas

Carcallos (1)

Requetés

Tiritos

Trincheros

(1)nome que se lles daba aos Carlistas nas guerras de idem.

Enredos

Carracás

Cotelos

Moñecas

Pichichana (1)

Pitilán

 (1)¿o que marca máis goles?.

Parentesco

da Curmán
de Hermano (Louro)

de Mamá (Baño)

do Neto (Esteiro e Baño)

de Primo

do Sivil

 Indumentaria

Biseras

Caxutos (1) (Esteiro)

Chalecos

(1)bastón

  Alusions Corporales

Barrigha Verde

Bighote Pinto

Cabesas

Cabesa Douro

de Cachas

Carrillos (Esteiro)

de Comechona

Pes de Plomo

Sete Linguas

Xan Ollete

Economía

Cachiños

de Chica

da Moca

Perra Chica (Abelleira)

Peseta (Esteiro)

Ricos (Abelleira)

Ricotonos

Flora:

Fiunchala

Parra

 

Publicado el por themurostimes | 11 comentarios

P/ Manuel Lago Álvarez

A prensa de 1974 faciase eco do concerto da  orquesta de Cámara Checa LEOS JANACEK, que na súa xira por Europa foi escollida pola  Obra Cultural da Caixa de Aforros de Santiago, para ofrecer un concerto na Ex-Colexiata de Muros, o 9 de novembro de 1974.

Imagen1.pngImagen2.pngImagen3.pngImagen4.png

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Dr. Ricardo Castillo.

El ataque cerebral es una enfermedad que afecta los vasos sanguíneos que irrigan sangre al cerebro.
Se produce cuando un vaso sanguíneo que transporta oxígeno y nutrientes al cerebro estalla (ataque hemorrágico al cerebro) o está obstruido por unImagen5.png coágulo u otra masa (ataque isquémico al cerebro). Cuando ocurre una ruptura o una obstrucción, algunas partes del cerebro no reciben la sangre y el oxígeno que necesitan. Sin oxígeno, las neuronas del área afectada del cerebro no pueden funcionar adecuadamente y mueren en pocos minutos (por lo general de 3 a 4 minutos). Cuando las neuronas no funcionan, la parte del cuerpo que controlan tampoco funciona. Los efectos devastadores de un ataque cerebral grave con frecuencia son permanentes porque las neuronas muertas no se reemplazan.
Existen dos tipos de ataque cerebral: Uno, el ataque isquémico al cerebro, es causado por la obstrucción de un vaso sanguíneo, mientras que el otro, el ataque cerebral hemorrágico, es provocado por sangrado. Los ataques cerebrales sangrantes tienen un índice de mortalidad mucho más alto que los causados por coágulos.
¿Qué es un ataque isquémico al cerebro?
Es el tipo más común de ataque cerebral. Representa, aproximadamente, el 87 por ciento de todos losImagen6 ataques cerebrales. Se produce cuando se forma un coágulo (trombo) y obstruye el flujo sanguíneo en una arteria que transporta sangre a parte del cerebro. Los coágulos generalmente se forman en las arterias dañadas por la acumulación de grasa, llamada aterosclerosis.
Cuando un coágulo se forma dentro de una arteria del cerebro, se llama ataque cerebral trombótico. Con frecuencia, estos ataques ocurren por la noche o en las primeras horas de la mañana. Otra características distintiva es que con frecuencia están precedidos por un ataque isquémico transitorio al cerebro. A esto también se le llama AIT o «ataque cerebral de advertencia». El AIT tiene los mismos síntomas de un ataque cerebral pero sólo duran algunos minutos. Los síntomas del ataque cerebral duran mucho más y con frecuencia son permanentes. Si alguien experimenta un AIT, debe buscar atención médica urgente en forma inmediata.
¿Qué es una embolia cerebral?
Un coágulo que viaja (émbolo) u otra partícula que se forma lejos del cerebro, generalmente en el corazón, también podría causar un ataque isquémico al cerebro. A esto se le llama embolia cerebral. El coágulo viaja por el torrente sanguíneo hasta que se aloja en una arteria del cerebro o que conduce al cerebro y obstruye el flujo de sangre.
La causa más común de estos émbolos son los coágulos que se forman durante la fibrilación auricular (FA). La fibrilación auricular es un trastorno presente en cerca de 2.2 millones de personas en los Estados Unidos. Es responsable de entre 15 a 20 por ciento de todos los ataques al cerebro. En la fibrilación articular, las dos cavidades superiores del corazón (las aurículas) tiemblan como un plato de gelatina en lugar de latir con fuerza y efectividad. Parte de la sangre no se expulsa completamente fuera de ellas cuando late el corazón, por lo que se acumula y se pueden formar coágulos. Cuando un coágulo entra en circulación y se aloja en una arteria estrecha del cerebro, se produce un ataque cerebral. A esto se le llama ataque cardioembólico al cerebro, es decir, un ataque cerebral que se produce debido a un problema cardiaco.
¿Qué es un ataque hemorrágico al cerebro?
Hay dos tipos de hemorragias cerebrales: hemorragia subaracnoidea y hemorragia intracerebral. Una hemorragia subaracnoidea se produce cuando un vaso sanguíneo de la superficie del cerebro se rompe y sangra en el espacio entre el cerebro y el cráneo (pero no en el cerebro mismo).
La hemorragia cerebral ocurre cuando una arteria enferma (por lo general una muy pequeña) en el cerebro estalla e inunda de sangre el tejido circundante.
La hemorragia (o sangrado) de una arteria en el cerebroImagen7.png puede ser causada por la ruptura de un pequeño vaso sanguíneo o de un aneurisma. Los aneurismas son bolsas llenas de sangre que se hinchan y sobresalen en áreas débiles de las paredes arteriales. Con frecuencia son causados por la presión arterial alta o empeoran con ésta. Los aneurismas no siempre son peligrosos, pero si un aneurisma estalla en el cerebro provoca un ataque hemorrágico al cerebro.
Cuando ocurre una hemorragia intracerebral, hay una pérdida de irrigación sanguínea constante y las células cerebrales dejan de funcionar. La sangre acumulada de la arteria estallada también puede ejercer presión sobre el tejido cerebral circundante e interferir con el funcionamiento del cerebro. En consecuencia, puede haber síntomas graves o leves, según la cantidad de presión.
La cantidad de sangrado determina la gravedad de las hemorragias intracerebrales. En muchos casos, las personas con hemorragia intracerebral mueren debido al aumento de la presión en el cerebro. Sin embargo, quienes sobreviven se recuperan mucho más que aquellos que sufrieron ataques cerebrales causados por un coágulo. Esto se debe a que cuando se obstruye un vaso sanguíneo, parte del cerebro muere y no se regenera, es decir, las neuronas no se pueden reemplazar. Sin embargo, cuando estalla un vaso sanguíneo del cerebro, la presión de la sangre comprime parte del cerebro. Si la persona sobrevive, la presión desaparece gradualmente. Entonces, el cerebro podría recuperar parte de su función anterior.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

Texto do Decreto 1774/1970, de 23 de maio polo que se declara Conxunto Histórico Artístico á Vila de Muros.

La villa marinera de Muros, en La Coruña, conserva sus valores ambientales típicos y pintorescos, al lado de la severa grandeza monumental de góticosImagen1 palacios y templos como el de la antigua Colegiata y el Santuario de la Virgen del Camino.

Los duros picachos del monte Pindo. que coronan los alrededores de la villa han contribuido  formar la erudita tradición que pretende  asignar a Muros remotos orígenes griegos.

Las primeras menciones históricas de la «Puebla del Muro>> y también <<Puebla de Muros>>  son de mil doscientos ochenta y seis, a nombre de Sancho IV, de Fernando IV en su donación a la Mitra compostelana, ambasImagen2.png con reconocimiento de muy anterior existencia.  El Gremio del Mar dio a Muros su mayor esplendor, a mediados del siglo XVI. Aquellos tiempos nos traen el recuerdo de las fortificaciones del obispo don Alonso de Fonseca,  la victoria de don Álvaro de Bazán sobre las naves francesas; las Atarazanas famosas y, sobre todo,  la memoria de aquellos capitanes de navío, contratados a porfía por las flotas europeas de entonces, surcadoras  bajo su mando de todos los mares conocidos.

El Caserío de Muros esta situado en una curva de la ría, <<la conca>>.  Una plaza abierta  al mar, divide a uno y otro lado las dos zonas de le villa. Del costadoImagen3.png Sur el barrio de la Cerca y el Castillo, presidido por Ja Colegiata y formado por las casas de mayor prestancia, alzadas varias de ellas sobre tres arcos apuntados góticos o de tradición gótica.   Del otro lodo de la plaza <<La Xesta>> barrio de pescadores tendido a lo largo de la ribera. Irregular y pintoresca, hasta rematar en el Santuario de le Virgen del Camino, fruto de la expansión de rutas jacobeas, de arquitectura gótica como la Colegiata, unido después el hospital de San Lázaro. Termina la Villa por ente lado un pintoresco grupo de hórreos que acentúan la nota original típica de todo el conjunto. Destaca sobre todo la fachada frente al mar, constituida por casas de dos a tres pisos montadas  sobre porches, de arco encristaladas o con balcón corrido en lo alto.  De allí nacen las calles cerradas y estrechas, alguna con sugestivo nombre corno la de Don Diego, recuerdo aún permanente de aquel Don Diego de Muros gran mecenas del Renacimiento en Compostela.

Tanta historia, tanta tradición y tan definido y autentico carácter justifican la necesidad de incluir a Muros en el Catálogo de Conjuntos Históricos-artísticos, mediante’ la oportuna declaración para preservarlo de reformas e innovaciones que pudieran perjudicar su ambiente.

En su virtud,  a propuesta del Ministerio de Educación y Ciencia y previa deliberación del Consejo de Ministros en su reunión del día veintidós de mayo de mil novecientos setenta.

DISPONGO:

Artículo primero—Se declara Conjunto Histórica-artístico a la villa de Muros (La Coruña). Artículo Imagen4.pngsegundo.–La Corporación Municipal. así como los propietarios de las inmuebles enclavados en el mismo, quedan obligados a la más estricta observancia de las Leyes del Tesoro Artístico, del Suelo y Ordenación Urbana.

Artículo tercero.–La tutela de este Conjunto, que queda bajo la protección del Estado. Será ejercitada a través de la Dirección General de Bellas Artes por el Ministerio de Educación y Ciencia, el cual queda facultado para dictar cuantas disposiciones sean necesarias para el mejor desarrollo v ejecución del presente Decreto.

Así lo dispongo por el presente Decreto, dado en Madrid a veintinueve de mayo de mil novecientos setenta.  Francisco Franco. El Ministro de Educación y Ciencia, José Luís Villar Palasí.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

P/ César Lorenzo Gil

Grazas

Grazas e graciñas son as formas do galego para mostrar agradecemento, sexa este auténtico ou obrigado polos protocolos sociais. É certo que a forma máis habitual na fala viva é gracias, entre outras cousas porque foi a forma admitida Imagen7.pngno galego até o cambio normativo de primeiros do século XXI. É por iso que a forma grazas gaña usuarios día a día entre os galegofalantes. Como ocorre con todas as formas pouco habituais ao oído, faise necesario un período de adaptación, un adestramento que só se consegue escoitando e lendo unha palabra en variados contextos até que se naturaliza. Non é un caso moi diferente ao da música fórmula. Cantos de nós marmuriamos o soniquete da canción de moda logo de sentila unha única vez na radio? Poucos. En cambio, a base de oíla e oíla, acaba colonizando a melodía o noso cerebro e case sen sermos conscientes cantamos a canción do momento na ducha, por moi pouco que nos preste.

Afortunadamente, o idioma non ten unha dimensión vírica tóxica coma as cancións das emisorasImagen8.png comerciais pero na normalización do idioma é bo contar con ferramentas que a priori parecen destinadas para outras cousas. O galego, pola súa propia condición de lingua subalterna a nivel legal e por sufrir preconceptos de todo o tipo que reproducen moitos dos seus falantes, ve como anómalos procesos que son “habituais” noutros idiomas. Por exemplo, considerar que o galego “cambia a todas as horas” ou que “o galego normativo é inventado, o auténtico é o da aldea” é un pensamento que non se lle aplica ao castelán, malia que incorpora palabras novas ano tras ano e incluso fracasa en aplicacións normativas superficialmente innovadoras, caso da eliminación do acento diacrítico en sólo, unha reforma que a Academia Española tivo que enterrar.

Xosé Ramón Freixeiro Mato, un dos gramáticos máis importantes da lingua galega, recomenda que para que sexa máis doada a transición entre o gracias e o grazas, podemos usar o graciñas. A forma graciñas está moi estendida, marca complicidade e incluso cariño.

A forma grazas como xeito de agradecemento xa se documenta no galego medieval.

 

Noraboa

A palabra noraboa é unha contracción da frase feita en hora boa, un dos xeitos de felicitar algunha efeméride, boa noticia… Noraboa está considerada unha forma incorrecta pola Real Academia Galega, seguramente por considerala un castrapismo,Imagen9 calco do castelán norabuena, hoxe en desuso pero admitido polas autoridades lingüísticas.

O caso é que noraboa é unha palabra que xa aparece nos dicionarios do século XIX e foi referida por Eladio Rodríguez e Xosé Luís Franco Grande, entre outros lexicógrafos. Ademais, a fórmula noraboa xeneralizouse na linguaxe institucional da autonomía e a través da radio e da televisión galegas. Hoxe é unha forma habitual entre galegofalantes de todas as idades e todos os rexistros. Até que punto é conveniente apartala do noso vocabulario?

Tras o rexeitamento a noraboa está o intento de darlle pulo á forma parabén (ou parabéns). Esta é a fórmula xeneralizada en portugués hoxe en día, apartada da tradición galega por noraboa. Parabéns é, por tanto, a mellor opción para as nosa comunicacións en galego e cómpre revitalizala do único xeito que se coñece: usándoa en todos os contextos posibles, desde o encabezamento dunha felicitación de Nadal ou aniversario até as cotiás congratulacións por un bo resultado nun exame, un éxito laboral e demais momentos de felicidade compartida.

Ao tempo, non se debería apartar a forma noraboa. Malia o seu uso crecente entre os galegofalantes aínda nos encontramos diariamente con quen utiliza habitualmente a forma enhorImagen10abuena. Coma noutros casos, estas galeguizacións son sempre preferibles, a pesar dos “pecados” etimolóxicos de palabras como noraboa, aos castelanismos puros e duros.

Coas palabras boa e hora en galego tamén contamos coa forma embora (en boa hora). Tampouco está aceptada pola norma estándar pero é grande a súa presenza histórica, como se transmite nos distintos dicionarios. Xa no século XVIII frei Martiño Sarmiento a anotaba no seu vocabulario galego como fórmula admirativa para desexar un bo fin a algunha angueira.

Embora é unha palabra moi usada no portugués, idioma no que tanto se usa para enfatizar algúns actos: “Vou embora sem vocês” coma co significado de non obstante. Na nosa lingua é preferible circunscribir o seu significado á fórmula de felicitación ou alegría: “Embora vos encontro, compañeiras!”

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario