Censo Electoral de españoles (Muros) residentes en el extranjero a 2/2016:  Según las estadísticas ofrecidas por el INE a 1/2/2016 había censados en el extranjero 1799 emigrantes cuyo origen o residencia es el municipio de Muros. A continuación mostramos la evolución de los últimos años del numero de emigrantes censados en el extranjero de Muros.

Muros – Habitantes según lugar de nacimiento.

Según los datos publicados por el INE procedentes del padrón municipal de 2015 el 80.98% de los habitantes empadronados en el Municipio de Muros han nacido en dicho municipio, el 16.38% han emigrado a Muros desde diferentes lugares de España, el 12.67% desde otros municipios de la provincia de La Coruña, el 1.33% desde otras provincias de la comunidad de Galicia, el 2.39% desde otras comunidades autónomas y el 2.63% han emigrado a Muros desde otros países.

 

En el siguiente gráfico podemos ver la evolución de la estructura de la población en el municipio de Muros a lo largo de los años, comenzando en 1996 hasta 2015 en la que se puede observar:

  • Disminuyen (-2.427) los habitantes nacidos en Muros, pasando del 87.51% al 80.98%.
  • Aumentan (11) los habitantes nacidos en la provincia de La Coruña, pasando del 10.33% al 12.67%.
  • Disminuyen (-11) los habitantes nacidos en la comunidad de Galicia, pasando del 1.13% al 1.33%.
  • Aumentan (63) los habitantes nacidos en el resto de España, pasando del 1.03% al 2.39%.
  • Aumentan (100) los habitantes nacidos en otros países, pasando del 0.00% al 2.63%.

 

Según los datos ofrecidos por el INE en la estadística del padrón los habitantes empadronados en Muros que han nacido en otros países ascienden a 236.

  • 153 habitantes, 54 hombres y 99 mujeres nacidos en América.
  • 70 habitantes, 39 hombres y 31 mujeres nacidos en Europa.
  • 10 habitantes, 5 hombres y 5 mujeres nacidos en Asia.
  • 3 habitantes, 2 hombres y 1 mujer nacidos en África.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Dr. Ricardo Castillo

¿Cuanto dura un marcapasos?: Los marcapasos implantados actuales duran generalmente entre ocho y diez años (dependiendo del tipo de condición cardíaca) y, en la mayoría de los casos, permiten que la persona lleve unaImagen11 vida normal. Además, con los avances en los sistemas de circuitos de los marcapasos, se ha reducido el riesgo de interferencias provenientes de ciertos aparatos, como por ejemplo los microondas, que en el pasado podían alterar o afectar de alguna forma a los marcapasos.
¿Qué precauciones deben tomarse con un marcapasos implantado?: Debe llevarse siempre la información resumida de su marcapaso, día de colocación, y frecuencia cardiaca a la que fue colocada.

Anteriormente, las personas con marcapasos corrían el riesgo de que produjeran interferencias con el funcionamiento correcto de sus marcapasos si se acercaban demasiado a muchos elementos de uso diario. Sin embargo, con mejorías en tecnología de los marcapasos, este tipo de interferencia es menos común.
Según la Asociación Estadounidense del Corazón (American Heart Association) y los fabricantes de marcapasos, no se ha demostrado que los siguientes elementos alteren el funcionamiento de los marcapasos actuales:

Hornos microondas.

  • Electrodomésticos de cocina como licuadoras, tostadoras y cuchillos eléctricos.
  • Televisores (incluyendo el control remoto), radios AM y FM y estéreos.

Transmisores de TV y radio.

Radios ham y CB.

Mantas eléctricas y almohadillas térmicas.
·Afeitadoras eléctricas, secadores de cabello, rizadores y demás electrodomésticos para el cuidado personal.
· Maquinarias de jardinería, como tijeras eléctricas.
· Dispositivos para la apertura de puertas de garajes.
·Detectores de metal.

  • Computadoras.
    ·Fotocopiadoras y máquinas de fax.
  • Herramientas de taller con descarga a tierra apropiada (excepto los generadores de energía o los equipos de soldadura de arco).

¿Qué se dice acerca del uso de teléfonos móviles?: Actualmente, los teléfonos móviles no afectan el funcionamiento de los marcapasosImagen10.png. La mayor parte de los marcapasos fabricados en la actualidad posee un filtro que permite utilizar prácticamente todos los teléfonos celulares usados en el mundo, incluyendo las tecnologías analógica y digital. Sin embargo, la Comisión Federal de Comunicaciones (Federal Communications Commission) está concediendo nuevas frecuencias para los teléfonos móviles que pueden hacer que los marcapasos sean menos confiables. Se están llevando a cabo estudios para investigar más el tema.

¿Qué hacer con los detectores de metales?: Actualmente los marcapasos que se están fabricando no deberían verse afectados por estos dispositivos de seguridad, siempre y cuando quienes los usan pasen y se alejen del detector a una velocidad normal. No obstante, el metal en el marcapasos puede activar una alarma de seguridad. Esté preparado para mostrar una tarjeta de identificación del marcapasos o una pulsera de identificación médica para poder pasar por los puestos de control de seguridad.

 

¿Qué situaciones puede interferir el uso adecuado de un Marcapasos?

  • Evite trabajar con imanes o sostenerlos o transportarlos cerca del marcapasos.
  • Evite los aparatos de resonancia magnética nuclear (RMN) u otros campos magnéticos grandes, ya que el desempeño del marcapasos puede resultar afectado. Asimismo no se permiten los objetos de metal cerca de los aparatos de RMN.
    · Absténgase de la diatermia (utilización de calor en fisioterapia para tratar los músculos).
    · Apague los motores grandes, como los de los automóviles o los barcos, si está trabajando en ellos ya que pueden «confundir» temporalmente el ritmo del marcapasos. No utilice sierras de cadena, debido al contacto cercano con los componentes del motor.

Evite las maquinarias de alto voltaje o de radar, como los soldadores de arco eléctrico, los cables de alta tensión, las instalaciones de radar, los Imagen12hornos de fundición, los hornos eléctricos de acero y demás equipos industriales con corriente alta. Evite trabajar en espacios confinados cerca de torres y antenas de transmisión de radio o televisión.
· Si un dentista o un cirujano tiene que someter a su hijo a un procedimiento quirúrgico, dígale que su hijo lleva un marcapasos, de esta forma no se utilizará la electrocoagulación para controlar las hemorragias (el aparato de electrocoagulación puede cambiar la programación del marcapasos).

Determinados procedimientos médicos pueden afectar ocasionalmente el funcionamiento del marcapasos, pero podrían llevarse a cabo de manera satisfactoria si se realizan algunos ajustes en la configuración del marcapasos. Estos procedimientos incluyen los siguientes:

  • Litotricia extracorpórea por onda de choque (ESWL) – procedimiento que disuelve los cálculos renales.
    · Ablación por radiofrecuencia – procedimiento que utiliza ondas radiales para controlar los ritmos irregulares del corazón.
  • Terapia de estimulación trascutánea eléctrica del nervio (TENS) – dispositivo utilizado para aliviar el dolor agudo o crónico.
  • Tratamientos de radiación terapéutica para el cáncer.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

Insondable mar del tiempo

cuyas olas son los años

por las lagrimas salobres

 de tristeza y desengaños

cuyos flujos y reflujos

miden Tololo mortal

cuando placida, traidora

cuando en ira, arroladora

quien a ti mar insondable

darse puede sin temblar

 

Percy B Shelley, versión un tanto libre que aprendí cuando a montar en bici y ya no olvidé)

Koriahn yImagen3 Travis soñaban navegar la mar Océana y más allá, al otro lado atracar del horizonte lejano, hay otro continente allá, le dice ella, mayor, a su hermanito pequeño, se llama Europa, allí está, de donde nuestro abuelos vinieron. Quién pudiera navegar!

Es un día de olas bravas golpeando acantilados, el agua rebota y vuelve a la mar…

La niña se aburre, el mal tiempo es una lata. Pero no deja de pensar, y se le ocurre…¿y si lanzamos un mensaje al mar? Un mensaje en una botella, a algún sitio llegará, incluso puede que el viento la lleve al otro lado del mar.

Se romperá la botella, Travis le dice riendo.  Pues en una de plástico la metemos y ya está.

Mamá, vamos a echar un mensaje en una botella al mar!!

La idea le gusta a Mamá, es una aventura emocionante que no tiene peligro ninguno pero suspenso todo, porque ella ha oido que a veces se han encontrado botellas con mensajes que han pasado de uno a otro lado, con las corrientes marinas y eso.

La niña escribe, buena letra, pensando las palabras:Imagen4.png

Lo primero, no alarmar:

A quien interese: Esta no es una llamada de auxilio.  (eso es importante aclararlo, ya desde el principio, pues si no, igual se organiza una operación de rescate y menudo lío luego)

Hoy es 6 de Noviembre de 1988. (importa para que se sepa el tiempo empleado)

Estamos en Harpswell, Maine. (y el punto de salida)

Estamos disfrutando del violento estruendo de las olas marinas. (contemos algo de nosotros)

Tenemos una pequeña cabaña en Long Point para cuando visitamos el Océano.

Me aburría y decidí enviaros un mensaje

De Koriahn Doughty + Travis (hay que firmar los mensajes)

P.S.: Enviadnos una carta a para que sepamos quién y dónde recogió nuestro mensaje. Imprescindible, si alguien la encuentra, necesitamos saberlo.

Van los tres a la costa, la madre escoge un lugar estratégico donde la botella no sea inmediatamente devuelta a la brava costa o playas de la zona. Un extremo de una punta de tierra donde el agua choca pero pasa de largo…

Allá va el mensaje en su nave redonda, allá va el alma de los niños buscando infantiles almas que tocar. Allá va la aventura, la ilusión, la alegría innata de una raza inquieta, la humana, buscando saltar horizontes lejano y abrazar corazones hermanos. Allá va….

Todo comenzó en un día gris poco antes de comenzar el curso escolar. Cinco amigos , José Ramón, Marcos ,Ismael, Ángely José Ricardo, nos dirigimos a la playa de siempre a buscar objetos o esqueletos de animales marinos. Lo solíamos hacer siempre que en el día anterior a la búsqueda había hecho mal tiempo en la mar. Porque el mar siempre es una sorpresa!!.
Ramón fantaseaba con encontrar un mensaje en una botella, así que el siempre prestaba más atención a las botellas que traía la mar a la playa. Pero claro, había montones!!.
Recuerdo que a mi me gustaba mucho darle patadas a todo lo que se me cruzaba y fue ahí donde le di fuerte a una botella de Sprite y le dije a los demás… – Mira, quizás en esa botella vaya un mensaje (bromeaba)-.
Entonces Ángel y Marcos intentaron abrirla pero era muy difícil. Creo recordar que uno de ellos siempre llevaba una pequeña navaja y así fue como conseguimos abrirla. Y vaya SORPRESA!!!!…No lo podíamos creer!!!. Al no entender mucho la lengua inglesa decidimos entregársela al profesor, Ángel se haría cargo.

(José Ricardo Piñeiro, alias PRIMI)

¡Habíamos encontrado un mensaje en una botella¡ ¡Que venía del otro lado del mar! ¡De Norteamérica! Como en las películas, qué emoción, qué cosa tan extraordinaria, qué acontecimiento, qué emociones.

No había naufragado en la mar la botella, el mensaje a destino había llegado. Qué ilusión les haría a Koriahn y Travis saberlo. Qué ilusión nos hacía que lo supieran, que nosotros teníamos aquí su mensaje. Había que escribirles, venía una dirección bastante clara. Ángel redactó la carta:

Y allá fue por correo postal, que botarla a la mar sería absurdo.

Pasó un día y otro día, un mes y otro mes pasó, y de Maine no volvía ninguna contestación.

26 años pasado habían y aquél viejo profesor en un cajón escondida aquélla carta encontró.

¿Valía la pena intentarlo ya, todavía, tanto tiempo después? ¿para qué? Si los encontramos ahora, conseguiremos qué.

¡Que Korihan y Travis lo sepan! Seguro que a veces se acuerdan de aquélla infantil aventura, de aquél sueño marinero, de aquélla apuesta azarosa. Un viaje no termina si no hay regreso, aquéllos niños aún se sentirán náufragos en su mensaje embotellado, que no regresó nunca.

Que los cinco de Esteiro vean cerrado el bucle, vean cumplida su parte en la historia: comunicar el hallazgo. De nada habrá servido aquél mágico encuentro, aquél sueño cumplido de Ramón (Año después nuestro querido amigo Ramón falleció en un accidente de coche a los 14 años. Sin el (nuestro “capitán”) no hubiéramos vivido con tanta intensidad nuestra niñez). Y que sepamos por fin nosotros quienes fueron aquéllos ilusos ilusionados amigos que lanzaron la botella.

Ahora y gracias a nuestro profesor Amado, podemos cerrar ese círculo ya que nunca en todos estos años supimos quienes la habían escrito

Que unos y otros contacten, primero los de aquí entre ellos 27 años después cada uno tiene su vida lejos de Esteiro, al cual acudimos siempre que podemos ,porque allí tenemos nuestros recuerdos de niños, nuestras vivencias, nuestro pequeño paraíso.

Y luego, claro, contactar con aquéllos críos que hoy ya tampoco lo serán. Quiénes serán, qué habrá sido de ellos, cuánto se acordarán de aquél día. Y ahora estamos todos unidos por este círculo que la distancia y los años habrá cerrado felizmente.

VALIÓ LA PENA: Había muchos Travis en Internet. Pero el primero dijo que él ayudaría. Gracias, Travis Fullmer. Él y sus amigos se pusieron a ello. Al día siguiente encontraron a Koriahn. Enseguida me escribió un mensaje, esta vez sin botella, vía Facebook. No lo ví. Pero mientras, Abeijón, otro exalumno afincado en N.York, se puso también a ello y también los encontró. Reaccioné. TENÍA A LOS DOS NIÑOS (no tres, eran dos hermanos).

Se ha cerrado el círculo, la nave ha vuelto a casa de su viaje por el mar por y por el tiempo. De su naufragio.

DE su doble naufragio: La carta de Ángel, de Ramón, de los cinco y de los 300 alumnos del colegio HABÍA LLEGADO A SU DESTINO POR CORREO POSTAL, Koriahn y Travis sí vieron su aventura lograda, la noticia se extendió por su pueblo, salió en sus periódicos Y CONTESTARON a sus amigos españoles… que nunca recibieron esa respuesta. Les faltaba, a ellos, allá, ese bucle por completar. Tendrian mal la dirección, pensaron también. No lo volvieron a intentar tampoco.

Ahora han revivido aquélla alegría, ahora los viajeros del tiempo de uno y otro lado henos visto cumplida una ilusión, un imposible.

Ahora nos hemos encontrado unos a otros, aquí y allí, y nos hemos hermanado.

Ahora podemos poner el THE END a esta historia. De este cuento de Navidad. 

VALIÓ LA PENA.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Xokas Figueiras.

Tipo de ben: Cruceiro, Imagen1.png
Concello: Muros
Parroquia: Louro (Santiago)
Lugar: San Francisco
Outra denominación do ben: Petróglifo do Cruceiro
Cronoloxía: Século XX,
Descrición:

O cruceiro está nun penedo no que hai escavados uns chanzos para alcanzar o cume. No cumio da pedra, a modo de pedestal, ten insertado un varal que sostén unha cruz nova en sustitución da antiga que desapareceu hai moitos anos.
A carón do cruceiro hai un petróglifo, situado sobre unha lousa granítica de 3’7 por 4’5 m. Consta dunha combinación de tres círculos concéntricos, un dos cales, o exterior, está incompleto. Ten unha cazoleta central.

Propiedade: Pública
Uso actual: Sen uso
Código no Catálogo da Xunta: GA15053023
Categoría do Ben: Catalogado (Catálogo da Xunta e dos PXOM)
Elementos mobles:
Tradición oral:
Referencias bibliográficas:

J.J. Eiroa. Rey Pepa: Guía de los petróglifos de Muros.

http://www.planeamentourbanistico.xunta.es/siotuga/documentos/urbanismo/MUROS/documents/22396CA004.PDF  pax. 11

Afeccións:Imagen2

Ten camiño de acceso?: Si
Está cuberto de maleza: Non
Está afectado por algunha obra: Si
Estado de conservación: Regular
Atópase en perigo nestes momentos?:

O cruceiro atópase en bastante bo estado, a cruz desapareceu a principios do século pasado e recentemente foi colocada á actual.
O petróglifo atópase imperceptible, segundo os veciños, por unhas obras cercanas.

Onde está localizado:  Latitude: 42.7612888942
Lonxitude: -9.06838774681
Empregamos o sistema de coordenadas WGS84

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Manuel Lago Álvarez

A sanidade de agora nada ten que ver coa doutros tempos. Nos andares dos días que nos tocan, nunca tan fácil foi acceder á prestación dos servizos médicos.  Unha chamada telefónica ou uns clips no teclado do PC, son capaces de dicirnos día e hora para que un galeno nos atenda, e co seu saber nos alivie dos males de corpo e mente.

E moi pouca a documentación que existe nos arquivos municipais de Muros sobre os asuntos relacionados coa sanidade.  Como moito, algúns acordos nas Imagen1.pngactas capitulares dos séculos XIX e XX e algunhas outras referencias recollidas na hemeroteca do arquivo de Galicia, aínda que, a existencia de dous pequenos hospitais en Muros (o lazareto da Virxe do Camiño e o Hospitalillo da Trinidade, extramuros da Vila), dan conta de que a poboación de Muros estaba, -dalgún xeito-, atendida no sanitario.

No ano 1813, publicouse unha normativa de réxime local que obrigaba aos concellos a atender como materias fundamentais a hixiene dos pobos  (limpeza das rúas e prazas, mercados, hospitais, cárceres e casas de caridade ou de beneficencia), o saneamento dos focos de infección e a policía sanitaria mortuoria, etc.  Como tantas veces, unha cousa e lexislar e outra aplicar.  Dez anos despois, (1823), voltase a lexislar, e tanto do mesmo.  Non foi ata o ano 1836, durante a rexencia de María Cristina e mediante un Real Decreto de 15 de octubre de 1836 (Gaceta de Madrid, 21-X-1836) «se restablece en su fuerza y vigor la Ley de las Cortes de 3 de febrero de 1823, relativa al gobierno económico-político de las provincias», que asignaba aos concellos, no seu artigo 1º, igual que a súa antecesora, a Instrucción… de 1813, a policía de salubridade e comodidade. Nembergantes, a rehabilitada Instrucción… contén unha importante novidade, indica aos concellos, no artigo 12, que deben procurar contratar a un facultativo ao menos para a asistencia dos pobres, financiando os seus servizos cos fondos do municipio e, no suposto de que tamén atendera ao resto dos veciños, se lle retribuiría cos recursos obtidos das ‘igualas’.

En cumprimento do lexislado, o concello de Muros en sesión de 20 de xaneiro de 1842 acordou convocar as prazas de “médico y sangrador”, “para que asistan a aquellos pobres y pudientes de todo el vecindario de esta Villa y sus arrabaldes” , fixando como pago a cantidade de 3300 reais anuais, ordeando a publicación doImagen3 anuncio no boletín oficial da provincia.   Pasados algúns meses (o 31 de octubre de 1842) o concello aproba un regulamento mediante o cal estabreceronse as obrigas de médico e pacientes.  Deste regulamento chama a atención o feito singular que permitía aos doentes discutir co médico tanto o diagnóstico como o tratamento proposto polo galeno.

En 28 de agosto de 1843, o concello acordou que o nomeamento de médico recaese na persoa de Don Domingo de Lago y Domínguez, veciño de San Mamede de Carnota.  O contrato firmouse o 1 de setembro do mesmo ano e nel recollese o tratamento de “cirujano” para o profesional contratado.

E foron pasando os anos, e o médico atendendo a “pobres y pudientes”, pero en 31 de de decembro de 1848, o cirurxán titular, Don Domingo de Lago y Domínguez presentou no concello un escrito no que dicía:  “que no pudiendo subsistir por más tiempo con la dotación que le está asignada, como ya antes de ahora lo tiene hecho presente, se vio en la necesidad de buscar otro punto de más bueno, y repetidamente pudo conseguir el de San Mamed de Carnota por la cantidad de 9000 reales anuales.  El que habla no puede por menos de manifestarlo así a los corporativos bien por quedarse libre desde luego vacante la plaza o bien por si se acuerda pagar al exponente la misma cantidad de 9000 reales anuales, pues en este caso prefiriese este punto”.

Pódese supoñer que a reacción de “pobres y pudientes”, aos que o médico atendía foi a de verse sen médico per secula, xa que o concello non dispoñía de fondos para facer fronte aos 9000 reais que o médico solicitaba para seguir facendo o seu traballo en Muros, foi a de movilizarse e adoptar a medida de comprometerse a complementar o soldo do galeno, para que o médicoImagen4 non abandonase Muros e  os deixara sen os seus servizos, sendo así que o médico Dr. Dominguez, novamente, en escrito dirixido ao concello o 16 de febreiro de 1849, manifesta:  “Los vecinos del Pueblo agradecidos de lo que representa se han reunido para formar entre sí una suscripción, de modo que con este aumento ya no existe el motivo en el que el que suscribe se apoyaba para hacer esta renuncia. Por lo mismo la retira sin exigir del Ayuntamiento otros emolumentos que los que siempre se le han pagado”.

Non se teñen datos do importe que cada casa da Vila e arrabaldes tivo que pagar ao  médico en concepto de “iguala”, xa que sendo un trato entre os veciños e o médico o concello non interviña no reparto da cuota que cada casa con fume tiña que aportar.  Un dato a ter en conta é que o padrón de habitantes aprobado polo concello o 12 de febreiro de 1842 recollía un total de 1362 veciños e 6262 almas, no total do concello.  A parroquia de Muros contaba con 549 veciños e 2278 almas.  Distribuíndo o importe da iguala (5700 reais) entre o número de veciños (549), danos que cada veciño debería aportar arredor de 11 reais ao ano, que de seguro serían algo menos ao participar tamén da iguala os veciños dos arrabaldes.

Tampouco se teñen datos do tempo que o cirurxán  Don Domingo de Lago y Domínguez, estivo prestando os seus servizos en Muros.Imagen2.png Un dato a ter en conta e o do anuncio do concello de Muros, na Gaceta de Madrid, de novembro de 1873, polo que se fai pública a vacante de médico-cirujano.  Neste anuncio explicase que a praza está dotada con un haber de 1000 pesetas ao ano, que non reais. (A peseta como unidade monetaria naceu  o 19 de octubre de 1868, por decreto do Goberno Provisional logo do derrocamento de Isabel II.

No anuncio explícase o seguinte: “y además la igualaImagen5 de todos los vecinos pudientes, según costumbre que se viene practicando”. O anuncio leva data de 18 de novembro de 1873 i está asinado polo entón alcalde Don José Fernández.

Pasando os anos o concello continuou coas súas facultades para nomear os médicos i estes co dereito a cobrar as igualas como complemento ao salario acordado pola corporación. Esta norma das igualas continuou aplicándose ata principios dos anos oitenta do século anterior.   No anecdotario destes acordos, escribirei pronto sobre o acontecido nos primeiros anos do século XX co nomeamento dun terceiro galeno, e a polémica que se suscitou cando foi destituído ao cambiar a correlación de forzas na corporación municipal.

 

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario