Historia sobre a nosa Pendanguiña

p/ María Luz Pérez Quintela
Hai casi cincuenta anos que cheguei a esta fermosa vila de Muros. De todas as tradicións, contos e historias, hai una que sempre, sempre chamou a miña atención: ¿ Por qué a nosa Virxe do Carme, a que se venera nesta vila, agarimosamente chámanlle “ A Pendanguiña”, e quen tal nome lle dou.E preguntando e investigando cheguei a coñecer a seguinte historia de boca da miña sogra, Teresa Cerviño Lago, neta do autor do nome Picture2“Pendanguiña”, que era o seu avó materno Xoan Manuel Lago Fernández, Armador e Patrón dun veleiro que se chamou “ O Paquete de Vigo”, que levaba e traía mercancías a Xixón e Vigo, despois de que xa navegara por moitos mares.
Pois contaba Xan do Manelo, que así se lle coñecía familiarmente, que vira á Virxe do Carme, á “Pendanguiña”, no pau maior do seu veleiro, nun día de tremenda angustia por causa dunha forte tempestade que a punto estuvo de afundi-lo barco.
Como o día oito de Xullo, os mariñeiros baixaban á Virxe dende a súa Capela no barrio do Carme, ata a Igrexa Parroquial, para facerlle a novena, e o día 16 do mesmo mes, na súa festa, volvía para a súa casa, non sin antes pasear polo mar nunha embarcación debidamente engalanada, seguida po-lo resto dos barcos , costume que aínda hoxe se conserva , facendo soar as súas bocinas, deixando sobre o mar unha fermosa coroa de flores mentras se reza un responso polos navegantes que xa non están con nos. De tanto paseo Xan do Manelo dou en chamarlle “A Pendanguiña”, que aínda se lle chama hoxe . E dende eiquí cóntovos o que él relataba con corazón agradecido.
“PENDANGUIÑA”
( Á Virxe do Carme da Vila de Muros)
¡ Foi tremendo!, contaba Xan do Manelo,
¡ algo inesperado que a todos sorprendeu!.
O meu barco afundíase na escuma
Dunhas ondas enormes, negras e profundas;
Parecía non ter fin, e as velas se partían,
Os meus homes, mariñeiros con moitas
singladuras,
Aterrados pola bravura do mar, choraban con tristura.
Eu xa esgotara todas as manobras
E vin, cheo de medo, do meu veleiro a zozobra.
Quedábame por facer una derradeira cousa
E non o pensei máis, púxenme mans a obra.
Abracei ós meus homes como si fose o seu pai,
Axionllámonos en cuberta collidiños da man,
E mirando cara ó ceo que nos traía aquel mal
Berramos cheos de fe:¡¡¡Nai, Nai,Nai!!!,
¡Socórrenos Señora, nesta hora de zozobra!
¡Baixa as túas mans por nos, nosa Patrona!.
E ó mirar cara ó ceo, sobor do pau maior
Miramos á nosa “Pendanguiña” que nos daba o seu favor.

¡ Quedamos mudos ¡. Deixamos de chorar
Mirando como a nosa “Pendanguiña”
calmaba o fero mar.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas, Cousas que interesan y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s