Arando no mar

p/Anton Lameiro

A deuda do Ministerio de Fomento ascende a 40.000 millóns de euros, unha “herdanza” que segundo Ana Pastor “limita a capacidade para operar infraestruturas”. Pola sua parte, Portos do Estado conta cunha deuda de 2.600 millóns, aos que lle hai que sumar os 800 que xa están comprometidos. O goberno de España asegura que polo momento a privatización de portos non está na sua axenda, pero casualmente xa hai un bo número de empresas dispostas a asumir os costes desta deuda co cal, sen dúbida ninguha, a cesión dos portos a mans privadas é soamente unha custión de tempo.

Picture6A pregunta é: ¿Vamos deixar que esto suceda?

Nun principio a maioría da xente non estará de acordo con este decreto, pero logo diránnos que é polo ben de todos aqueles que viven do mar xa que, unha vez en mans privadas o funcionamento dos portos será moito máis rentable. A verdade é que moitas corporacións son bastante máis eficientes que calquer goberno dos que tivemos, pero no nos deixemos enganar, o que calquera empresa privada busca ca explotación dos nosos portos non é nin a millora, nin o bienestar dos mariñeiros, senón loxicamente o seu propio lucro e expansión.

Todo esto tráeme á memoria o caso dun pesco que nunca quixo sair a probar sorte polo mundo adiante, manténdose sempre leal a sua patria, o mar. Falto en palabras e sobrado en darlle a man a quen lla pedira, gañouse a vida e o respeto dos que o trataron andando de patrón dunha lancha xeiteira a que acabou dotando dun motor, no tempo en que os diesel fondearon para sempre as lanchas de vela. Conocedor das artes e dos segredos da pesca aprendeu de seu pai que un verdadeiro mariñeiro so se sentirá seguro en tanto non perda de vista o mar. Cando se retirou, logo de que unha estenose espiñal o deixase sen poder nin sequera chicar o bote, baixaba todas as tardas ata unha tribuna* que tiña na praia, sentaba no bancadeiro, e pasaba as horas ollando cara o mar, ata que o frio ou anoite o botaban de volta para casa. O único fillo que tivo nunca quixo saber nada do mar e marchou xa de ben novo a estudiar a Santiago. Alí estudou alguha cousa, casou cunha picholeira, e acabou traballando nun banco. Unha tarde, antes de que a Ley de Costas fose aprobada, nos anos en que os primeiros especuladores campaban as suas anchas mercardo os terreos que a xente tiña a veira do mar, o fillo baixou ata a praia a facerlle unha proposta ao seu pai:

-Sabe, no banco están a facerme oferta que non podemos deixar pasar. Se vendésemos a tribuna e o campo de atar daríanos de sobra para comprar un piso máis grande. Deste xeito miña nai e “usté” poderían vir a vivir connosco a Santiago. Estarían os dous máis perto do seus netos e tamén do hospital, por si lles pasara calquer cousa. Total para o que sirve agora esta tribuna millor sacarlle algún proveito.

Picture7Siempre me pareceu terriblemente absurdo que cousas como a humildade ou a franqueza, cualidades que deberíamos admirar na xente, son hoxe en día síntomas de debilitamento social. E polo contrario, tazos despectivos da natureza humana tales como a cobiza, o egoísmo ou o interés son considerados, por unha maioria cada vez máis grande, atributos que garantizan o éxito.

-Non todos os bens neste mundo se poden comprar con diñeiro- dixolle o pai o fillo – Hai cousas que non foron feitas para lucrarse con elas, espero que algún día as descubras e as saibas apreciar. Ademais, ¿de que me serve a min un piso en Santiago se non podo ver o mar?

O longo da nosa vida, toparemos moitos momentos nos que a cobiza ou a vanidade no nos deixen ver máis alá dos nosos propios caprichos, deixarse arrastrar por eles só nos levará e perder a pouca capacidade que nos queda para traballar xuntos. Ogallá non teñamos que acordar un mal día e comprovar que xa non podemos ver o mar nin sequera dende o peirao.

*casa donde os mariñeiros gardaban os aparelhos e as velas.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Cousas que interesan y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s