A matanza do porco en Serres

José Vázquez Rama (Pepe do Conde)

As aldeas van cambiando e con elas costumes ancestrais que se perden no tempo. Unha delas é a matanza do porco. Criar un porco nunha casa era case a garantía de ter a despensa chea para moito tempo. Ter un porco na casa era como terImagen17 unha bendición. No meu Serres natal, Case non había casa que non criara un ou mais porcos.

A base fundamental da alimentación de todo o ano dependía deses porcos que, entón, pasaban na casa cerca dun ano, Engordábase con patacas, verduras, fariña de millo e/ou calquera outro alimento que se tivese a man, pero case nunca con pensos, xa que nos tempos de antes non existían na cultura alimenticia do lugar. Os que nacemos na aldea sabemos ben que a mellor alimentación é a natural.

A miña casa coñecíase e coñécese pola casa do “Conde”   -aínda que nen antes nen agora fomos nobres, tan só xente de aldea criada no traballo- e nela tamén había porco. Eu, de pequeno, esperaba con ansia pola matanza, que sempre na nosa aldea foi unha das actividades colectivas mais arraigadas e colectiva, xa que nela participaban familia e amigos ao tempo que se realizaba un traballo esencial para a “supervivencia” de todo o ano, tratábase dunha “festa” que duraba máis dun día.

O traslado do porco dende a corte ao banco da matanza -o traballo do experto matachín- e a recollida do sangue para facer as “morcillas” eran a primeira parte da faena. Despois, coller a palla ou a ramada para queimar o pelo do animal, e Imagen18deseguido lavalo ben con auga, frotando con esmero con pedra do país, e seguir limpado cos coitelos. Colgalo, abrilo para sacar as tripas e posteriormente lavalas para logo ser usadas co fin de facer os chourizos. Aos días seguintes “festa rachada”: preparar a “zorza” para os chourizos e derreter os rinchóns. Eran días de moito traballo especialmente para as mulleres que realizaban a maioría das faenas. E no medio de todo, que non faltara a caña e o brandy para os homes e o Sansón ou Anibal para as mulleres,E que tampouco faltaran bromas, anécdotas nen moita retranca. Lémbrome dunha do señor Andrés de Jeilla que con 95 anos lle dicía a unha veciña “veinteañera” de bo ver que se dispoñía a coller o coche para ir traballar: “Gloria, ven tomar unha copiña muller, a ver polo que nos da despois…”.Os nenos tiñamos que conformarmos coa laranxada da “Pitusa” ou coa gaseosa que dou a coñecer entre nós o apelido do noso presidente… É esta unha tradición xa case extinguida e xa son poucas as familias que na parroquia aínda engordan os porcos na casa para a matanza, xa que é difícil encontrar quen axude a realizar os traballos, ademais que cada vez somos menos no lugar e tamén a normativa para estas “festas”, é moi europea.

Con todo, quédanos o gran recordo do gran sabor de todo canto o porco daba de si: os chourizos caseiros, as morcillas, as carnes mortas, os callos, o cocido e o seu caldiño, e tamén o encontro de familiares e amigos que arredor do sufrido animal engrandecían os seus lazos de amizade.

Anuncios

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Cousas que interesan, Vivencias y etiquetada , , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s