MIÑA XENTIÑA E A VISITA.

p/ José Mª García Rodríguez.

Muros, na provincia da Cruña, é unha vila a beira do mar. Ali aos nenos chámanlle “musiños”. Isto é, mociños. Porque Muros é terra de “seseo” e de “geada”. Os rapaciños do meu tempo éramos ditosos, até que chegaba o tempo Imagen1.pngde ir pra escola. Nantramentras corríamos, xogábamos, brincábamos, enredábamos, lamos aos niños e falábamos galego. Somentes que, as veceiras, aínda denantes de ir pra escola, nos pasaban cousas. E unha delas pasoulle diante de min a unha curmanciña que eu tiña, bonitiña coma un ouro.

Seu pai, meu tío entregue, era patrón dun bou. Un bou, pra os que nono saiban, é un barco dos que iñan a pescar ao Gran Sol. Lonxe, no mar. Pro viñan carregados de moitos e bos peixes, de todas crás. Meu tío gañaba bon diñeiro. Pro máis aínda, os señores donos dos bous, que lles chamaban “armadores”. Un deles, convidóuno a que fose a Cruña, coa sua muller e familia. Alá fomos. Eu tamén, porque me levaron. No “Castromil”, un automóvel grande, nó que cabía moita xente. Fomos na berlina, compartimento onde o pobo pagaba máis cartos pola viaxe. Os de “interior” pagaban menos. E os que iñan enriba máis pouquiño. Pro iñan co-iles cabazos de froitos e até galiñas e galos. Tamén un cabirtiño. E un porquiño dos que chamamos roxelos, porque non teñen un ano e que pasóu o máis do tempo berrando.

0 señor armador, amigo de meu tío entregue, vivía no Cantón Grande e miña curmanciña e máis eu, camiñábamos por alí collidos das mans. Eu lémbrome moito ben. Levaba posto un traxe de mariñeiro co que me retratóu meu tío Xan 011ete e aínda teño o retrato. No brazo esquerdo bordada unha áncora e a gola caíndo riba dos meus hombreiros, larga, longa e moi repinicada. Na alxibeira, enriba do curazón, unha frol. A pucha nona levaba posta. Tíñaa na outra man, na que levaba valdeira. E miña curmanciña un lazo grande no cabelo e un vestido de mociña, branco e ben broslado.

Cando chegamos perto da casa do señor armador, meu tío e miña tía, máis veceiras nos repetiron que non falásemos na visita; que ficásemos caladiños, que nós non sabíamos falar coma a xente. A min non me colléu de novas porque xa estaba afeito a oubilo. Cando se abría a sáa da nosa casa porque viña xente de fora, botábannos pra rúa. “Idevos que vos non sabedes falar en cristián”. A correr polo rueiro. En canto a miña curmanciña, ela era moi bonita, liste e obedente. E diante de nosos tíos rubimos as escadas, sempre collidiños das mans.

Entramos nun sáa moi rica con cadeiras, poltroas e cuadros. Algunhas das cadeiras tiñan brazos. Eu repantiguéime nunha e miña curmanciña noutra. As señoras déronse dous bicos cada unha e os señores apertas, batendo palmas no lombo. Dimpóis falaron e falaron e nunha desas, a señora do armador mirou pra miña curmanciña, que estaba moi linda, co seu lazo no cabelo e o seu traxiño broslado. E díxolle en castelán:

—Y tú, ¡cómo te llamas?

E miña curmanciña era moi obedente. Lembróuse do que seu pai e súa nai lle dixeran e non abréu a boquiña. A señora matinóu:

—Anda, niña, dime cómo te llamas.

E miña curmanciña calada coma un peto.

A señora do armador voltóuse a miña tía e antre as dúas volveron a pregar, máis veceiras a miña curmanciña, que falase, que dixese o seu nome, que fose ben criada, e lle contestase a señora…

Destoncias foi unha pena o que pasóu. Cáseque lles caíu ao chan, aos meus tíos, a cara coa vergonza. Cando máis teimaban en que falase, a señora do armador e miña tía, díxolles a nena:

—Merdiña, mamai, merdiña. j,Non fói vostede a que me dixo, que tivese fechada a boca, porque non sabía falar castelán coma a xente?

Escoitóuna un loro que había na casa e botou unha gargallada.

Meu tío entregue non lle retorceu o pescozo porque non poido.

 

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada , . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s