O Señor Lourido.

p/ Marcelino García Lariño.

O Señor Lourido, home moi prudente, serio e formal onde os haxa, tivo que ingresar no hospital co  gallo de facerlle o cataterismo.

Internárono nunha alcoba de dúas camas na que xa había outro paciente, e alí quedou coa compaña da súa dona, a señor María que, iso si, non  abandonou nin un só intre ó seu marido durante o tempo que este botou hospitalizado.Imagen1.png

Ó entrar no sanatorio deulle ó Señor Lourido unha desgana, pois, ben se sabe, que o que ten que ir ó hospital non está para grandes esmorgas. Non lle pasaba iso ó seu compañeiro co que lle tocou estar que, decatándose que o Señor Lourido apenas probaba sustento, pediulle se lle daba o sobrante da comida, pois por mor de estar a rigorosa dieta, pasaba moita fame. Con toda educación e pulimento, o Señor Lourido accedeu ás pretensións de compañeiro; e o outro, o galdrupeiro, fartouse.

Chegou unha enfermeira, moi xeitosa por certo, cunha inxección na man dicíndolle ó compañeiro do Señor Lourido:

–¡Poña a cacha!

O doente, que xa debía de estar moi acostumado, baixón o calzón do pixama, e ela, moi destra nestes mesteres, espetoulle nas nádegas a agulla toda enteira. Logo a mesma da bata branca dirixiuse ó Señor Lourido:

–¡Agora tócalle a vostede!

O Lourido, con moita educación, recatadamente mostroulle o traseiro, e a enfermeira meteulle a agulla ata que non lle entrou máis.

Marchouse a sanitaria, e a dona do Señor Lourido, a señora María, moi curiosa coma todas mulleres, preguntoulle ó home:

–¿E para que che puxeron esa inxección? –contestándolle moi sisudo o home:

–¿Eu que sei, María, saberao ela!

Pasou a cousa. Ó outro día chega á habitación un médico moi alporizado e dille ó compañeiro do Señor Lourido:

–Vostede cando teña gana de comer dígamo a min e non me ande lambuxando por detrás as agachadas. Hoxe ten a diabete aínda máis subida que estes días, que xa non era pouca, e iso que onte puxéronlle dúas inxeccións de insulina.

–Unha, doutor non dúas.

–¡Cómo que unha! –fóra de si ou doutor–. Eu ordenei que lle puxera dúas e incluso vina como as levaba na man.

–Pois só me puxo unha. –Contestoulle o paciente.

–Daquela, ¿a quen raio lle puxeron a outra?

–A min –respondeulle moi humilde e finamente o Señor Lourido que era a educación do mundo.

–¡Cómo que a vostede! ¿E vostede deixouse? ¡É parvo logo? ¡Non ve que o puideron matar!

E o educado e respectuoso señor Lourido, deixou a educación a un lado, desbordou, e respostoulle cun xenio tolo (calquera faría o mesmo ¿non si?:

–¡Me cago na puta que te parou, cabrón! ¿houbeches de me matar, e aínda me botas a min a culpa?

O médico non quixo oír máis, liscouse coma un lóstrego e, en canto o Señor Lourido ocupou a estancia, non volveu polo sitio.

O Señor Lourido veu para a casa, pero xurou pola vida da súa muller e dos seus filliños que “o burro do galeno” –son frases del– non ha de pasar sen papalas. E merecer, meréceas ben merecidas, ¡si señor!

 

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Esta entrada fue publicada en Contos e Lendas y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s