RAIGAME

p/  Manolo de América

O domingo 7 de abril asistín á estrea, en Santiago, do espectáculo de Ximiela: Raigame.

O auditorio Abanca quedouse pequeno para acoller ás case seiscentas persoas que presenciamos a obra. Pese as inclemencias do tempo, Santiagueses e xentes de moi diferentes lugares de Galicia non quixeron perderse esta magna representación que nos ofreceu a Agrupación Folclórica Ximiela.

Eu fun convencido de que ía presenciar un bo espectáculo, pero quedeime corto nas miñas expectativas: asistín a unha representación inmensamente extraordinaria, interpretada por mozos e mozas que estaban a vivir con fondo sentimento un tema que nos lles era alleo, porque, algúns deles, e seguro que seus pais, ou avós ou outros familiares viviron en carnes propias o sufrimento e soidade da emigración.

Con unha duración de case dúas horas. e en quince actos, máis noventa  actores, xunto cos encargados do son e luz, fixéronnos lembrar a historia certa do sufrimento e soidade dos que marcharon e dos que quedaron.

A representación comezou con unha voz en off, que explicou o drama de emigración e as súas consecuencias, facendo tamén un sentido recordo de David, membro de Ximiela.  falecido en Monte Louro o domingo anterior. O locutor rematou cunha frase enchida de inmenso cariño: DAVID, VAI POR TI ¡, frase que foi acollida polo público con un longo aplauso.

A trama, perfectamente secuenciada en tódolos seus actos, comeza coa despedida dun mozo, que con poucos anos marcha cara a Arxentina, en busca de mellor vida. A partir de aí, as cartas que manda o rapaz e as contestacións, tamén en carta, da súa nai dan pe para facer memoria de diferentes momentos da vida del na Arxentina e da historia da aldea que deixou con tanta dor: o baile de entroido; os cantos de Nadal, a festa na aldea; a orquestra, o encontro e cantos na eira; a festa no Centro Galego, as cantigas das costureiras; o encontro coa súa nai, etc.

Os obxectos i enseres que aparecen en escena foron como sacados do túnel do tempo, como traídos do mesmo lugar e tempo da historia que se narraba.  O vestiario, extraordinario, perfectamente axustado á circunstancia, e deseñado e cosido polas agarimosas mans de moitas das compoñentes de Ximiela.  A luz, sinxela,  ben medida, no seu momento e sen excesos.  O son, perfecto, e as voces en off, inmellorables (magnífica declamación e feita con grande sentimento).  Os bailes, perfectamente executados con gran mestría e perfección, simetría total  na execución e  saída do escenario perfecta. Instrumentos que non soaban…  e que cantaban ¡, que si, que os músicos de Ximiela están a un nivel de execución musical no que os seus instrumentos nos soan: CANTAN. Salvador e Manuel, cos seus traxes e sombreiros, de branco impoluto, acompañados da orquestra, interpretaron unha canción na que en varios compases alternábanse uns dúos que só dous barítonos como eles podían executar con tal perfección.  O baile coas castañuelas…igual que a música. Non soaban as castañuelas… cantaban nas mans duns mozos e mozas totalmente entregados. Xa quixeran nas Sevillas facer cantar as castañuelas como o fan os de Ximiela.

O último acto foi unha implosión de todo.  Todos os actores accederon ao escenario dende o patio de butacas. En perfecto orde, a procesión da festa da aldea, na que non faltaban mozos e mozas en parella, a santiña, o alcalde, o cura co seu monaguillo, e ata unha parella da garda civil moi ben caracterizada (con bigote e todo).  E xa todos no escenario, o cura, con moita parsimonia comezou a bendecir aos presentes. E comezou a festa, con bailes e cantos e ata foguetes con luminaria multicolor. Logo… silencio… e unha voz en off fixo lembranza e homenaxe de David, membro de Ximiela falecido o domingo anterior. Na pantalla do escenario, fotos de David en diferentes momentos do seu andar en Ximiela. Non se poido escoitar todo o que narraba a voz en off, porque todo o público posto en pe, irrompeu con un longuísimo aplauso que durou moitos minutos. Moita emoción e moitas bagoas difíciles de conter, en  memoria e lembranza dun home entregado aos seus e amigo de todos. A locutora da voz en off rematou coas seguintes palabras:

 “Deixas en nós un baleiro infinito que nunca máis volveremos a encher.  Dende aquí e diante de toda esta xente, só podemos dicirche, con toda a forza e ben alto: Gracias, gracias, por darnos o privilexio de coñecerte; por formar con nós esta gran familia e por ensinarnos que a vida hai que vivila como si hoxe fose o último día.  Boa viaxe, amigo, alá onde esteas, levas contigo os nosos corazóns.  ATA SEMPRE, DAVID”.dsc01597

No conxunto, e de principio a fin, o espectáculo foi un todo de bo facer.  Meses e meses dunha preparación feita con moitísima ilusión por homes e mulleres que merecen os máis dos recoñecementos.  Non estamos ante uns afeccionados, estamos ante uns artistas con maiúsculas, que entregan o seu corazón no que fan, e que foron capaces de elevar a cultura popular ao infinito.  Os meus máis rendidos parabéns e agradecemento por tan importante traballo, e a miña entusiasta aperta a todos e cada un dos compoñentes de Ximiela, co firme desexo de que máis pronto que tarde,  Ximiela poda estrear na súa terra, e o todo Muros, desfrute deste gran espectáculo.

P.L.   E remato.  Saíndo, tiven ocasión de saudar ao amigo Tono Beiro, quen interpretou, entre outros, o papel do cura, e díxenlle: Tono, contigo xa teño cura que me case.  Contestoume: que si, e sabes que non che vou cobrar. Despedimos entre risas, i eu pensando: agora só me faltan os padriños ¡.

Acerca de themurostimes

“THE MUROS TIMES” non se responsabiliza nin se identifica coas opinions verquidas por parte dos seus colaboradores nos materiais publicados.
Minientrada | Esta entrada fue publicada en Arte e Cultura, Historia, Sin categoría y etiquetada . Guarda el enlace permanente.

2 respuestas a RAIGAME

  1. Jose dijo:

    O espectáculo foi en si en extraordinario,tiven a sorte de presencialo xunto coa miña dona e ámbolos dous quedamos abraiados ante a humanidade da representación, unha obra chea de valores dos que tan faltos andamos, a miña máis sincera noraboa pra agrupación folclórica ximiela por nós facer ver quen fomos e somos.

    Le gusta a 1 persona

  2. Ana María Mayo Lago dijo:

    Gracias por este relato tan ben feito e cheo de detalles que casi fai sentir haber estado
    alí…espero poder ver ese espectáculo.

    Le gusta a 1 persona

Deixa un comentario

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s