The Muros Times

E díxome … ¿para qué me preguntas, Manolo de América, si todo o mundo sabe quen son?. E dixenlle: Pois para que todo o mundo mundial sepa un pouco mais de ti, que é para a revista “The Muros Times”, a revista dos muradáns de aquí e da diáspora que xa a leen perto de 5000 persoas. Pois pregunta… Non, non, fala ti… Mira que si empezó non acabo, que a miña historia e moi longa… O que queiras… que a nosa paciencia e grande, como grande e nosa ría… Ufff… hasta dos chistes fas poesías… Mira: Chámome Manuel Varela González, meus país foron María de Micaela e Manuel do Pucheto. Nacín en Muros, na calle Axesta, no ano 1948. Empecei a traballar ós 14 anos, nos bous do “Chouriceiro”. Estou casado con Marisa Aguilera, que, por certo, e prima da cantante Cristina Aguilera. E sabes?, que din que como bo muradán, eu canto ben, pero o de cantar ben non me ven por ese parentesco. Teño dous fillos, de 36 e 39 anos (Cristhian e Giovani). Dende o ano 1970 resido en EE.UU. e todolos anos veño a Muros, onde teño grandes amigos. Unha anécdota: Nos meus anos xóvenes fun monaguillo. Naqueles anos era o párroco Don Ramón García Longo, quen non era moi amigo de pagarnos polos “catafalcos”. Daquela tamén eran monaguillos Pepe e Perrecho de Vacanegra e Rafael Lampón, dos que gardo grandes recordos polas moitas trasnadas que faciamos.
Manuel ¡¡¡, ponme un viño, que esto de falar dame con securas ¡¡¡. Xa vou ¡¡¡ A sus ordenes ¡¡¡.
Nota: A foto fíxoma Manolo de América que ten unha cámara que a todo o mundo saca feo ¡¡¡, que conste¡¡¡.

Hola a todos los muradanos, son Loli Ventoso Paris,máis conosida como Mari Loli de Virtudes, filla de Virtudes e Antonio, teño unha parexa dende fai 12 anos, él é de San Sebastian. e  tamén teño un fillo de 25 anos.Nacín no Son, pero os dous anos leváronme para Muros, polo tanto eu sempre me considerei muradana. Vivo en Palma de Mallorca desde fai 20 anos, ainda que non pasa un día que non teña morriña pola miña terra…Temos unha cafeteria donde traballamos toda a familia.

Moitos saludiños a todos os meus paisanos, especialmente ós que están fora coma min.

Ola, eu son Manuela Sendon Lago, filla de Jose Sendon e Manela da Benita, teño un irman que se chama Juan. Nacín a crieime en Louro no Rueiro de Abixo donde vivín ata os cinco anos. Vivíamos na casa de miña avoa Benita. Do rueiro teño recordos moi bonitos, pois pasábao de maravilla xogando cos rapazes cos que me criei.

Cando cumplín os cinco anos, fomos a vivir a Barcos donde os meus pias fixieran a casa, e ainda que agora vos faga gracia para min foi a primera vez que emigrei. Parecíanme lonxísimo aqueles cinco minutos de camiñata para ir a xogar a o rueiro. Vivin en Barcos hasta os 23 anos, a esa edad casei con Jose (Joe) Peña, fillo de Rogelio e Flora, e neto de Paquita da Pexeja de Taxes. Joe naceu e criouse en Estados Unidos, e como eu son a mais aventureira dos dous decidimos emprender a nosa aventura xuntos en Estados Unidos.

Vivimos en un pueblo en Nova Jersey que se chama Long Valley. Os primieros anos tuven moita morriña, votaba moito de menos a miña familia, as miñas amistades, e a Louro. Sobre todo, o meu rueido Barcos, a Praia de San Franscico, o Convento, o Calbario, e bueno non sigo que me entra otra vez a morriña. Logo de nacer as nosas fillas Gabriela e Kayla, xa non tuven moito tempo parar “morriñar”, e ainda que sigo botando a todos de menos, xa non se me fai tan difícil. Tamén teño que decir que tuven o privilexio de poder voltar a miña terra e estar coa familia todos os veráns e en alguna ocasión tamén  por Nadal. Iso fixo as distancias moito mais levadeiras para nós e para nosa familia.

As nosas fillas Kayla de 17 anos e Gabriela de 15, quérenlle a Louro tanto como lle quero eu pois en Louro teñen a sua familia e a suas mellores amigas e amigos do mundo, como din elas. A verdade e que me sinto moi orgullosa de ser de Louro, pues a inda que estea moi feliz e a gusto en otras partes do mundo, o meu corazón sempre me pide voltar a miña casa e a xunta a os meus. Para min non hai nada mais importante que a miña familia e os meus antepasados e por eso mentras poida sempre vou voltar a Louro. Unha aperta ben grande para a nosa familia e para Louro desde os Estados Unidos.