Para recordar a un abuelo: Al abuelo Manolo da Roura

p/ Domingo Medina

Dicen que cuando uno se hace muy mayor regresa nuevamente a los primeros años de su vida. Se supone que es por eso que vuelven todos los recuerdos de la infancia y la primera juventud. Yo no tengo tan claro que así sea. Me parece más bien Imagen30que cuando uno presiente el final o cree que puede estar próximo, uno comienza a pensar en la manera en la que quiere que lo recuerden. Pero ya tendré tiempo para averiguarlo por mi mismo… Como las otras cosas maravillosas –ya innumerables- que me ha traído el encuentro con Maruxa en esta vida, también al abuelo lo conocí gracias a esa coincidencia. Hace ya más de nueve años de eso. Lo primero que recuerdo es que tanto a él como a la abuela Elena les dije abuelo y abuela desde la primera vez. No hubo manera de que les llamara Don Manolo o Doña Elena. Yo que sólo conocí a mi abuela materna –mi siempre querida abuela Mereja- inmediatamente me sentí como su nieto; me gusta creer que también ellos así lo sintieron. La abuela Elena partió hace ya algunos años. El mismo en que nació Valeria. Así, ese 2008 festejamos y disfrutamos la llegada de Valeria y lloramos la partida de la abuela. No se nos ocurrió pensar en ello entonces, pero la coincidencia de esa llegada y esa partida -¿metáfora de nuestro paso por este mundo?- pudo significar una conexión entre bisabuela y bisnieta que no podíamos ni siquiera intuir. ¿Cuánto de la abuela Elena hay en Valeria? Sólo Maruxa y quienes de verdad llegaron a conocer a la abuela podrán decirlo. Hoy el abuelo Manolo pasa por una situación muy delicada. No quiero que se entienda que estoy dando esta batalla por perdida y que estoy despidiendo al abuelo. No soy –ni me gustaría ser- quien dictamina el tiempo de hombres y mujeres en este planeta. Esa batalla es del abuelo y sólo él sabrá hasta dónde luchar, si es tiempo de vencer una vez más o de rendir las armas. Si es esto último, sé que sabrá hacerlo con la dignidad que siempre llevó sobre sus hombros. Si sigue venciendo, seguiremos llenándonos de recuerdos y de historias para contar a sus nietas. Yo lo recordaré siempre como creo que él quiere que lo recuerden. Un muchacho de un pueblo de la costa de Galicia que correteaba feliz y orgulloso por sus playas. Un muchacho de un pueblo pesquero que sin embargo se dejó embrujar y prefirió las letras. Allí están sus poemas para atestiguarlo. Un muchacho rebelde que estudió en convento franciscano, para salir comunista y ateo. Un muchacho que llegada la hora no tuvo miedo y le dijo sí a lo nuevo, a lo desconocido. Un muchacho que se embarcó en miles de aventuras. Una de ellas lo trajo a esta tierra de gracia. Todo un océano no fue suficiente para vencer el amor por su pueblo y por su familia. Un amor que hoy perdura en Maruxa, en Roura y en Valeria. “Bueno Domingo, ¿y qué?”, me preguntabas siempre. Aquí, abuelo, listo para seguir escuchando tus cuentos, como antes escuché los de Mereja. Unos cuentos y unos recuerdos que nos reivindican con la vida. Como en aquél lejano día de hace más de medio siglo cuando llegaste a Venezuela, dejemos que el destino siga haciendo su trabajo.

Publicado en Vivencias | Etiquetado , , , | Deja un comentario

Os campos concentración en Muros (1300 presos en 1937.)

p/ Francisco Abeijón Núñez

 Moito se ten oído falar sobre a instalación no concello de Muros durante a guerra civil de campos de concentración con prisioneiros procedentes maioritariamente da fronte de Asturias. Imagen29Sen embargo, constan moi pouquiños datos sobre as características dos mesmos. Apenas a verificación da súa existencia e unha rúa que parece ser que conserva o nome dun oficial responsable do presidio. E moi poucas cousas máis. Eu tiven a sorte de poder recoller a testemuña de persoas que aínda lembraban ter acompañado, de cativos, á súa nai para levarlle alimentos aos presos do campo de Anido en Serres. Exercendo así unha solidariedade que eles tamén agardaban que se tivese cos seus familiares combatentes no bando republicano e presos noutras zonas do estado. A xente mostrábase así disposta a repartir aquelo do que non tiñan e camiñaban cara a Muros arríscandose a atopar no camiño coa garda civil ou dar coa temida patrulla de falanxistas, que naquela época sementaría o terror polas estradas da comarca. Sen embargo, pola súa corta edade, éstas persoas tan solo podían recordar efectivamente ter ido coas súas nais e pouco máis. Sen poder dar ningunha explicación que non fose acreditar os malos tempos que tiveron que soportar e a moita fame que pasaron. Gracias ao tesouro histórico que significa o arquivo municipal de Muros e a colaboración da responsable da súa custodia, dona Pepita Fernández, a quen agradezo sinceiramente a súa amabilidade e comprensión na miña búsqueda, podemos dimensionar o volume dos campos de concentración existentes en Muros polo menos a altura de novembro de 1937 en 1300 presos. Unha cantidade de xente que supoñía máis do 10% da poboación total do municipio. Así como tamén podenmos dar conta dalgunha das miserentas condicións nas que vivíron os prisioneiros de guerra. Nunha carta o daquela alcalde de Muros transmitíalle ao gobernador civil da provincia os motivos das súas malas relacións co comandante militar da vila. Que provocaran unha denuncia do militar queixándose do alcalde por terse negado a prestarlle auxilio ás autoridades militares. Nesta misiva, que recorda moito polo seu contido a loita de dous galos dentro dun mesmo poleiro. E que está datada o 12 de novembro de 1937, dise textualmente: “…No primeiro do actual, foron traídos a campos de concentración situados neste pobo uns 1.300 prisioneiros de guerra, e como faltasen bombillas para o alumado de tales centros esta alcaldía prestouse gustosísima, como non podía ser menos, a facilitar todas as que foron precisas, das reservadas para o alumado público, auxilíandolles ademais con verdadeiro amor para xuntar auga, palla para albergarse, leña e todo o demais preciso, de que se carecía nas citadas concentracións, tal vez por descuido da persoa encargada para que estivese preparado todo o necesario con anticipación á chegada dos prisioneiros a este pobo (…) * Con data 5 do corrente (11/1937) ordenara dito comandante militar entre outros servizos que se cumpriron por esta alcaldía dispuxera a instalación en cada campo de concentración de un servizo de palanganero completo, recordando esta orde a medio de comunicación datada o 9 do actual…” Pola disputa entre as autoridades civís e militares, podemos acreditar a dimensión do presidio e temos un mínimo coñecemento das condicións nas que malviviron os prisioneiros de guerra. Este escrito dun acalde franquista serve de testemuña dunha negra época da nosa historia na que o alcalde lexítimo de Muros D.Xosé Veloso Maio, acabaría tamén preso, neste caso no penal de Santoña (Cantabria) –como se mostra na fotografía- .

 

Publicado en Historia | Etiquetado , | Deja un comentario

Pasión por el mar, pasión por Muros

p/ Jesús Ángel Gómez Pereda
Presidente de la Asoc. Náufragos de la Mar

Con motivo del 50 aniversario del naufragio del Petrolero Bonifaz, y del mercante CASTILLO DE MONTJUIC, el domingo 13 de julio-2014, la <Asociación Náufragos de la Mar> realizará en Muros un acto de homenaje a los fallecidos y a sus familias. Desde estas Picture12páginas de TMT nos unimos al sentir de todos los miembros de esta meritoria asociación y publicamos la carta que nos envía el presidente de la Asoc., Don Jesús Ángel Gómez Pereda:
Antes de ponerme a juntar palabras, vaya por delante, que es un honor para mí entrar, compartir y ocupar un espacio en esta querida publicación que sigo desde sus inicios.
Mi nombre es Jesús y desde comienzos de este año presido la asociación “Náufragos de la Mar” y creo que ha llegado el momento de contar porqué estoy aquí, qué vientos y qué rumbo me trajeron hasta Muros.
¿Cómo no amar a la mar si ya desde que nacemos nos arrullan por las noches las olas?
Mi padre nació y creció en el barrio de La Arena, tan pegado a la mar que allí los verdes prados se descuelgan por agrestes acantilados hasta juntarse con la espuma. Era el mayor de ocho hermanos y, con catorce años y su padre en la guerra, cualquier aportación a la modesta economía familiar era buena, unos pulpos, unas nécoras pescadas saltando de roca en roca con las alpargatas de cáñamo a la luz del candil de carburo, o las amayuelas que cogía descalzo cuando bajaba la marea y que servían para acompañar al arroz, (cuando lo había) y que tan rico le salía a mi abuela.
Picture13Nada me hacía más feliz siendo un niño que acudir presto a la llamada de mi padre cuando me decía: “Prepara los trastos que nos vamos a pescar”. Abandonaba entonces la compañía de la chavalería y los juegos y, nervioso y entusiasmado, rápidamente ataba un trapo rojo en el manojo de cañas que sobre mi hombro sobresalían de la “vespa” que por estrechos caminos nos acercaría hasta la mar. Si alegre era en la ida, la vuelta a casa portando una cesta de mimbre con los peces me hacía dichoso. Ver a mi madre limpiarlos antes de cocinarlos y mientras comíamos oír decir con orgullo a mi padre: “ni Franco come el pescado tan fresco”, me hacía feliz.
Por si esto no fuera suficiente razón, existe otra más poderosa. La cual es que la mujer con la que llevo compartiendo una travesía de treinta y cuatro años viviera en una empinada calle que se llama Cuesta de la Atalaya desde cuyos ventanales se ve entrar y salir a los barcos de la bahía de Santander, que el recuerdo más claro que guardo de la primera vez que entré en su casa, sea un sencillo cuadro colgado en el recibidor del petrolero Bonifaz donde reposan desde hace ya cincuenta años sus padres tras hundirse en la Costa da Morte.
La colisión del Bonifaz y su hundimiento dejó un triste saldo de muertos y desaparecidos, de huérfanos y viudas, hermanos envueltos en la más profunda de las tristezas y familias que durante años vivieron de espaldas, tratando de olvidar y cerrar heridas que la sal no dejaba cicatrizar.
Todo cambió el día que navegando por Internet atrapamos un pez tan grande que no cabía en la red, un home de pedra llamado Manuel. Él fue el artífice de que contratáramos un autobús que desde Santander nos trajo hasta Muros, él nos llevó a Fisterra, él hizo que nos acogiera la vieja del paseo como si fuéramos sus hijos, él nos hizo queredores de Muros, y nos acompaña cada año en los homenajes que hacemos por los puertos del Cantábrico a nuestros desaparecidos.
A la vuelta de aquel viaje nació la asociación que hoy presido y en Muros estamos una vez más pasados unos años para revivir encuentros y emociones, compartidas con vecinos, autoridades y gentes de la mar, y aunque Gabriel García Márquez en sus “Cien años de soledad” dijera que “uno no es de ninguna parte mientras no tenga un muerto bajo la tierra”, nosotros nos sentimos de Muros, porque en Muros tenemos esos pescadores que, en sus singladuras por mares sin fronteras que no entienden de banderas, nos relatan sus recuerdos cuando llegan a tierra, la misma tierra que a veces también es un mar espeso, lleno de escollos y arrecifes donde hay que hacer verdaderos esfuerzos para mantenerse a flote, y es aquí, en Muros donde dejamos un pedazo de nuestro corazón cuando partimos.
Este año volvemos una vez más y queremos seguir sumando voluntades y que la Asociación dejando atrás temporales, borrascas y malos vientos sea capaz de encontrar ese faro que nos guie a ese puerto donde descargar toda la ayuda que estamos dispuestos a entregar a aquellos que no tienen donde llorar a los seres queridos que se quedó la mar.

Publicado en Cousas que interesan, Vivencias | Etiquetado , | Deja un comentario

A impartición de música moderna en España

A IMPARTICIÓN DA MÚSICA MODERNA EN ESPAÑA.

p/ Esmu-Carnota

NO MARCO OFICIAL

A ensinanza da música moderna no noso país, está lastrada por unha lexislación inmadura. No 1995 contemplouse por primeira vez no noso país a introducción do jazz nos conservatorios, únicamente no trama das Ensinanzas Superirores Imagen28(Real Decreto 617/1995). Dende entón implantáronse nos conservatorios superiores de Barcelona, San Sebastián, navarra e A Coruña, sendo os propios centros os que deciden qué especialidades instrumentais ofertan. De forma significativa, aínda non se implantaron en Madrid. A culminación dos estudios superiores de jazz otorga o título Superior de Jazz (equivalente a Licenciatura/Grado). Os centro superiores ofertan, polo xeral, titulacións como batería ou canto moderno, ausente nos tramos educativos inferiores.

O tramo de estudios oficiais inmediatamente anterior ao Superior constitúenno as denominadas Ensinanzas Profesionais de música, que é o que ofrecen os conservatorios profesionais e os centros privados autorizados. A incorporación da música moderna no grado profesional tivo lugar de forma tardía e incompleta en 2007, mediante a inclusión das primeiras especialidades modernas: baixo eléctrico e guitarra eléctrica. Pese ao impulso legal dado por esta normativa, a implantación un verdadeiro grado profesional de jazz e música moderna nos conservatorios supón unha ardua trea na que comenzaron a abordar algún conservatorios profesionais. A Escola de Música Creativa foi o primeiro centro en implementar e ofertar os estudios profesionais oficiais de Bixo eléctrico e Guitarra eléctrica en toda España, sumando así estas especialidades ás qe xa viña ofertando. A culminación dos estudios profesionais otrorga o Título Profesiional na especialidade instrumental correspondente.

NO MARCO NON OFICIAL

Como aínda os conservatorios tocan a Música moderna moi tímidamente, surxiron multitude de Escolas de Música por toda a nosa xeografía que imparten estudios de música moderna, rock, jazz, etc.

Existen centros privados que facendo uso da homologación de estudios a nivel europeo que oferta o Plan Bolonia, ofrecen titulacións superiores oficiais en especialidades coma o Rock, aínda que os exames hai que realizalos fora do noso País.

Hai moitas e moi boas Escolas deste tipo (poñamos por exemplo “Estudio, Escola de Música” en Santiago de Compostela), pero encóntranse co hándicap de que non poden ofertar ningunha clase de titulación, a pesares de que saen músicos perfectamente formados. Non cabe dúbida de que non podemos deixar de mirar a algún países europeos coma o Reino Unido ou aos Estados Unidos, con escolas como Berklee que levan anos titulando alumnos en diferentes especialidades dentro da música moderna.

Publicado en Cousas que interesan, Música | Etiquetado , | Deja un comentario

Enfermedades del tiroides (II)

p/Dra. Castiñeira

II) HIPERTIROIDISMO
Se llama HIPERTIROIDISMO al aumento de la síntesis y secreción de hormonas tiroideas por parte del tiroides, lo que produce un EXCESO DE HORMONAS TIROIDEAS en la sangre
CAUSAS DEL HIPERTIROIDISMO
Cuando la deficiencia de yodo dura muchos años predispone a que la tiroides forme nódulos, que tienden a crecer lentamente, y gradualmente pueden llegar a aumentar su función de manera autónoma, es decir sin el control de la hipófisis. Es el hipertiroidismo por BOCIO NODULAR O MULTINODULAR TÓXICO.
Otra causa muy frecuente de hipertiroidismo es la ENFERMEDAD DE GRAVES- BASEDOW. Es una enfermedad autoinmune en la que un tipo de anticuerpos simulan la función de la TSH y así estimulan la función tiroidea produciendo hipertiroidismo y el crecimiento uniforme de la tiroides o BOCIO DIFUSO TÓXICO.
Picture11Esta enfermedad autoinmune también puede producir manifestaciones oculares, la OFTALMOPATÍA TIROIDEA y cambios en la piel conocidos como MIXEDEMA LOCALIZADO.
También en ocasiones los síntomas de hipertiroidismo pueden ser temporales si se deben a una TIROIDITIS, como la TIROIDITIS POST-PARTO (que puede aparecer durante el primer año posterior al parto) y la TIROIDITIS SUBAGUDA (después de una infección respiratoria de origen viral) que a veces es muy dolorosa. En estos tipos de tiroiditis ocurre una inflamación con destrucción tiroidea, lo que produce un aumento de hormonas tiroideas en la sangre con síntomas de hipertiroidismo en las primeras semanas. Al terminar la inflamación , las hormonas tiroideas irán disminuyendo en las semanas siguientes, esto dará lugar a unos meses de hipotiroidismo, hasta que finalmente la tiroides se regenera y vuelve a funcionar normalmente. En algunos casos la tiroides no puede recuperarse porque la tiroiditis se hace crónica y el hipotiroidismo será permanente.
SÍNTOMAS DEL HIPERTIROIDISMO
Los síntomas del hipertiroidismos pueden ser muy variables y se relacionan con un metabolismo acelerado (similar al estrés): Puede ocurrir: nerviosismo, irritabilidad, ansiedad, hiperactividad, labilidad emocional, insomnio, intolerancia al calor, aumento de la sudoración, taquicardia, palpitaciones, temblores, los párpados están más abiertos, la mirada fija y brillante, la piel se vuelve más delgada, caliente y húmeda, el cabello fino y quebradizo, existe debilidad muscular, el ritmo intestinal es más frecuente (aunque la diarrea es poco común).
Es habitual el aumento del apetito con una llamativa pérdida de peso. Los períodos menstruales tienden a ser menos frecuentes y con menor sangrado.
C) DIAGNÓSTICO
Cuando el médico sospecha un hipertiroidismo por los síntomas y los cambios físicos generales o la presencia de bocio, solicitará las pruebas de la función tiroidea.
Medir, T4, T3, TSH , y también averiguar si hay anticuerpos que afecten al tiroides.
En el hipertiroidismo se confirmará cuando las hormonas tiroideas T4 y/o T3 ESTAN ALTAS y se acompaña de un NIVEL BAJO DE TSH.
TRATAMIENTO
El hipertiroidismo por BOCIO NODULAR o MULTINODULAR requiere generalmente un tratamiento definitivo. Este se puede lograr con CIRUGÍA, extirpando la parte del tiroides donde se encuentran los nódulos o se puede optar por el tratamiento con YODO RADIACTIVO que permite desactivar selectivamente la parte hiperfuncionante de la glándula. La función tiroidea muchas veces puede quedar normalizada, dependiendo de la cantidad de tejido tiroideo sano restante.
El hipertiroidismo producido por la ENFERMEDAD DE GRAVES-BASEDOW se puede tratar con medicamento ANTITIROIDEOS. Son comprimidos que además de frenar la producción de hormonas tiroideas, pueden llegar a disminuir la producción de los anticuerpos que causan la enfermedad.
Aproximadamente la mitad de los pacientes con hipertiroidismo de Graves podrán mantener una función tiroidea normal al finalizar este tratamiento.
En los casos en que exista intolerancia o no haya buena respuesta con los medicamentos anti-tiroideos también se puede optar tratarlos con CIRUGÍA TIROIDEA o con YODO RADIACTIVO.
La TIROIDITIS SUBAGUDA DOLOROSA de origen viral se trata con medicamentos anti-inflamatorios durante la etapa de hipertiroidismo que es auto limitada, con un período transitorio de hipotiroidismo que no requiere tratamiento y frecuentemente una recuperación espontánea de la función tiroidea normal unos meses más tarde.
Muy raramente una infección bacteriana puede producir una TIROIDITIS AGUDA, que se trata con antibióticos.

Publicado en Mediciña | Etiquetado , | Deja un comentario