Educación y convivencia, el acoso o bulling (I)

p/ Marisé Luces Tajes

Las experiencias entre iguales son importantísimas en el desarrollo de niños y adolescentes, ya que a través de ellas se adquieren habilidades y actitudes que influyen en la adaptación social a lo largo de su vida.

A veces, esas experiencias no son siempre positiva, puesto que puede Imagen1darse un tipo de relaciones dañina entre iguales: el maltrato o victimización por abuso de poder, que hace que desaparezca la relación de igualdad y se sustituya por una relación de dominación – sumisión entre el agresor y la víctima. Esta relación suele estar oculta para los adultos, pero conocida por los compañeros, sobre todo en los centros escolares, que es donde más se da y entre los 12 y 16 años de edad.

Es un tipo de violencia difícil de identificar, de diagnosticar en cuanto a su gravedad y, por lo tanto, de eliminar..

Este tipo de relación tiene un nombre: ACOSO o BULLYING.

Besag define el Acoso o Bullying como “ el ataque repetido (físico, social, psicológico o verbal) de sujetos que están en una posición de poder sobre otros que no tienen la capacidad de defenderse, con la intención de causar daño para obtener beneficio o satisfacción.”

Cualquier niño/a puede ser considerado como una víctima potencial si es percibido como más débil y vulnerable por otro niño más fuerte. Después de identificado el niño los agresores planean cómo hacer daño, debilitar y humillar a quién hayan elegido como víctima. En niños de primaria, generalmente, son procedimientos físicos, mientras que en secundaria utilizan con mayor frecuencia la agresión verbal y la exclusión social.

Acoso es:

Golpear, pegar , empujar.

Las amenazas.

Los insultos.

Las burlas.

Hacer el vacío a alguien comportándose como si no existiese.

Enviar notas, correos electrónicos o mensajes insultantes….

Iniciada la conducta de acoso, ésta suele continuar porque el agresor obtiene recompensas materiales y sociales. Éstas últimas son debidas a la influencia que ejercen los compañeros. El papel de éstos es determinante, ya que para minimizar o evitar la posibilidad Imagen2de ser ellos también víctimas, refuerzan al agresor y aíslan al agredido, con lo cual el agresor asume su papel de dominador en el grupo y la víctima encuentra cada vez menos posibilidades de salir de esa dinámica.

El grupo refuerza las conductas intimidatorias, o bien, se inhibe del tema. Es así como los compañeros / as apoya y en alguna medida las genera y mantiene, mientras que para los adultos suelen pasar desapercibidas.

Los compañeros/as valoran más positivamente a los acosadores que a las víctimas, aquellos son considerados los más fuertes del grupo, gozan de mayor reconocimiento social. Las víctimas son consideradas débiles y cobardes.

Lo anterior nos hace ver la importancia del grupo en la relación acosador- víctima.

Pero el acoso no es solo un problema de iguales, sino que repercute en las familias y en el entorno más próximo de las personas afectadas: “ Convivir en un espacio en el que hay violencia dificulta que cada cual pueda ser y relacionarse tal y como es “.

A veces los chicos/as no son conscientes de que sus actitudes con algunos compañeros /as pueden incurrir en el maltrato. Definimos (Cerezo 2004) los principales tipos de maltrato entre iguales:

Físico:

Pegar, empujones, destruir los objetos y trabajos de la víctima, apropiarse de sus cosas… Más frecuente en primaria.

Verbal:

Suele ser la más habitual. Insultos, motes, menosprecio en público, resaltar de forma constante un defecto físico… ¡ Ojo ¡ El teléfono móvil es una vía para este tipo de maltrato.

Psicológico:

Va encaminado a deteriorar la autoestima de la víctima y a aumentar su sensación de inseguridad y temor. Este componente psicológico está en todas las formas de maltrato.

Social:

Pretenden poner a la víctima en un mal status respecto del grupo, aislarlo. Está considerado acoso indirecto.

Ya definido el acoso y qué se pretende con él, nos preguntamos: ¿ Quienes son los protagonistas del acoso escolar ?. Son:

Los acosadores.

Las víctimas.

Los compañeros/as ( observadores )

Los adultos.

   ( En el próximo nº de la revista los definiremos y veremos cuáles son los factores de protección ante conductas de acoso. Protección en el ámbito familiar, social y escolar ).

Publicado en Educación | Etiquetado , | Deja un comentario

A Nosa Xente na Diápora: Segundo González

SON SEGUNDO GONZALEZ, MEUS PAIS SON FELISA E SEGUNDO (CHUNO).

CASADO CON CAMILA FERNANDEZ, TAMEN DE MUROS.Imagen18

VIVO EN PLAYA HONDA (LANZAROTE ), DESDE 1996.

ACTUALMENTE TRABALLO NO HOTEL BEATRIZ & SPA, EN PUERTO DEL CARMEN.

UN SALUDO PARA TODA A XENTE DE MUROS

Publicado en A Nosa Xente na diáspora | Etiquetado , | Deja un comentario

A Nosa Xente na diáspora: Manuel Caamaño Lago

Son Manuel Caamaño Lago.( conocido como fillo de Cabicha). Nacín en Muros fai moitos anos eImagen21 son fillo de Pedro Caamaño e Francisca Lago e estou felizmente casado con Magdalena, nacida en (Cáceres- España). Emigrei a Madrid fai 48 anos , concretamente no ano 1965, e ahora estou retirado desde o 2010. Saludos e apertas para todos.

Publicado en A Nosa Xente na diáspora | Etiquetado , | Deja un comentario

A Nosa Xente na Diáspora: Abelardo Dubert García

Chámome Abelardo-Isidro Dubert García, nalgunhas casas tamén coñecido como o fillo máis vello de Juan Manuel da Tahona, e de Pipia de Isidro. Foi no ano 1968, ben me lembro delo, cando, para alivio dos meus pais, e martirio meu, marchei de Muros, dirección a Petelos, Imagen19un lugar a catro quilómetros de Porriño. Digo alivio dos meus pais porque non habendo instituto en Muros daquela, e tendo eu un tio alí, as oportunidades académicas erán perfectas para que cursara o primeiro ano do vello bacharelato naquela vila. Padecín por seis anos (os mais delicados inda por riba) as orfandades fraternais, as dos meus pais e as dos amigos que deixei en Muros en prol dunha formación académica. Iso supuso que pouco a pouco me fose alonxando dos aconteceres e sentiires cotiáns que ían ocorrendo en Muros durante as miñas ausencias. Logo o voltares nos veráns, xa non era o mesmo, a desconexión era evidente, e iso íase agravando co paso dos anos. Pero todo isto xa queda atrás, moi atrás, un século atrás. O que verdadeiramene importa, e que bastaron os nove primeiros anos da miña vida para que me quedase unha impronta muradán que hoxendía permanece. Como sería ésta si nos quedasemos a vivir ahí máis tempo? nunca o saberei, o que sí é seguro e que non estaría escribindo isto. Bacherelato, Santiago de Compostela, Carreira, Mili, Oposicións, Boda, Toma de Posesión en Primeiro Destino, Primeiro fillo, Segundo Destino, Segundo Fillo, Terceiro Fillo,…….. Mediócritas Aurea. Pedidesme tamén que poña onde resido, no que traballo, que dé saúdos, bicos e apertas a……, pois direivos que casi non importa onde resida, non é Muros, e polo tanto casi nin vale a pena mencionar o sitio, porque nin de lonxe ten algo que me recorde a Muros, e iso é o que ten de bó, que é tan «distinto» que fai que pense son de Muros, cada vez que recordo que vivo eiquí. O traballo: hoxendía un luxo, caro como caviar de beluga,….. de oficina e no mundo da Xustiza. Si teño que saúdar, comenzarei por saúdar a todos e cada ún dos membros do ILM., os de Muradáns na Diáspora e demáis páxinas similares. Non sabedes o ben que me fai leervos inda que a casi todos vos, non vos coñeza, nin vos a min. Pero sodes un referente, unha agarradeira, un saber que son dun sitio concreto, e no meu caso, dun sitio de vida felizmente vivida de neno, e dispois de maior, longamente imaxinada, e polo tanto ausente de cousas negativas.

Publicado en A Nosa Xente na diáspora | Etiquetado , | Deja un comentario

A Nosa Xente na Diáspora: Pili González Garcia

Hola a todos, estou moi orgullosa de ser muradana. Son Pili González García, conocida como a filla de Eduardo o Carteiriño e Cándida. Nacín en Muros 11/10/1960 na calle do Rosal e son a cuarta de oito irmáns. Casada con Quin, fillo de Carmen da Santera. No ano 1988, aprovei a oposición ao corpo de Oficiais Postais, eImagen16 destináronme a Madrid. Emigrei con meu marido e dous fillos, e residimos en Alcalá de Henares. O meu home ten unha empresa, un de os meus fillos Sergio e xornalista, está casado e traballa na cadena Ser e o ano pasado deunos un a netiña «Noa». O outro fillo Xaquín e Licenciado en económicas e topou traballo en Bilbao en un proxecto de investigación. Aos 44 anos apareceume un tumor no fémur. Despois de varias operacions, e gracias a Deus hoxe estou ben, pero isto lévome a coller a xubilación. Aproveintando o tempo licencieime en Historia. Toda a nosa familia vive en Muros polo tanto como mínimo duas veces o ano estamos pola terra . Como Muradans seguimos añorando o noxo pobo, desnde lonxe apertas para todos.

Publicado en A Nosa Xente na diáspora | Etiquetado , | Deja un comentario