Casimiro Torres Pombo, sacerdote

p/ Andrés Trinquete González
Con el corazón abatido y el ánimo contristado debido a la pérdida de un ser tan querido para todos nosotros, para esta parroquia, comarca, arciprestazgo y diócesis escribo estas palabras después de que el pasado miércoles en torno a las dos de la tarde recibiese la noticia de que Don Casimiro estaba ingresado en el hospital provincial.
Picture28Sobre las cuatro de la tarde fui a visitarlo y estuvimos hablando durante unos momentos hasta que tuve que marcharme. A las seis y media de la tarde recibí la noticia de su fallecimiento. En ese momento el cielo comenzó a llorar porque este buen pastor cerró los ojos a este mundo para siempre.
Todos sentimos el dolor y la pérdida ya que fue él quien inició en la fe a miles de muradanos y foráneos y nos fue acompañando hasta responder a nuestra vocación. La vida de Don Casimiro es la vida de un hombre rico por haberla entregado a Dios.
El 26 de agosto de 1928 en una parroquia de Sanxenxo, cerca del santuario de la Virgen de la Lanzada nació un niño que estaba llamado a grandes cosas: entregar su vida Dios en el servicio a los hermanos. Tiempos duros, difíciles y recios en el Seminario hasta recibir la ordenación sacerdotal el 29 de junio de 1953. Con mucha ilusión comienza su servicio en Santo Tomás de Piñeiro y el Seijo (Pontevedra), lugar en el que deberá afrontar el reto de edificar un templo. Su tesón hace que saque adelante con éxito esta obra y su buen hacer provocan que el Sr. Cardenal lo envíe aquí.
Había fallecido –poco antes- un sacerdote bajito y fuerte en carnes: Don Ramón García Longo, “O gorrión”. Su tarea desde entonces no sería fácil: el campo era grande y la labor muy amplia ante sus ojos. Un gran apoyo a su lado será su familia: su padre, su madre la Sra. Elisa; sus hermanos; y de manera muy especial entre ellos Maruja, compañera fiel hasta hoy.
En este pueblo pasarán casi 50 años, -la mayoría de su vida-, por eso se sentía muradano como el que más. Éste era su pueblo. Él ha visto crecer y prosperar esta muy noble, leal y humanitaria villa de Muros. Desde el primer momento su mayor inquietud será dar a conocer a Cristo y promover el encuentro sacramental con Él. Todo su empeño e interés más profundo a lo largo de su vida fue llevar al ser humano al encuentro con Dios. Evangelizar era su pasión.
Dedicó mucho tiempo a la predicación siendo un gran predicador: la gente reconoce su capacidad de palabra, palabra pensada, meditada, reflexionada, llevada primero a la oración, a tiempo y a destiempo: no descansaba sin predicar. En una ocasión le preguntó a un chico con cierta ironía: ¿quién predica mejor el cura de Lira o yo? El chico respondió: “os dous sodes largos”.
Otro de los aspectos que no olvidaremos es su capacidad para el canto, su voz: bien sabía el que quien canta reza dos veces. Disfrutaba con el canto, canto que vivía, que provocaba la alabanza de Dios. Cómo echaremos de menos su entonación, el “Señor, ten piedad” en los responsos: apuntaba y traía cantos que aprendía, los trasladaba con entusiasmo a un pueblo que vibra con el canto.
Siempre encontraba tiempo para estar en el confesionario: a él acudían muchas personas para compartir preocupaciones, desahogar la conciencia, pedir consejo, sabía escuchar hasta el punto de que cuando no estaba algunas personas iban a su casa para confesarse. Trataba de ser expresión del amor y perdón gratuito de Dios.
Decimos que tenía carácter, un genio especial: cuando se enfadaba también lo hacía bien. Aunque procuró siempre ser el cura de todos y para todos: niños, jóvenes y mayores. Recuerdo que cuando comencé a ayudarle en misa yo aún no le llegaba al altar. Tantos y tantos jóvenes han pasado por esta iglesia. Dios quiso premiarle con cinco sacerdotes nativos de Muros durante los años en los que él fue el párroco: el recordado y querido Pepe de Muros, Moncho, José Manuel, Jota y yo. Estas vocaciones surgieron durante su ministerio de lo que él se sentía muy orgulloso.
Era un hombre profundamente generoso sin límites: no estaba pegado a las cosas, tenía vida sencilla promocionaba las conferencias de San Vicente de Paúl y nadie necesitado marchaba con las manos vacías de su lado. Fue muy generoso también con los seminaristas: por su lado hemos pasado muchos que recordamos su testimonio y agradecemos el haber estado al lado de un sacerdote entregado. Era cumplidor sufría si el pueblo quedaba un día sin misa, casi no salió de vacaciones, siempre disponible, dispuesto a acudir y ayudar al necesitado. Podríamos decir que murió con las botas puestas trabajando: siempre sacerdote.
Hubo momentos que para él fueron muy duros: profanación del sagrario, robos, muerte de su familia o de personas cercanas, de sacerdotes, amigos…., también la famosa historia del rayo de la torre, las terribles desgracias y tragedias ocurridas en el mar a su gente.
En los últimos años lloraba con facilidad, muchas veces contagiaba con las lágrimas que asomaban en sus mejillas las mismas que hoy vuelven a nuestros ojos por él.
Algo que vimos y aprendimos de él fue su apertura a las mociones del Espíritu manifestadas en movimientos, asociaciones y modelos de vida: retiros espirituales, adoración nocturna, comunidades neocatecumenales, tantos y tantos momentos en los que demostró que era un buen sacerdote.
Algo que aprendimos de él y con él fue el revivir la plasticidad de la Semana Santa muradana: se crearon las cofradías, se hicieron cambios en la del encuentro y la palomita todo ello para que tuviésemos una conciencia más profunda del misterio pascual y colocar muy alta la fama de este pueblo.
Quedarán para el recuerdo además las diferentes obras que se hicieron en capillas e iglesia. Pero sobre todo de él destacaría su fraternidad con los sacerdotes cercanos: Don José de Serres, Don Manuel, Don Manuel Búa -un sacerdote ciego al que llevaba cada día a celebrar la misa en la Virxe do Camiño. Supongo que sacaba las fuerzas de la oración que era su refugio donde hablaba con Dios de sus alegrías y angustias, de sus desvelos y encontraba consuelo y las indicaciones de Dios para saber cómo actuar y hacia dónde tirar.
Los últimos años de su vida fueron un abrazarse a la cruz de la fragilidad, de la enfermedad pero apoyado siempre en Cristo quería seguir celebrando su fe, quería ayudar. Es necesario agradecer al párroco actual; Don Alfonso, sus desvelos y preocupaciones y las atenciones tenidas hacia él. Pienso que pierde un buen ayudante pero tendrá y tendremos ante el Señor un mejor e incansable intercesor. Damos gracias a Dios por su vida, por el testimonio de su entrega. Pienso que le echaremos de menos, él fue muy importante en nuestras vidas. Ante el buen Dios, hablará de Muros. Nosotros guardamos el recuerdo de un servidor bueno y fiel. Gracias Don Casimiro por todo. Gracias Señor por Don Casimiro.

Publicado en A Nosa Xente, Cousas que interesan, Historia | Etiquetado | Deja un comentario

Lembranzas dun vello mariñeiro (I)

p/ Pedro Caamaño Lago
Picture23A época sobre a que escribo e inesquecible para os que nos criamos na posguerra. En asa época tan oscura e pobre; a maioría dos rapaces empezamos a ver aparecer algunha luz pola fiestra que nos parecía que nunca se ía abrir. Esa luz que che alerta para loitar con algunha posibilidade de futuro.
Naqueles tempos, si pensabas un pouco, dábaste conta que da forma que se estaba a desenrolar o noso entorno, aínda que con algunha luz, non se podía formar un futuro mais ou menos digno. Salvo o de emigrar. De feito hoxe parece que esta pasando algo parecido, porque a xuventude tamén tende a deixarnos, buscando en outros lugares un posto de traballo con garantía, xa que aquí non hai quen o garanta, “hai traballo sí”, pero cartos poucos. Parece que o mecanismo que algún día levou a Muros a ser un dos portos mais importantes de Galicia, quedou durmido e non hai quen sexa capaz de abrirlle esa pequena fiestra ca luz adecuada para que volva a funcionar.
Picture24Por iso os que non sabiamos facer outra cousa mais que pescar, tivemos que emigrar para conseguir capital para investir e defendelo por ti mesmo, xa que daquela o pouco que había vendíano ben caro. Así que optamos pola emigración, uns conseguiron ó que pretendían e outros non, uns foron cunha idea e acadaron outra. Como acontecerá sempre.
De feito os que hoxe aguantan a pesca, e os que daquela mobilizaron os bancos, foron algún día emigrantes, salvo algunha que outra excepción, que si non salia a fora, dunha forma ou de outra tamén se beneficiou, coma os bancos, os contratistas de obras, os almacéns de construción, e en definitiva todo o sistema administrativo, todos embaucados no panal da “rica mel”. Polo menos non pasaron as inclemencias da emigración.
Picture25Por iso para min que nacín pescando, fáiseme moi grato recordar os tempos nos que disfrutaba axudando a miña familia, a remontar a barreira da pobreza na que Muros estaba inmersa, como dixen antes, polas circunstancias da pos guerra. Hasta que cumprín o servizo militar, e coma case todos tamén saín a probar sorte.
E tamén como insinuei antes nunca souben si acertei on non, xa que gañei unhas cousas pero perdín outras que eu sempre valorei moito, como o loitar polo que a un lle gusta, no entorno familiar.
Picture26Así que sen mais dilación, intentarei o relato sobre o desenrolo da pesca, que tanto me gustaba desde a miña infancia.
Sempre desde o meu punto de vista. Direi que en una parte moi importante, directa ou indirectamente, na década dos cincuenta, en Muros íase abrindo camiño, baseándose na pesca de cordel (ou con liña),
Digo indirectamente, por que coma hoxe, había xente que compraba e vendía o peixe, exportando, limpando e empacando. E igual que hoxe tamén, esta xente era a que en realidade prosperaba, polo menos a prosperidade era mais evidente que a dos pescadores; aínda que tampouco debía estar exento de risco, xa que os prezos oscilábanlle dun día para outro e carecían de medios para reservalo para tempos mellores.
Nos veráns cando os peixes abundaban, ou os salgaban, ou os curaban o sol, recordo que estaban as murallas cheas de xurelos sardiñas pulpos e toda clase de peixes espatarrados recibindo o sol nas mellores horas do día.

Picture27.A estes intermediarios, podiámolos diferenciar dividíndoos en dous grupos, maioristas, e regateiras, podiamos denominar como maioristas, os que compraban na lonxa de Muros, e transportaban o peixe a Coruña ou a Vigo, para logo vendelo alí.
E como regateiras, as que compraban na lonxa, ou onde podían, e logo vendíano na pescadería. Algunhas delas, tamén tiñan postos na praza de Santiago.
A pescaderia estaba situada na praza hoxe denominada, pescaderia vella, os baixos daredor, onde agora hai diversos negocios, eran case todos “sotos” (baixos onde traballaban o peixe as”peixeiras.

Se facemos algo de memoria, e buscamos a orixe e o desenrolo da pescaderia vella, temos que falar primeiro da lonxa vella. A lonxa vella, e o edificio que hoxe, na parte baixa serve de almacén o concello, e na parte alta, están ás oficinas de capitanía marítima. Si ías cara a lonxa, encontrábaste co quiosco do señor Pablo, alí mercábase todo o que o pescador podía mercar daquela, que era ben pouco, ou case nada, unhas cantas tazas de viño, tabaco, e os utensilios para poder fumalo, libriños de papel, e o mellor un “isqueiro”para acendelo, Seguindo uns cantos metros mais xa, entrabas na lonxa.
De fronte, estaban as oficinas que formalizaban a compra e a venda, nas que che atendía o señor Goday ou o señor Longa, para logo pagarche no Baixo do concello.
Despois de enfocar as oficinas, xirabas un pouquiño a dereita, e alí estaba a báscula, na que se pesaban tódolos peixes, é derredor espallados por toda a lonxa, estaban as moreas de peixe, cada unha de cada embarcación, xa foran de merluzas, de ollomol, ou de outros peixes, e o lado de cada morea, había outras moreíñas pequenas, que eran dos rapaces que por seren novos e careceren de experiencia non xuntaban cos demais, hasta que esas moreíñas íanse facendo demasiado grandes con arreglo a parte correspondente a cada quiñón, e logo xa os facían xuntar.
O fondo estaba a vendeduría. A vendeduría era un cuartiño sémi cerrado onde, de fronte estaba o vendedor, e derredor sentadas en pupitres individuais estaban as compradoras e compradores, e cada un tiña un timbre adosado no apoia brazos, que apretaba cando lle petaba, pero o do timbre paréceme que non durou moito por que despois gritaban ben alto; había unha que fixo famoso o seu grito pola forma tan simpática de facelo, dicía así, “mío Josefa Lopes”, os rapaces cando queriamos facer chiste imitabámola.
O largo dese tempo fixéronlle algunhas reformas, xa que adosada a lonxa estaba a cárcere, a que rexentaba como carceleiro, o que fora carpinteiro de riveira, Juan Malvarez Vaamonde, (avó de Pepe canosa), unha das embarcacións que construíu foi o Compostelano, nos estaleiros que algún dia oubo na gardiña.
Logo fixeron a reforma que hoxe ten, e que nada ten que ver ca de antano. De esta si se acordará moita xente; déronlle mais alto con placas de cemento, e instalaron as oficinas de pago onde hoxe esta capitanía marítima.
Creo recordar que antes de chegar as escaleiras para subir á Capitanía, había un cerrado onde o vendedor por detrás dunha mesa, e as compradoras de fronte e derredor, tamén sentadas en un banco alargado, daban o seu “mio” cando lles parecía. Pero tampouco lles pareceu moi satisfactorio, por que optaron por vender en sito como fan hoxe, por que como e lóxico vían mellor o que compraban. E logo subías a parte darriba onde che pagaba José María o Asturiano.

Publicado en Cousas que interesan, Historia | Etiquetado , | Deja un comentario

Media ducia de setas

p/ Amado Barrera
Dende Louro ata Uhía, dende os pinares de San Francisco ata os de Torea, por todo o extenso territorio muradán, os cogumelos, “delicatessen” gastronómica, proliferan á espera de que pescos e “aldeáns” se decidan aos poñer no lugar que merecen: na mesa, no xantar.
Picture17Hai algúns anos escomenzaron a celebrarse na bisbarra “xornadas micolóxicas” patrocinadas polo Concello ou por asociacións culturáis. O que suscribe colaboróu nunhas e outras, coa ilusión de pensar que algo terían influído nesta tendencia as súas anuais mostras micolóxicas nos centros de ensino en que exercéu, C.P.Ricardo Tobío de Esteiro, e IES As Insuas, de Muros, sempre coa entusiasta e imprescindible colaboración dos alumnos, que Picture18aportaban toda clase de especímenes.
Pero o certo e que non teñen moito “gancho” que digamos estas xornadas. A ver se vai cambiando esta deprimente apatía setera. En Esteiro seguemos a intentarlo. Un día destes imos sair cos amigos da Comunidade de Montes a facer unha colleita e posterior degustación, xa contaremos.
Picture19A convivencia gastronómica do marisco da ría có da corte,como a da da pesca e a caza, pódese ampliar, xa vai sendo hora, con esta do sotobosque, cós exquisitos cogumelos.
É unha riqueza, non ten por qué ser algo testemuñal, marginal ou anecdótico. Hai variedade e cantidade de setas de gran calidade.
Nesta serie que iniciamos hoxe, imos presentar unha ducia de Picture20media ducia de setas comestibles. Non serán elixidas ao chou: o principal atranco para que a xente se decida, é o medo ancestral e xustificado que se lles ten a estes máxicos ananiños das fragas, que cada ano se reavivia coas noticias de vítimas dun consumo imprudente e temerario, que é o único consumo ao que lle hai que ter medo. Por eso, imos ver que podemos disfrutar sen medo dos cogumelos sPicture21e nos limitamos a non probar o que non coñezamos, a ignorancia é a nai de tódolos medos y de todolos perigos. Hai quen se limita aos totalmente inconfudibles níscalos, e non fai mal. Pero imos enchelo cabás con parasoles, eses magníficos cogumelos que se abren ao principio da tempada outonal, có tamén inconfundible rebozuelo, que en vez de láminas ten hermosas enrugas, engadiremos boletos escollidos de xeito claro e Picture22inconfundible, os reis dos cogumelos, con blancos e pardos colores en tubos e sombreiro e groso pé, có seu real aspecto tan típico e característico que serán invitados de honra na cociña; e máis unhas “lenguas de gato” ou “hydnus”, que teñen brandas “espiñas” tan boas de coñecer que pronto as recolectaremos con gusto e sin temor, e finalmente teremos a suficiente apetencia setera como para recoller tamén algunha que outra “coliflor” do xénero Clavaria que, ben fileteada, pode ser degustada e saboreada se a cociñamos como se debe.
Logo que teñamos a media ducia de especies feita coa ducia de especímenes, poderemos entretenernos con outras tantas famosas setas por outros motivos: máxicos (Amanita muscaria), mortáis (A.phalloides), fétidos (Falus impúdicos), e atractivos varios.
Non esquezades a máxima que dí que “tódalas setas son comestibles, aínda que algunhas só unha vez”. O segredo está en limitarse estrictamente a recoller só as que coñezamos de xeito absolutamente certo, sen a máis mínima marxe de erro. Deso se trata: daremos as pistas necesarias para que o erro sexa imposible, a cousa é que eso é doada cousa, en contra do que soe pensarse. Eso si: hai que poñelo en práctica có asesoramento inicial no campo e na cociña de quen xa teña experiencia coñecementos probados. E tamén hai que ter a precaución de probar cada especie por separado, porque hai xente que mesmo pode ser alérgica a setas perfectamente boas para comer, así que primeiro temos que coñecer o noso organismo e as súas reacción.
Bueno, non sigo que igual asusto ao persoal, cando eu o que pretendo é precisamente o contrario, meigas fora e imos alá. No próximo número escomenzaremos a enche-lo cabás. Agora só vos presento algunhas imaxes das nosas invitadas ao banquete montañés:

Publicado en Cousas que interesan, Natureza | Etiquetado , | Deja un comentario

Entrevista a Bill e Valerie vía Skype

p/Jorge Lago de Pexejo
Picture15Penso que se Muros non namorase, Muros  non existiría. Os que o habitan demostran os seus sentimentos a diario en todos os medios dispoñibles e os que estamos fóra manifestámolo a través da morriña e o de retornar sempre que nos é posible. E despois están os outros, eses que se prendan do pobo aínda que non sexan muradans.
Tal é o caso de dous ingleses Valerie e Bill.
J.L._Hi, nice to meet you. How should I address you, Mr. and Mrs…?
Valerie._ Non, soamente Valerie e Bill.
J.L._Moi ben, pois entón Valerie e Bill.
Sodes unha parella de ingleses vivindo en Galicia por bastante tempo.
Bill._ Non, somos unha parella vivindo en España e Francia por bastantes anos.
Valerie._ E a Galicia vimos de Abril a Xuño ou Xullo.
J.L._ ¿E a Muros?
Bill._ A Muros porque nos gusta.
J.L._ ¿Por qué?
Valerie._ A resposta sería porqué non, Muros é un pobo fantástico con xente fantástica, xenerosa, acolledora, amable e que nin por un minuto che fan sentir forasteira.
Picture16J.L._ Como muradano afágame enormemente que sintades tal apego ao pobo. Obviamente experimentásdedes e tendes visitado outros lugares que ofrecen dalgún xeito o que a simple vista ofrece Muros. ¿Cal é ese algo de especial que vos inclina cara a Muros?
Valerie._ A paz que se sinte estando aquí.
Bill._ Si, ademáis do que xa mencionamos, en Muros encontramos unha paz que en outros sitios non é tan palpable.
J.L._ Dado que vos sentides tan muradans, dicirnos algo de vós para que os nosos lectores vos coñezan un pouco mellor.
Valerie._ Ahora estamos retirados, pero eu son psicóloga e Bill foi mestre de escultura e dibuxo.
J.L._ Pero as malas linguas din que tamén sodes afeccionados á música, ti Valerie tocas piano.
Valerie._ Bueno, tocar si tócoo, pero non sei se consigo tocar música. Bill toca a trompeta.
J.L._ Entón temos algo en común, eu tamén toco moitos pianos, pero non necesariamente produzo música.
Valerie._ ¿ A qué te dedicas?
J.L._ Ademáis de facer entrevistas para TMT ( jejeje) dedícome a restaurar pianos e clavicordios.
Valerie e Bill._ Oh my God!!!
Valerie._ Definitivamente temos que tocar xuntos.
J.L._ Definitivamente temos que coincidir en Muros.
Valerie e Bill._ Of course!! E así será.
J.L. Pero vós dividides o tempo entre Inglaterra, Francia e Galicia.
Valerie._ Non, non. En Inglaterra nin sequera temos casa. Eso sí, temos amigos e visitámonos de vez en cando, pero Muros vai a ser a nosa meta final.
J.L._ ¿Queredes dicir que tedes en mente retirarvos en Muros?
Bill._ Si, cremos que encontramos o lugar ideal para retirarnos.
J.L._ Vindo dunha cultura diferente, ¿Ídesvos acostumar a cear tan tarde como cean en Muros?
Bill._ Xa estamos acostumados e encántanos.
J.L._ ¿E a siesta?
Bill._ Nos a siesta xa empezamos a mañán cedo.
J.L._ ¿E a comida local?
Valerie._ Encántanos. Peixe fresco, marisco, vexetais…
J.L._ Pois xa non nos queda moito máis tempo para seguir esta agradable conversación. It was a real pleasure and I thank you both for your time. Espero sinceramente que nos atopemos en Muros e xa para finalizar vouvos someter a ambos os dous ao cuestionario de Bernard Pivot. Máis que nada por que teño curiosidade nas respostas de dous ingleses.
1. J.L_ ¿Cal é a túa palabra favorita?
Valerie._ Flores
2. J.L._ ¿Cal é a menos favorita?
Valerie._ Guerra
3. J.L._ ¿Que te emociona?
Valerie._ Os paisaxes
4. J.L._ ¿Que son ou ruído che gusta?
Valerie._ A música
5. J.L._ ¿Que son ou ruído detestas?
Valerie._ O electrónico
6. J.L._ ¿Cal é o teu xuramento favorito?
Valerie._ Fuck!
7. J.L._ ¿Que profesión ademais da que exerces che gustaría facer?
Valerie._ Médico
8. J.L._ ¿Que profesión rexeitarías facer?
Valerie._ Banqueiro
9. J.L._ Se o ceo existe, ¿Que te gustaría oír que che dixese Deus cando chegases ás portas celestiais? Valerie._ Ola
J.L._ Agora tócache a ti, Bill.
Bill._ Ah, Mmm!
J.L._ Non te preocupes que non estás pasando un examen psicolóxico.
Bill._ Eso dilo ti, téñoa ao lado.
1. J.L_ ¿Cal é a túa palabra favorita?
Bill._ Ola
2. J.L._ ¿Cal é a menos favorita?
Bill._ Diñeiro
3. J.L._ ¿Que te emociona?
Bill._ O bo Jazz
4. J.L._ ¿Que son ou ruído che gusta?
Bill._ O mar e o vento
5. J.L._ ¿Que son ou ruído detestas?
Bill._ O do tráfico
6. J.L._ ¿Cal é o teu xuramento favorito?
Bill._ Asshole!
7. J.L._ ¿Que profesión ademais da que exerces che gustaría facer?
Bill._ Músico
8. J.L._ ¿Que profesión rexeitarías facer?
Bill._ Mecánico
9. J.L._ Se o ceo existe, ¿Que te gustaría oír que che dixese Deus cando chegases ás portas celestiais? Bill._ ¡Fuxe de aquí!

Publicado en Entrevistas | Etiquetado , | Deja un comentario

A feira de Muros

«Por cuanto la Justicia Regimiento y Vecinos de la Villa y Puerto de Muros, en el Reyno de Picture11Galicia, me representa la vrgente necesidad de que se hallaba de celebrar vna Feria mensual á imitación de las demás Ciudades y Villas del Reyno,  y aun de otros lugares de muy poca consideración. Porque siendo dicha Villa de un crecido número de Vecinos, dedicados al Comercio, que lleban, y traen por Mar de otras partes varios generos, no pueden beneficiarlos, ni darles la salida correspondiente por falta de Feria, pues la más inmediata que se efectua en el vltimo Domingo del mes, es lo onminada del Monte ó Carballiñas, distante mas de tres leguas, a la que apenas se verifican dos salidas en todo el año, así por lo peñascoso, montuoso y aspero del Camino, especialmente en tiempo de imbierno, como por la infeliz situación del terreno en que se celebra, en medio de vn Monte despoblado, y á la inclemencia del tiempo, hallándose á media legua el Lugar más Picture12inmediato: Que aunque la Villa de Noya tiene vna feria mensual y vn Mercado cada semana, dista de la referida Villa de Muros, quatro leguas intransitables por tierra, y tres por Mar, no siendo no siendo de menos consideración dicho Pueblo, antes de mucha mas, como era constante: Y en atención a todo me Suplicó fuese Yo servido conceder licencia, y real facultad para establecer vna Feria mensual, y que se celebre el primer Domingo de cada més, en cuyo día no la hay en todo aquel Partido, y sus inmediaciones, por lo que no se seguía el menor perjuicio de tercero, antes si, y mayor aumento de mis Reales derechos, cuyo citado recurso fui servido remitir á mi Consejo de Hacienda, para consultar; Y en su vista de lo informado por los Directores generales de Rentas, y de lo que dijo el Fiscal , me hizo presente el Consejo, lo que se le ofreció, y pareció en Consulta de veinte y seis de Agosto de este año, y por resolución á ella, vine a conceder á la Villa, y Picture13Puerto de Muros en el Reyno de Galicia, licencia, y facultad para celebrar en dicho Pueblo Feria, el primer Domingo de cada mes, bien que no franca de derechos, antes si pagando los que correspondan priviniendo á este fin, como prevengo al Intendente de Galicia, coadyube con sus providencias al cumplimiento de las órdenes que á este efecto se diesen al Administrador puesto por mí Real Hacienda, para el recaudo de los demas ramos que administra en dicha Villa, llevando asientos separados de su rendimiento con una puntual intervención de la Feria para que siempre conste, y perciviendo las cantidades que en ella por los citados Reales derechos se adeudasen. Por tanto publicada en el expresado mi Consejo de Hacienda para su más puntual y debida observancia, he tenido por bien expedir la presente mi Real Cedula, por la qual es mi voluntad que la expresada Villa y Puerto de Muros celebre Feria perpetuamente en el primer Domingo de cada mes, vajo las Condiciones prevenidas, según vá referido lo tengo resuelto: Y en su consecuencia, mando al Intendente que eso fuere de egercito y Reyno de Galicia, á los Administradores de mis Rentas generales, y Provinciales y demás Ministros, y personas, á quienes toque, o tocar pueda el cumplimiento de lo que esta en mi Real Cedula contenido, lo vean, guarden, y cumplan, hagan guardar cumplir y ejecutar en todo y por todo, sin alteración, ni variación alguna, y que no impidan, ni embaracen á los Ganaderos, Mercaderes, Tragineros de granos, y otros frutos, el paso Venta, y cambio de sus ganados mayores y menores, Caballerias bastimentos, y otros generos y frutos, vendiéndolos y comprándolos los Vecinos de la referida Villa y cualesquiera otras personas de estos mis Reynos, y Señorios, aunque sean extrangeras concurrentes á la Feria pagando los derechos, siendo los tales generos de los permitidos de los permitidos, y de licito Comercio, que no estén prohividos ó se prohivieren en fuerza de Reales ordenes, o Pragmaticas, que así es mi voluntad se ejecute, en virtud de esta mi Real Cedula, ó su traslado signado de escrivano publico de forma que haga feé, aviendo primero tomado la razón de ella en las Contadurías generales de valores, y Distribucion de mi Real Hacienda y en las Principales de la Administracion de Rentas Generales, y Provinciales de cuenta de ella en el termino de dos meses de su fecha, y en la principal del egercito, y Reyno de Galicia; previniendo antes la general de Valores lo correspondiente al derecho de la Media Annata, y seguridad de los Qundenios.
Dada en Madrid a Veite, y vno de Diciembre, de mil setecientos y ochenta.
YO EL REY – rubricado- Por mandato del Rei nuestro señor Pedro Fernández de Indart – rubricado».

Publicado en Historia | Etiquetado , | Deja un comentario