p/ Nieves Formoso Vidal.

6 cousas que non sabías que podías facer na túa Facebook

A diario máis de 1.000 millóns de persoas usan Facebook, pero non todos os usuarios están familiarizados coas reviravoltas da rede social máis popImagen6.pngular do planeta Facebook, a rede social máis popular do mundo é utilizada a diario por máis de 1.000 millóns de persoas, aínda que non todos coñecen as súas reviravoltas, xa que Facebook actualízase constantemente e familiarizarse nos axustes pode resultar confuso e necesítase de bastante tempo para actualizalo todo. Por tanto, con estes trucos poderás actualizar Facebook e coñecer un pouco máis as reviravoltas da rede social.

 1.Quen pode ver as fotos na que estás etiquetado?

Aínda que é sinxelo controlar a privacidade das fotos que sobe unha persoa a Facebook, o difícil é saber quen ve as fotos doutras persoas nas que estás etiquetaxe. Por tanto, se outra persoa sobe a túa foto e ten como axuste de privacidade Público ou Amigos de amigos é posible que xente que non sexa o teu amigo en Facebook vexa a imaxe. Para liquidar ese problema, fai clic no icono triangular arriba á dereita, despois seleccionas Rexistro de actividade > Fotos > Fotos nas que apareces. Aí, arriba no centro pódense filtrar os resultados segundo con quen se compartiu asImagen5.png imaxes. Aínda que, se un amigo compartiu co «Público» ou «Amigos de amigos» unha foto túa que non queres que sexa accesible, a única solución é pedir ao amigo que cambie o axuste desa foto a só amigos, só un grupo específico de xente ou que a borre directamente. Alternativamente pódese quitar manualmente a propia etiqueta.

  1. Como podo ver as mensaxes de descoñecidos?

As mensaxes que recibes de xente que non é a túa amiga en Facebook non aparecen na túa bandexa de entrada habitual. Para poder velos feixe clic no icono de mensaxes e despois na opción de ‘Outros’, á beira da bandexa de entrada pódese acceder a un cartafol diferente. É probable que atopes aí mensaxes que nunca viras antes.

  1. Como desactivar os avisos de lectura de mensaxes?

Facebook avisa aos contactos cando leron unha mensaxe cunha notificación que di » Seen» ou «Visto», seguido da hora en que foi lido. Pero arranxar ese problema é imposible, xa que Facebook non permite inhabilitar esta función desde os seus axustes. A única solución é a través de terceiras aplicacións, que poden ter riscos asociados. A máis popular é a chamada Facebook Hide Seen, que é gratuíta pero funciona só co navegador Chrome. Outra posibilidade é usando Chat Undetected, desenvolvido por Crossrider, que tamén é gratuíto e funciona con Chrome, Firefox, Internet Explorer e Safari.

  1. Que quero e non quero ver en Facebook?

Facebook xa ten a nova función para personalizar os axustes das noticias que aparecen na » news feed», seleccionando que «ver primeiro». En inglés chámase » See first» e ao activalo pódense priorizar os amigos ou páxinas que segues e cuxos posts quérense «ver primeiro» na listaxe de noticias. Para axImagen7.pngustalo desde un iPhone débese facer clic na icona das tres rayitas horizontais que aparece na esquina de abaixo á dereita. Baixa no menú que aparece e selecciona «Preferencias de noticias». Aí pódense seleccionar opcións tradicionais como «Deixar de seguir a persoas e ocultar as súas publicacións» ou «Volver conectarche con persoas ás que deixaches de seguir».

  1. Que pode ver a xente do meu perfil?

Para pescudalo faise clic no menú que aparece abaixo á dereita da foto de portada. Inmediatamente, Facebook mostrarache como é o aspecto da túa biografía para o público en xeral, é dicir, para calquera estraño. Desde aí tamén se pode seleccionar «Ver como alguén en concreto» e escribir o nome dun usuario ou amigo para comprobar como pode ver o teu perfil esa persoa e a que tipo de información ten acceso.

  1. Como podo descargar unha copia de todo o que compartín en Facebook?

Accedendo á configuración xeral da conta e facendo clic na última opción «Descarga unha copia da túa información», pódese xerar un arquivo como copia de todo o que se compartiu en Facebook. Na copia incluiranse fotos, publicacións e vídeos que compartiches, as túas mensaxes e conversacións de chat e os datos da sección «Información» do teu perfil. Ademais, tamén inclúe información que non está dispoñible con só iniciar sesión na conta, como os anuncios nos que fixeches clic ou datos como as direccións IP rexistradas ao iniciar ou pechar sesión en Facebook.

 

Publicado el 13 febrero, 2018 por themurostimes | Deja un comentario

Con motivo das festas do Carmen do ano 1957, o xornal La Noche, publicou un especial dedicado a Muros. Un dos artigos foi escrito por Don Máximo Sar relatando nel, as súas impresións sobre a Vila.  Velaquí o artigo:

Imagen1.pngAl remontar una pendiente suche presentársenos el monte Louro. ¡Siempre el Louro, como una constante de nuestro viaje! La carretera corre largo trecho tallada a media ladera, ofreciendo a nuestros pies la visión escalofriante de los acantilados.

A la, entrada de Muros, cerca de la Iglesia de la Virgen del Camino, vemos dos hórreos y uno no tiene más remedio que preguntarse de dónde sacará el grano para guardar esta villa especialmente marinera. Porque Muros es un pueblo marinero de pies a cabeza. Y de los más valientes de las rías. Sus hombres salen en la gran flotilla de «motores» con que cuenta este puerto (el remo está casi desterrado) y se van a pescar la merluza a «O Profundo». Dicho así parece que esto no tiene particular Importancia; pero sí la debe cuando el lector sepa que «O Profundo,» es un fondo situado en pleno Atlántico, más allá de Finisterre y muy cerca de las rutas trasatlánticas, tan cerca que los «motores» han de anunciar su presencia con luces; durante la noche, para eludir cl riesgo de abordaje. ¿Qué les parece, ahora?

La corriente emigratoria se dirige a Nueva York. En aquella populosa ciudad hay una colonia de unos dos mil muradanos, casi tantos como habitantes tiene Muros. A la vejez regresan, fieles a su tierra, con una pensión que les permite vivir muy ricamente, distrayendo su ocio, bien ganado, por la Avenida de la Marina. Realmente los muradanos tienen auténtico afán viajero. Yo los he tratado, mundo adelante, en las dispares posiciones sociales: en la medicina, en el sacerdocio, en el magisterio, en la administración del Estado, etc., y puedo asegurar que en todos ellos el amor por su tierra natal adquiere categoría de culto. ¡Con qué nostalgia recuerdan su Muros!. Como que yo tenía una especial curiosidad por conocer esta villa.

Y ahora ya estoy en ella.

Muros, canto todos los pueblos de las rías, está limitado hacia tierra por un grupo de colinas: Atalaya, Molinos de Viento, Oroso y Monte de Carnota. Por consiguiente, la villa se escalona formando un complejo urbano de curioso trazado, con calles empinadas, a las que a veces se accede subiendo prolongadas escalinatas. De la calle de Arriba, una de las más amplias, y sensiblemente paralela a la de la Marina, innumeros callejones, algunos tan estrechos que, los tejados parece que se va a tocar. El puerto está todo él, bordeado de antiguas casonas, con balcones y frescos soportales, los que, en general, quedan Imagen2.pngmás bajos que el nivel de la carretera. Muros es el pueblo de los soportales, los que prestan un sugestivo pintoresquismo.

Al acercarme al Casino, me tropecé felizmente a dos buenos amigos. A Antonio Otero Ramos y a Casimiro Bartolomé, que se ofrecieron gustosos acompañarme. Fuimos a la Lonja, y allí, don Ignacio Otero nos mostró las instalaciones, ubicadas en los restos de un antiguo castillo. En estos momentos empieza a llegar el pescado. Hay ya algunas cajas de merluza, calamar y robalo, El tráfico pesquero es enorme; el año pasado se vendió pescado en la Lonja por un importante de dieciséis millones de pesetas.

—Me imagino que Muros es un pueblo rico. Hay ricos y pobres —dice Bartolomé; lo mismo que en todas partes.  Pero aquí se gastan los cuartos prueba de ello es que, entre bares y cafés se pueden contar hasta treinta. Además, hay dos salas de cine.

Mientras vamos por la Avenida do la Marina suena la sirena de la Lonja.

—Es el primer toque —me informa Antonio Otero—. Son tres los toques: el primero quiere decir que ya hay pescado; el segundo significa un aviso para los licitadores remolones y el tercero indica que da comienzo la subasta.

Tomamos por la calle de la Pescadería. Más soportales sostienen casas de Increíble vetustez, en cuyos balcones están a secar las cestas del Pescado. En una plaza hay una fuente rematada por un dragón alado, reducido a la humillante tarea de echar agua por sus temibles fauces. Después vimos la calle de la Agesta y el Mercado Nuevo; la calle de la Soledad, de la que parte un callejón que apenas tendrá un metro de anchura; la viejísima calle del Hospital y, al fin, salimos a la Plaza Consistorial. El edificio del concejo tiene una torre con un antiguo reloj que, como todos los relojes municipales es víctima del buen humor del vecindario. De éste dicen los muradanos que al llegar el minutero al cuarto baja de golpe a señalar la hora y media pero que este adelanto lo compensa con el retraso que experimenta cuesta arriba.

En un balcón de la casa de la Turacha -el número 4 de la Marina- hay una extraña bola negra, pendiente de una barra de hierro por una cortaImagen3.png cadenilla. Es una bala de un antiguo cañón naval. (El que satisface ahora mi curiosidad es un nuevo amigo: Manuel Iglesias Castro, farmacéutico).

Es un recuerdo de la batalla de Finisterre. Hay otra huella, producida por los cañones ingleses en la Iglesia de la Virgen del Camino.

Son las ocho de la tarde. Los marineros deambulan por la Marina o se sientan en el pretil. En la costa frontera apenas sí se adivina Portosín, Porto de Son y Noya. Entramos al bar Andrea y nos sirven un rico vino del Ribero. En un rincón sientan siete marineros en torno una mesa. Uno de ellos, un mozo lleva una visera de lino. Todos callan, pendientes de un viejo que echa cuentas a su manera.

—¿Qué hacen éstos?

—Están dedicados a «partir». Es decir, se están repartiendo las ganancias del día.

—¿Y quién paga las chiquitas?

—Eso se descuenta del Importe» bruto. ¿»Cántas pescadas matáchedes»? —interroga Iglesias?

—Matamos dezaseis —dice el de la visera.

—¡A canto vos toca?

—Trinta pesos cada un.

Ciento cincuenta pesetas por barba. ¡Si las merluzas viniesen a las manos silbándolas! Pero hay que Ir a » O Profundo» a por ellas. ¡»0 profundo»! Es una denominación atemorizante.

Desde el Interior del bar Andrea se ven volar tas gaviotas sobre, el puerto. La conversación gira en torno a Muros y los muradanos, hasta que a Iglesias se le ocurre interrogarme acerca de cómo yo pensaba enfocar el rImagen4.pngeportaje, sobre cuyo último extrema aseguré a mis amigos que en esto de escribir ocurre algo parecido a lo que acontece respecto a la predicción del sexo: que hasta después del parto no se sabe realmente si va a ser niño o niña; pero que, fuese como fuese, ni intención sería la de matar mi trabajo con cualquier anécdota marinera, si ellos sabían de alguna que mereciese salir a la luz pública y, además, ofreciese la condición previa de ser auténticamente muradana.

Pedimos otras tazas de vino, porque este Ribero de Muros está muy bueno, y a renglón seguido, Iglesias cuenta la anécdota seleccionada.

Un viejo pescador anda al calamar en la bahía. Como cosa de media milla afuera está Chavello, sobre unas peñas fanequeras. Al llegar aI mediodía el viejo pone las manos en torno a su boca, en forma de bocina.

—¡Chavello¡……, —¡Chavello¡……, –llama—. ¿Darasme da tua brona, que a nosa sainos crua?

—¿Qué dis —preguntó a su vez Chavello.

El viejo volvió a pedir a gritos.

–¡Que si me das da tua brona, que a nosa sainos crua¡..

—¡Come da tua, que con este vento que fai non che oyo nada ¡

 

Publicado el 13 febrero, 2018 por themurostimes | Deja un comentario

O Pleno da Corporación Municipal Muradana en sesión celebrada o pasado xoves 25 de xaneiro, acordou por unanimidade, distinguir o muradano Dr. Juan Jesús Gestal Otero, co nomeamento de Fillo Predilecto de Muros e a concesión Imagen4.pngda Medalla da Vila.

Honra inmensamente á Corporación muradana recoñecer na figura deste ilustre muradán o seu traballo profesional e a súa teima por pór en valor a Muros e as súas xentes.

Na actualidade, o Profesor Doutor Juan J. Gestal Otero é Catedrático Emérito de medicina preventiva e saúde pública na Universidade de Santiago de Compostela, Director da cátedra de hidroloxía médica USC-Balnearios de Galicia e Codirector do curso universitario de especialización en vacinas.

O doutor Juan Jesús Gestal distínguese, xunto ás múltiples virtudes académicas, profesionais e persoais que o definen, pola forte vinculación con todo o que ten que ver con Muros, coa súa historia, cultura, tradicións e coas súas xentes, por iso é lóxico que os muradáns se congratulen por este merecido nomeamento.

Juan Jesús Gestal Otero, Muradán, nacido o 13 de agosto de 1947.

Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago (1970).

Doutor en Medicina pola Universidade de Navarra (1974), sobresaínte cum laude coa tese: “Achega experimental ao papel do hipotálamo na regulación da resposta inmune”.

Especialista en Medicina Preventiva e Saúde Pública (1975).

Médico de Sanidade Nacional por oposición (1975).

Médico de Empresa (1976).

Subxefe provincial de Sanidade e xefe de inspección de Sanidade e Saúde da Coruña (1975-1980), destacando a súa participación activa nas epidemias de cólera e mitilotoxismo.

Director do Centro Comarcal e xefe de Sanidade de Santiago (1981-1985), destacando as actividades de hixiene escolar.

Xefe de Sección de Medicina Preventiva do Hospital “Juan Canalejo” (A Coruña) e do “Hospital Xeral de Galicia” (Santiago).Imagen5.png

Director Xeral de Saúde Pública da Xunta de Galicia, destacando a campaña de vacinación fronte á Meninxite C que permitiu controlar a epidemia.

Xefe do Servizo de Medicina Preventiva e Saúde Pública do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago.

Catedrático de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Santiago de Compostela.

Director do Departamento de Psiquiatría, Radioloxía e Saúde Pública e Coordinador do Programa de Doutorado Saúde Pública da Universidade de Santiago de Compostela.

Profesor convidado das Facultades de Medicina de Coimbra, UBA e Maimónides de Buenos Aires, Universidade do Nordeste (República Arxentina) e da Universidade Nacional San Luís Gonzaga de Ica (Perú); do Instituto Pedro Kourí da Habana, das Facultades de Dereito da UBA e Universidade Católica de Buenos Aires.

Decano da Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela.

Académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia. Número 18 do escalafón (ingreso o 2 de Xuño de 1995). Cadeira: Medicina Preventiva. Discurso Apertura: “Enfermidades infecciosas emerxentes”.

Académico Correspondente da Academia Nacional de Medicina de Bos Aires (1995).

Cónsul “ad honorem” da República de Perú en Galicia.

Foi nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade Nacional San Luís Gonzaga de Ica-Perú.

Director do Máster de Saúde Pública, de Administración e Xestión Sanitaria e de Prevención de Riscos Laborais da Universidade de Santiago.

Institucións científicas:

Presidente da Sociedade Galega de Medicina do Traballo (1991-1995).

Membro correspondente estranxeiro da Sociedade Portuguesa de Medicina do Traballo.

Membro de honra da Sociedade de Microbioloxía de Cuba.

Membro de honra da Asociación Médica Arxentina.

Membro da “Sociedade Española de Medicina Preventiva” e da “Galega de Prevención de Riscos Laborais”.

Presidente da “Sociedade Galega de Medicina e Seguridade no Traballo” (1991-1995).

Membro Honorario da “Sociedade Portuguesa de Medicina do Traballo”; da “Sociedade de Microbioloxía e Parasitoloxía de Cuba” e da “Asociación Médica Arxentina”.

Publicacións, congresos e outras reunións científicas:

Autor de 38 libros, entre os que cabe destacar: Riscos do traballo do persoal sanitario. Medicina Preventiva e Saúde Pública. A meninxite en Galicia.Imagen8.png Epidemioloxía da deficiencia, O flúor na prevención da carie dental, etc.

Dirixiu 26 tese doutoral; 99 tesiñas de licenciatura, e 15 proxectos de investigación.

Presentou máis de 250 artigos científicos, relatorios e comunicacións en congresos nacionais e internacionais.

Foi Presidente, entre outros, do “I Congreso Internacional” e do “VII Congreso Nacional de Hixiene e Medicina Preventiva Hospitalaria” (Santiago 1993).

Premios de investigación:

“Barrie da Maza” (1980 e 1987),

“Caixa Galicia” (1984)

“Deputación de Pontevedra” (1981, 1982 e 1987).

Medalla da “Sociedade Galega de Medicina e Seguridade no Traballo”

Medalla da “Sociedade Española de Medicina do Traballo”.

A todo o anterior, hai que engadirlle o recoñecemento expreso da Universidade de Santiago de Compostela, que nun solemne acto celebrado no Salón Nobre do Colexio de Fonseca, o pasado 1 de decembro deste ano 2017, recibiu de mans do Reitor da Universidade de Santiago Don Juan Viaño Rey, a Insignia de Ouro da Universidade de Santiago, en recoñecemento a toda unha vida ao servizo da medicina.

Juan Jesús Gestal Otero, tivo e ten, unha profunda paixón pola terra que o veu nacer que quedou plasmada en innumerables iniciativas, colaboracións e dirección de actividades.

Son tantas e tan diversas que abranguen desde a participación primeiro e organización despois da festa de San Luís á creación dun grupo de teatro, que tamén dirixiu; do fomento do deporte coa configuración de torneos e campionatos de fútbol, baloncesto e balonmán á xestación e posta en marcha da Cabalgata de Reis de Muros; da iniciativa da construción o centro de saúde de Muros a celebrar varias asembleas de Decanos da Universidade de Santiago de Compostela en Muros; de presidirImagen6.png asociacións e entidades locais a estar sempre disposto a colaborar en calquera actividade sociocultural na que fora requirido polos seus veciños.

Por esas razóns, xunto ás múltiples virtudes persoais que o definen, a Asociación SORUM para a promoción da Vila de Muros outorgoulle o Premio SORUM 2012. Distinción que tiña como finalidade facer un recoñecemento expreso a aquela persoa vinculada con Muros, ben por razón de nacemento, lazos familiares, veciñanza, etcétera, que destacara pola súa importancia social e traxectoria profesional, académica, empresarial, etc. Porque, Don Juan Jesús Gestal Otero se distingue pola forte vinculación con todo o que ten que ver con Muros, coa súa historia, cultura, tradicións e coas súas xentes.

De rapaz formou parte dos «Luíses», congregación de mozos que organizaban a procesión e as actividades recreativas na festividade de San Luís: carreiras de cabalos na antiga alameda, captura de patos na dársena e outros xogos e cucañas para os máis cativos. Desta entidade foi presidente.

Tamén creou e presidiu a «Agrupación Artística Muradana», un grupo de teatro que durante os anos 1965 a 1970 escenificou nove obras na Vila, en Louro e Carnota.

A el se debe a posta en marcha da prestixiosa «Cabalgata de Reis de Muros», organización que presidiu durante moitos anos e na que, co obxectivo de promover a identificación, o sentimento de pertenza e autoestima que serviran de estímulo ao progreso do municipio, se celebraban conferencias, exposicións así como os magníficos pregóns, conseguindo que os diferentes medios de comunicación (prensa escrita, radio e televisión) falasen de Muros.

Tamén concibiu e organizou o festival de «Míster Feo», creado en 1972 para o financiamento da Cabalgata e que perdurou ata o ano 1980. Foi o único certame deste tipo que se celebraba en Galicia por entón, e obtivo un enorme éxito nas súas oito edicións, onde se premiaba ao Súper feo de Galicia, ao feo local e ao feo foráneo.

Foi o fundador da «Banda de Cornetas e Tambores Don Diego de Muros», unha agrupación referente na bisbarra, á que sempre estivo vinculado. Precisamente por iso, con motivo do homenaxe celebrado este pasado mes de agosto ao seu primeiro director, foi invitado polos actuais dirixentes para que pronunciara o discurso oficial dese acto.

Ademais destes proxectos, foi o artífice de diversos eventos deportivos como a «Copa da Ría de Muros» de fútbol, e de campionatos de baloncesto e balonmán, entre outros.

Por non facer máis extenso o enorme bagaxe de intervencións que proxectaron moi positivamente o noso lugar de nacemento, convén destacar tamén a súa mediación para conseguir que o primeiro «Centro de Saúde de Muros» fose unha realidade, xa que se esforzou en recoller sinaturas, entre médicos e demais sanitarios dos catro concellos da bisbarra, e tamén entre outros particulares e asociacións, para propoñer á Xunta de Galicia a súa construción e dotación, que se fixo realidade grazas ao seu esforzo e ao de outras moitas persoas que mediaron ante as autoridades autonómicas.

Máis recentemente, como membro do «Colexio de Decanos da Universidade de Santiago de Compostela» conseguiu que se celebrasen en Muros asembleas ordinarias desa entidade, aproveitando deste xeito a ocasión para enaltecer o noso municipio.

Do mesmo xeito, noutra mostra de amor a Muros, publicou o seu último libro: «Álbum de visitas da Facultade de Medicina de Santiago», que comeza no ano 1933 (sendo decano o muradano doutor Don Antonio Novo Campelo) e remata en 2016 coa súa derradeira etapa como decano. Por certo, e como é sabido por todos, os dous únicos muradáns que, de momento, ostentaron o ilustre cargo de Decano da Facultade de Medicina de Santiago foron, precisamente, Don Antonio Novo Campelo e Don Juan Jesús Gestal Otero.

 

 

Publicado el 12 febrero, 2018 por themurostimes | Deja un comentario

p/ Manuel Lago Álvarez.

Na madrugada do 28 de outubro de 1905, o acorazado Cardenal Cisneros, naufragou en augas de Muros.  A acollida que os mais de 500 náufragos tiveron en Muros foi digna dos máis eloxios das autoridades.

En recoñecemento á tan meritorio proceder das xentes e autoridades de Muros, o Rei Alfonso XIII, por Real Decreto publicado na Gaceta deImagen3.png Madrid nº 282 de 9 de outubro de 1906 veu en confirmar os títulos de Moi Nobre e Moi Leal, que de moi antigo atesouraba a Vila, e concederlle o de Moi Humanitaria.

Nas mesmas datas, o Ministerio de Mariña en agradecemento polos servizos prestados aos náufragos do Cisneros, concedeulle a autoridades e veciños de Muros as seguintes condecoracións: Cruz de segunda clase do Mérito Naval con distintivo branco a Don Juan Louro, Alcalde de Muros; a de primeira crase da mesma orde e distintivo, ao Tenente de Alcalde Don Imagen1.pngAntonio del Sel, Cura párroco Don Jose Souto Iglesias, DonImagen2.png Ramón Siaba, Don Manuel Siaba e Don Ramón Medenilla.  Tamén concedeu a de prata do Mérito Naval aos patróns das embarcacións de pesca Don Pedro Méndez, Don Manuel Maceiras, Don Ricardo Caamaño Novoa e Don José Brea Porrúa.

Amais dos agradecementos e condecoracións o Concello veuse agraciado con unha seria de obras que desde tempo viña solicitando do Goberno, e que non foran atendidas.  Entre outras a destacar, a subasta das obras de abrigo no porto, con un importe de 274.487 pesetas (Gaceta nº 184, de 3 de xullo de 1907); aprobación do presuposto para obras de conservación do porto (febreiro de 1908), e outras.

 

Publicado el 12 febrero, 2018 por themurostimes | Deja un comentario

Publicado el 28 diciembre, 2017 por themurostimes | Deja un comentario