The Muros Times

p/ Amado Barrera

Es el segundo pez más grande, sólo superado en longitud por el Tiburón Ballena, si atendemos a la longitud de los ejemplares más grandes encontrados, 12 y 18 m respectivamente.

Ambos son totalmente inofensivos y también muy afines por su alimentación y por muchos caracteres biológicos.

Centrándonos en nuestro peregrino, diremos que es la única especie del único género de la familia Cetorhinidae, lo que es ya es singularidad notable.

Este pacífico tiburón pasa bastante tiempo flotando o navegando lentamente en superficie con el dorso a flor de agua, filtrando agua para capturar su planctónico alimento (a 2 nudos por hora , filtrando unas 100 t./h de agua) y que parece ser que a fines de otoño baja a las profundidades y permanece todo el invierno sin alimentarse.

Antes se le llamaba “tiburón elefante”, por la característica forma de su hocico, largo y comprimido en los jóvenes, recordando a una probóscide, aunque en el adulto es corto, subcónico y de extremo redondeado. No carecen de dientes, aunque nada que ver con los del gran tiburón blanco, con el que se puede confundir su silueta, son mucho más pequeños (5-6 mm) y en forma de gancho, siendo realmente funcionales sólo las 3 o 4 filas de la mandíbula superior y las 6 o 7 hileras de la inferior. Pero el peregrino anda casi siempre con su enorme boca abierta filtrando plancton y una característica específica es que sus aberturas branquiales son muy amplias: rodean casi todas las partes posterior y ventral de la cabeza.

Adjuntamos recorte de prensa de EL CORREO GALLEGO en que se informaba de la captura accidental de un ejemplar joven. Ni antes ni después hemos tenido noticia de otro peregrino tiburón en la ría, todo hay que decirlo.

Bibliografía: Enciclopedia Salvat de las Ciencias

Publicado el 23 septiembre, 2015 por themurostimes | Deja un comentario

MARIO SILVA

Traemos ás páxinas de TMT a un personaxe, que aínda que non naceu en Muros ten ás súas raíces familiares na nosa xente. Mario Silva e fillo dun lourean que nos anos cincuenta emigrou a Venezuela. O seu pai, Manuel Silva Fernández (Manuel dá Roura), dende a lonxanía dá emigración, nunca deixou de lembrar, no pensamento, na palabra e na súa prosa e poesía, ás terras queridas de Louro e ás súas xentes. O seu fillo Mario e un vivo exemplo de superación ante ás adversidades; un exemplo como ou doutros moitos galegos que nados na emigración souberon adaptarse á terra que vos acolleu sen renunciar á loita polos dereitos dá persoa. Na nosa labor de divulgación recollemos de diferentes páxinas esta pequena biografía de Mario Silva que ofrecemos aos nosos lectores.

Mario Silva García naceu o 25 de novembro de 1959 en Cidade Bolívar, estado Bolívar, no sur de Venezuela. É un político, e condutor de televisión venezolano. Foi condutor do programa La Hojilla na canle estatal Venezolana de Televisión (VTV), e do programa Sobre o niño do cuco transmitido por Makunaima Kariña Radio 104.9 FEMTÓMETRO (MK 104.9 FM).1 Actualmente segue conducindo o programa «A Hojilla», a través da emisora radial MK 104.9 FEMTÓMETRO, e por vía audiovisual a través do servizo Ustream. Tanto o presidente Nicolás Maduro, coma o deputado Diosdado Cabello, anunciaron que Mario Silva regresaría á pantalla de Venezolana de Televisión o sábado 23 de febreiro de 2015, e exhortaron a toda a militancia revolucionaria a non se perder o retorno da HOJILLA, dando así inicio a unha nova tempada do devandito programa.

Fillo de inmigrantes españois, pai galego (Manuel dá Roura) e nai canaria, (Elena García), estudou primaria na súa terra natal no Colexio San Francisco de Asís. É bacharel graduado no Ciclo Diversificado Antonio Díaz, antiga Escola Técnica en Cidade Bolívar. Simpatizou dende mozo con organizacións de esquerda Liga Socialista e CLP de Bandera Roja nos anos setenta.

Ante a crise laboral que empezaba a recruar a finais do primeiro goberno de Carlos Andrés Pérez e o goberno de Luis Herrera Campins, despois de laborado como debuxante técnico en ministerios e a etapa final de construción da Represa de Guri, culminaría traballando no Bloque de Publicacións De Armas durante 19 anos ata 1999, cando é despedido por non acatar ordes do patrón, quen lle esixía premer a empregados baixo o seu cargo para que votasen en contra do referendo constituínte no que se aprobaría a Constitución da República Bolivariana de Venezuela de 1999. Pasa a formar parte da páxina web Aporrea.org como caricaturista, articulista e contista. En 2004 nace «A Hojilla en Internet», como resposta á intensa campaña dos medios de comunicación privados e ante a eventual posibilidade dun referendo convocado pola oposición venezolana. «A Hojilla en Internet» escribíase de luns a venres e chega a perfilarse como unha das columnas máis urticantes do chavismo. As visitas diarias a esta columna pasarían de doce mil e dende os programas de opinión dos medios privados, aínda cando trataron de ignorala, non puideron obviar comentarios que respondían ao irónico estilo de Mario Silva.

Ese mesmo ano 2004, xusto antes do referendúm revogatorio dese ano, «A Hojilla Digital» transcende e sae ao aire, La Hojilla en TV no cal compartía traballo con Eileen Padrón e Néstor Francia, que máis adiante se separarían do programa, na canle do estado venezolano VTV (Venezolana de Televisión, Canle 8); tratando temas de opinión da actualidade política venezolana, desmentindo o que consideraban «manipulación dos medios de comunicación» de Venezuela. O mesmo slogan do programa «Resgando o veo mediático» define o fío do programa.

Actividade política

A súa tendencia política é de esquerda, marxista-leninista, socialista e comunista. Apoia firmemente o proceso político coñecido como a Revolución bolivariana e ao Presidente venezolano Hugo Chávez. Foi obxecto de moitas controversias debido ao seu polémico programa televisivo La Hojilla, fortemente criticado por diversos sectores da oposición, pero tamén un dos máis populares dentro dos partidarios do presidente Hugo Chávez.

Aínda sen cursar estudos de Periodismo ou Comunicación Social, Mario Silva utiliza mecanismos comunicacionales que -no seu momento-, marcaron o inicio nos medios de comunicación afectos á Revolución bolivariana ao incluír unha nova forma de espir a manipulación da información, confrontando mediante arquivos audiovisuais a opinión xerada a diario polos adversarios da Revolución bolivariana versus as súas actuacións, opinións e actividades políticas que mostraron no pasado. O afondamento no estudo das mensaxes subliminais e a semiótica, a radicalización nas súas opinións, a irónica irreverencia mostrada por Mario Silva ante as cámaras da canle do Estado (Venezolana de Televisión) e a vulgarización da linguaxe que vai dirixido esencialmente ás masas populares, xeraron unha clara polarización nos que lle seguen todas as noites. Mesmo, dentro do gremio xornalístico en xeral, aínda é percibido como unha «desviación» dentro da comunicación, non obstante os altos niveis de aceptación do programa La Hojilla en TV . (17 a 25 puntos en share de audiencia). Ademais do presidente da República Bolivariana de Venezuela, Hugo Rafael Chávez Frías, entrevistou personalidades relevantes da política latinoamericana como Fidel Castro, ao presidente de Bolivia, Evo Morales, ao vicepresidente de Bolivia, Álvaro García Linera, ao Chanceler de Bolivia, David Choquehuanca e destacados políticos venezolanos, filósofos, escritores, cantautores revolucionarios, etc. No proceso de fundación do Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV), convocouse a unhas eleccións internas para elixir as autoridades máximas do partido. Mario Silva sería o terceiro máis votado do PSUV, detrás de Adán Chávez e Aristóbulo Istúriz.

No 2008 anunciou a súa intención de ser precandidato para a gobernación do estado Carabobo, estado situado no centro norte de Venezuela, o que o levou a participar e inscribirse nas eleccións primarias do Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV), sendo electo no proceso de primarias do PSUV pola maioría das bases co 61,25% dos votos,2 como o candidato oficial do goberno para esa entidade federal. Non obstante, nas eleccións rexionais foi derrotado polo candidato opositor Henrique Salas Feo, resultando este vencedor.3 El PSUV alcanzaría a vitoria en 14 municipios do estado Carabobo, quedando como primeira forza desa rexión. A derrota circunstancial da súa candidatura no estado Carabobo, non sería obstáculo para que o seu regreso á televisión como moderador de La Hojilla. A súa tendencia ao radicalismo de esquerda é criticado por opositores e polos que manteñen unha posición moderada dentro do goberno de Hugo Chávez. Non obstante, é no sector das masas populares, onde ten popularidade e aceptación. Participaría nas primarias do Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV) que designaría aos candidatos para as eleccións a deputados do 26 de setembro de 2010 pola parroquia El Valle de Caracas, non resultando electo, sen deixar de seguir confrontando aos partidos de oposición venezolanos dende La Hojilla en TV.

Publicado el 23 septiembre, 2015 por themurostimes | Deja un comentario

P/ Luis Villar.

A esmorga é unha novela tremendista escrita por Eduardo Blanco Amor, publicada en Buenos Aires en 1959 e en Galicia en 1970. Foi unha das primeiras novelas galegas de posguerra, e marcou un fito na historia da literatura galega. A súa repercusión nas xeracións posteriores levouna a ocupar un lugar destacado do canon literario. O libro foi adaptado ao cinema e mailo teatro e traducido a varias linguas.

Capitulo I: No primeiro capítulo Cibrán aparece declarando nun xuízo, narrando o acontecido nunha noite co Milhomes e o Bocas, dous amigos seus. No xuízo só fala el contestando ás preguntas do xuíz que actúa como interlocutor “mudo” na declaración de Cibrán; aparece definido por un guión e tamén polas alusións que Cibrán fai ó mesmo durante as súas declaracións. Cibrán nomea varias veces o “pensamento”, que é como o remordimento e o arrepentimento que sinte por aquela noite de troula, bébedo. Cibrán, descríbese como un home humilde, de clase baixa, que se acaba de reconciliar coa súa muller, e que quere refacer a súa vida e convertirse nun home responsable e respetable. Conta que cando vai cara o seu traballo, nun dia moi chuvioso atopa o Bocas e o Milhomes, dous amigos seus bébedos. Milhomes, tamén chamado “maricallas” ou “setesaias”, traballaba como xastre; tiña unha maneira de ser moi burlona, e as veces era moi bruto; esto ten como consecuencias pelexas. O Bocas, o líder do trío dos esmorgantes, é un home corpulento, forte, e por iso, vencedor nas pelexas. É de salientar tamén a brutalidade que o vai caracterizando ó longo de toda a obra. Cando Cibrán os ve, estos convenceno para que vaia con elesde esmorga. E pasan o día enteiro polos baixos fondos da cidade de Auria, en Ourense, de borracheira, vagando por varios lugares e bebendo sen cesar: Capítulo II Despois de seguir vagando por Auria, de bar en bar, o Milhomes ten a idea de ir a un pazo onde traballa un parente seu, que lles invita a quedarse na bodega , onde seguen a beber. Por descoido préndenlle lume ó pazo e escapan de alí. Capítulo III Nunha das dúas aventuras, ó saír dunha taberna, deciden ir o pazo dos Andrada onde queren ver a unha fermosísima muller, xa que todos os do pobo din que alí vive, pero que pouca xente a ollou así que entran por un burato do xardín para podela ver, e consiguen vela, está na galería e un deles, O Bocas, queda namorado dela. Capitulo IV Despois, como ainda teñen algúns cartos, deciden ir a casas de alterne, pero da primeira vótanos fóra, e acusan o Bocas de asasino, decindo que a noite pasada deixou morto a un home; e na segunda tamén os votan; así que deciden voltar ós bares de bébeda. Empezan a pensar en fuxir de Auria á mañá seguente nun tren, e entón aproveitan as últimas horas nun bar, pero un home advírtelles que a garda civil sospeita que van escapar e pensa esperalos na estación. Capítulo V Como O Bocas ten a teima de estar coa muller que viran pola mañá. Deciden voltar á casa dos Andrada; e así entran dentro da casa, onde o Bocas e o Milhomes rouban unhas alfaias. Pero enfádanse o atopar a muller, que resultou ser unha boneca, e o Bocas enfurécese e afirma que quere estar cunha muller que non sexa unha prostituta.

Para satisfacer a súa teima van ó vertedeiro de Auria, onde vive unha muller, Socorrito, que din que está tola, e que quere ter moitos fillos, pero só con homes que ulan ben, o Bocas obrígaa a estar con el. Cando o Milhomes e Cibrán escoitan os berros da muller van onda eles. O Milhomes intenta axuda-la muller, e colle unha navalla, e aínda que Cibrán intenta detelo, iste mata ó Bocas dunha coitelada, e logo fere, a Cibrán. O intentar fuxir cae nunha lagoa xeada, e afoga. Despois a garda civil colle a Cibrán , e cando este remata as declaracións o xuíz ordénalle voltar ó cuartelillo, pero desesperado, Cibrán colle a navalla que servira como proba e crávase con ela. Cibrán morreu tras declarar ante o xuíz, aínda que o autor da obra informanos que non se soubo claramente como morreu, xa que tamén se mencionan os maltratos os que Cibrán foi sometido pola garda civil.

Comentario persoal: Creo que neste libro reflíctese moi ben a realidade da época no que está narrado, especialmente nos mundos marxinais da cidade de Auria, por como as persoaxes están descritas, o final e algo dubidoso quedando sen descubrir como foi a morte do protagonista, Cibrán.

—xOx—

Publicado el 22 septiembre, 2015 por themurostimes | Deja un comentario

Ao longo dos tempos, foron moitos os autores que escribiron sobre Muros. Tanto en prosa como en poesía, acercaron aos lectores a un pobo con unha longa e dilatada historia; a un pobo cargado do ár dos tempos que nunca deixou, a propios e alleos sin argumento inspirativo para escribir sobre il.

Un deles, foi o coruñés Francisco Tettamancy, quen loou a Muros nhun fermoso poema no que con gran coñecemeno do andar de Muros e os muradáns, dende a lonxanía puxo en verso o que moitos pensaban pero non se atrevían a escribir.

Velaiqui a biografia deste queredor de Muros e as súas xentes, e o poema que lle adicou con sentido agarimo, a principios do seculo XX.

Francisco Tettamancy Gastón, nado na Coruña o 10 de outubro de 1854 e finado na mesma vila o 15 de maio de 1921, foi un escritor en lingua galega e castelá.

Orfo de pai, tivo que emigrar de moi novo á Arxentina, aínda que segundo Carré Aldao “o cariño da nai e da terra” enseguida o traerían de volta para o berce natal. Xa na Coruña entrou a traballar como administrativo ao servizo da Deputación provincial, en cuxos negociados se ocuparía o resto da súa vida, e en 1899 obtivo aínda o título de profesor mercantil na Escola Superior de Comercio da Coruña, cunha meritoria memoria de grao sobre a historia comercial da vila que estará na base dunha das súas obras máis celebrada.

Parente político e íntimo amigo de Uxío Carré Aldao, participou con regularidade nos célebres faladoiros da Cova céltica, que se desenvolvían polas tardes nos locais da Libraría Rexional de Carré, nucleados, desde o seu traslado á Coruña, arredor da figura excelsa de Manuel Murguía, e onde tantas iniciativas a prol do rexurdimento político e cultural da Galiza se idearon.

Fixo parte Tettamancy, así, da redacción do importante xornal rexionalista coruñés Revista Gallega, que dirixía Galo Salinas Rodríguez, e co seu propio nome ou so seudónimo asinou artigos (tanto en prosa galega como castelá) e poesías (sempre en galego) en moitas publicacións da Coruña, da Galiza, da España e da emigración galega en América. Foi vogal da asociación rexionalista Liga Gallega na Cruña, e un destacado impulsor do monumento Aos Mártires da Libertade que por iniciativa desta organización se levantou en Carral. En 1904 constituíu, con outros 42 socios, a Asociación de la Prensa da Coruña, e foi membro fundador e numerario da primeira Academia Gallega (1905–1906), institución na que tamén se ocupou até á norte.

Na sede da xa denominada Real Academia Gallega é que terá lugar no 17–18 de maio de 1916 a reunión constituínte da Hirmandá de Amigos da Fala da Coruña, primeiro xerme das Irmandades da Fala, achándose entre os asistentes á mesma Antón e Ramón Vilar Ponte, Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde Lores, Manuel Lugrís Freire, Luís Porteiro Garea, Manuel Banet Fontenla, F. Tettamancy e máis outros. Como propagandista destas Irmandades Tettamancy participou, entre outras actividades, no histórico mitin galeguista celebrado en Lugo no 28 de xaneiro de 1917.

Para Vicente Risco, que en 1929 sentaba na cadeira do coruñés na RAG, Tettamancy merecería, por esta e outras razóns, a cualificación de nacionalista galego; Carvalho Calero, ao periodizar a literatura galega, incluíuno entre os diádocos autodidactas da escola cruñesa, e por idade tamén se adscribiu á Xeración rexurdimentista de 1868.

En lingua castelá deu ao prelo varias monografías moi ben documentadas relativas á historia de Galiza, todas elas referencia ineludíbel aínda hoxe nas súas respectivas áreas temáticas.

Entre outros méritos foi correspondente da Real Academia de la Historia e da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, e condecorado por outras varias institucións.

Personaxe moi apreciado no ambiente cultural do seu tempo, o enterro de Francisco Tettamancy constituíu unha extraordinaria manifestación de dó cidadán, e en 1962 a cámara municipal coruñesa outorgaría o seu nome a unha rúa do popular barrio dos Mallos.

Obras en lingua galega

Ademais de artigos e poemas na prensa, Tettamancy publicou en galego varios libros de poesía e ensaio:

Enredadas. Poesías (1902):
O castro de Cañás; Diego de Samboulo (Leenda histórica). Poemetos (1903): Libreiría Rexional de Euxenio Carré, A Cruña –
Boicentril. O druidismo e o celtismo gallegos.
A Epopeya irlandesa (1912): Víctor Said Armesto (Traballo leído o 3 de agosto de 1917, con motivo do homenaxe consagrado pol-a “Irmandade da Fala” na Cruña para honral-a memoria de tan ilustre escritor.
C’unha folla de Murguía, e un colofón de Carré Aldao) (1917):

O castro de Cañás (Boicentril) (1919): 2ª ed. corr. e aum., en ¡Terra a nosa! Supremento de El Noroeste (20.02.1919), vol. 2, A Cruña.

A MUROS

Soberbia vila que vestixos gardas

D’un pasado feliz que non se atoupa

N’os ciclos que hoxe fuxen camiñando

Sin rumbo certo,

Deixa que a miña lira presto sone

Y en acordes de ledas armonías

Gabarte poida cal ti así o mereces,

Meigo curruncho,

D’esta patria adourada, que esquencida

De cote pol-os seus, en pranto horrendo

Fendéndoa van, sin que o sosego veña

A calmal o seu dor…

A o celta valeroso ti recordas

A o grego e a o fenicio agarimaches,

e d´o roman presentas n´o teu seo,

Mostras d’abondo.

A maxestá d’o dolmen e o menhire,

O altivo Castro o vale domeñando

Dendes d’a Serra, Louro e Miraflores,

Marcados signos

D´o podentío son d’aquelas razas

Que ti palpaches e desapareceron

E d’as que agora o espiritu apenado

En van relembra…

Ti fuches berce de varós ilustres,

Ti, d’a naval industria fuche emporio;

D´os astilleiros teus, a sona conta

Que mar sulcaron

Naves xentiles qu´en sangrentas loitas

Cal a d’as Dumas, groria conquistaran

A o mando de Feijóo, aquel galego

Patricio insine.

Por mor d´as tuas virtudes, n´outros tempos

Siñaladas mercedes otorgáronche

Os relses castelás e ricos homes

que agora négate

O cacique felón que t’esnaquiza

Como esnaquiza o chan galaico

Tramandolle as arterias d’o Progreso

Para él medrare…

Os tesouros que o mar a o home regala

E en estractlva industria se converten,

Elementos en non remotas fechas

De vida foran

Pra ti; mais hoxe, centralismo fatal

Que a España rila, matou teu benestar…

E vas xomendo… e a eito ti esmoreces,

Muros amado ¡…

Fermosa vila que d’encantos chea

E que o mar vai rolarte pol-o ondeaxe

Que a cotio de yodo te perfuma,

¡Que te saüdo¡…

E a o saudarte, cal a gaviota

que axiña cruza tu alongada ría,

Donde a vella Brigancia, os aires levante

Os meus suspiros

Publicado el 22 septiembre, 2015 por themurostimes | Deja un comentario

p/ Manuela Lado Lestón

DUE – CAP—Carnota

El colesterol es una sustancia blanda y grasosa que proviene de dos fuentes: el cuerpo y los alimentos. El colesterol que circula por la sangre se llama colesterol total en sangre; el que proviene de la comida se llama colesterol de la dieta. El tener niveles excesivos de colesterol en la sangre eleva el riesgo de desarrollar enfermedades del corazón y de sufrir un ataque al corazón. Sin embargo, el cuerpo necesita cierto nivel de colesterol para funcionar normalmente, y el hígado produce todo lo necesario.

Los Niveles de Colesterol Total

Un nivel de colesterol total en sangre por debajo de 200 se considera deseable. Un nivel de colesterol total entre 200 y 239 se considera al límite del colesterol alto. En este rango, el nivel de riesgo de un ataque al corazón comienza a elevarse. Un valor de 240 o más se considera colesterol en sangre alto, y se asocia con un mayor riesgo de ataque al corazón.

¿Qué significa el colesterol “bueno” y “malo”?

El colesterol HDL (siglas en inglés de lipoproteína de alta densidad») se considera el “bueno» porque de hecho éste ayuda al cuerpo a prevenir las acumulaciones de grasa y colesterol en las arterias. El HDL se adhiere a otras moléculas de colesterol en la sangre y las transporta al hígado para ser excretadas del organismo. Los niveles altos de colesterol HDL se asocian con un menor riesgo de ataques al corazón; el colesterol HDL bajo eleva ese riesgo. El colesterol LDL (siglas en inglés de «lipoproteína de baja densidad») es el “malo”. Tener un alto índice de LDL en la sangre aumenta la probabilidad de acumulaciones de grasa en las arterias que obstruyen el flujo sanguíneo y así aumentan el riesgo de ataques al corazón y ataques al cerebro.

¿Cómo se desarrolla el colesterol alto?

Todas la células del organismo humano contienen colesterol — lo necesitamos para vivir. Pero, de hecho, el cuerpo fabrica todo el colesterol que necesita; en realidad no es necesario adquirirlo a través de la dieta. Algunas personas desarrollan colesterol por causas genéticas — sus cuerpos lo fabrican en exceso. Pero otras lo desarrollan debido a sus estilos de vida, especialmente la dieta. Comer alimentos altos en grasa y colesterol puede aumentar el colesterol en sangre a niveles excesivos. Hay dos tipos principales de grasa que se encuentran en la comida: la saturada y la no saturada. La grasa saturada es la que más aumenta el colesterol en sangre.

¿Qué alimentos aumentan el colesterol en sangre?

La grasa saturada es la principal causa dietética del colesterol en sangre alto. Ésta se encuentra principalmente en los alimentos que provienen de animales como: La leche entera, la mantequilla, la crema y los quesos altos en grasa, la manteca, la grasa de puerco y la grasa de pollo y pavo, las carnes grasosas como las costillas, los “hot dogs”, el chorizo y los chicharrones. La manteca vegetal y los aceites de algunas plantas tropicales también contienen grasa saturada.

Las grasas trans no son saturadas, pero pueden aumentar el colesterol total y LDL (el malo) y disminuir el colesterol HDL (el bueno). Las grasas trans son el resultado de añadir hidrógeno a los aceites vegetales que se usan en productos horneados comerciales y en la mayoría de los restaurantes y lugares de comida rápida. También existen naturalmente en algunos alimentos como la carne y la leche. Estos alimentos pueden ser altos en grasas trans: Las galletas dulces y saladas y otros productos horneados comerciales hechos con aceites vegetales parcialmente hidrogenados Las patatas fritas, y otros alimentos fritos comerciales El colesterol de la dieta puede aumentar el colesterol LDL (el malo). Sólo los alimentos que provienen de animales contienen colesterol: La mantequilla, el queso, productos de leche entera, las yemas de huevo Las carnes, las aves, el pescado y los mariscos Los órganos como el hígado y los riñones Los alimentos que provienen de plantas (frutas, vegetales, granos, nueces y semillas) no contienen colesterol.

¿Qué alimentos bajan el colesterol en sangre?

Las grasas no saturadas pueden ayudar a bajar el colesterol LDL cuando usted úselas en lugar de las grasas saturadas y trans en su dieta. Estas son algunas buenas selecciones: Coma al menos dos porciones por semana de pescado horneado o asado a la parrilla, en particular los pescados grasos, como la caballa, la trucha de lago, el arenque, las sardinas, el atún “albacora” y el salmón. Escoja grasas y aceites no saturados como margarinas líquidas y blandas en recipiente, y aceite de oliva, maíz, y soja.