The Muros Times

E cómo poñemos a mesa nas Américas?

Publicado el 24 abril, 2015 por themurostimes

p/ Manuela Tajes.

Despois de escribir da “cociña nas Américas”, alguén me preguntou que como se pon ou ordena a mesa “nas Américas”. Pois, de ordinario, creo que se ordena como en todo o mundo: pratos, garfos, coitelos, vasos, servilletas, etc, colocados de maneira que o comensal os teña a man, e non teña que estirar os brazos molestando aos demais.

O mais doado e sempre facer que os comensais estean cómodos, pero cando se teñen invitados a cousa é facer que a mesa (como escaparate da comida), teña unha vista agradable aos ollos dos invitados, e para elo nada mellor que armala con algo de gusto e sobre todo poñerlle especial coidado a simetría do conxunto.

Que non falte un bo mantel; que a vaixela estea impecable e sobre todo, (e creo que é o mais importante) que os comensais se sintan coma na súa casa. Non vou inventar nada novo, pois como xa dixen, aquí case todo se fai como aí, e do que vou explicar hai infinidade de xente que ten escrito centos e centos de manuais.

Para empezar, -si fora posible-, o mantel debe facer xogo coa vaixela que estea moi ben pranchadiño e que colgue igual por tódolos lados da mesa. No centro da mesa pódense pór unha flores pero procurando que non impidan que os comensais se podan ver. Colocar os pratos en orde inversa ao seu uso. A servilleta, que será sempre de tela, colocarase a esquerda do prato ou sobre el, e dobrada de forma sinxela (en forma de rectángulo ou triángulo).

Preparados os pratos, toca pór os cubertos.

O coitelo, a pa de peixe e a culler á dereita do prato (o coitelo co fío mirando ao prato). O garfo á esquerda. Os cubertos dispóñense de tal maneira que os primeiros que se utilizan son os máis afastados do prato, e os que se utilizan en último lugar os máis próximos a este.

Os cubertos de sobremesa colócanse en fronte do prato (entre este e as copas): o garfo mirando á dereita e a culleriña ou coitelo mirando á esquerda. As copas sitúanse en fronte do prato. Hai varias maneiras de dispoñelas, pero a máis ortodoxa é en fila e un pouco desprazadas cara á dereita do prato. A orde das copas será: de maior a menor tamaño e de esquerda a dereita. Empezando pola esquerda, primeiro a copa de auga, logo a de viño tinto e logo a de viño branco; entre estas dúas últimas colócase a copa de cava. En fronte do prato, un pouco á esquerda, colócase o pratiño do pan. O pan cortarase coa man (nada de coitelo), e os miolos, a ser posible, que caian no pratiño (que para algo se pon).

Por último, non se poñen cinceiros na mesa. Se houbese fumadores entre os comensais os cinceiros só se sacarán cando se sirva o café. O que lle guste fumar entre prato e prato, que se aguante, que fumar na mesa, ademais de malo para a saúde e de moi mala educación.

Posta así a mesa, o tamén importante é que as viandas gusten aos invitados, e que o servizo dos pratos se faga en orden (nada de servir a ensalada de postre). Para saber si un comensal rematou o prato, fixo unha pausa, ou non lle gustou hai unha linguaxe co uso dos cubertos. Así, si un comensal pon pon os cubertos que está usando en forma de triángulo sobre o prato, quer dicir que fixo unha pausa. Si os pon en forma de cruz, está dicindo que xa rematou e que espera polo seguinte prato. Si os pon en vertical, quer dicir que xa rematou e non quer mais comida. Si os pon en horizontal, está dicindo que o prato foi excelente e si non lle gustou porá os cubertos encima do prato co fío do coitelo entre os dentes do garfo. Isto último non sole verse cando temos invitados na casa, que, prefiren calarse (e creo que o facemos todos). De todos os xeitos en América a maneira mais usual e simplificada é de poñer o coitelo e o garfo en triángulo indicando unha pausa e en diagonal da dereita ao centro, que rematou.

O pano da mesa non se usará nunca como babeiro. Despois de despregada non debe volver poñerse na mesa ata rematada a comida e se un ten que erguerse debe deixala na cadeira. Finalizada a sobremesa e se se abandona a mesa para tomar café noutro lugar, entón o pano da mesa pode permanecer na cadeira ou se o anfitrión o fai, deixala na mesa pero sen pregar.

Pois xa está. Pero como ben pensades, hai mil e una maneiras de pór a mesa…que cada un terá o seu particular estilo, pero o importante será sempre coidar dos convidados como si foran un mais da casa. E por último, a hora de recoller a mesa, fregar e aviar a cociña, recordarlle aos homes da casa que tódolos días e o Día Internacional da Muller Traballadora. Eles o entenderán perfectamente. Saudiños dende as Américas.

Publicado en Cousas que interesan | Etiquetado abril-maio-2015, Manuela Tajes | Deja un comentario

La tragedia del Ariete (I)

Publicado el 23 abril, 2015 por themurostimes

p/ Amador Martín Armesto.

Sinopsis.- El jueves 24 de Febrero de 1966, a las doce del mediodía, sale despachado de Ferrol con destino Cartagena, el destructor de la armada «Ariete» al mando de D. Francisco Carrasco, con una tripulación total de 168 hombres. Siguiendo la derrota habitual, se encuentra con un fuerte temporal de sudoeste que imposibilita la navegación en su rumbo. A pesar de las malas condiciones, continúan navegando. Capeando a marcha lenta, no consiguen sobrepasar cabo Silleiro. Tras sufrir varias averías, el barco es auxiliado sin éxito por otros buques y, a la deriva, encalla en la costa de Lira. Allí es socorrido por la población local, pendiente del suceso desde hacía horas: Además de estar los buques a la vista, la radio costera, desde el faro de Finisterre, retransmitía el suceso en directo.

¿Cómo era el destructor «Ariete»?

Capitán de Corbeta Don Francisco Carrasco. Destinado luego a Cartagena, retirado como capitán de Navío. Fallecido en 1996. Otra tripulación; Don Salvador Martínez, de Cartagena, cabo 2º sonarista, último en abandonar el buque junto al capitán.

Construido en Astillero Bazán, El Ferrol. Botado el 24 de Febrero de 1955.

Dimensiones: Eslora, 94 m. Manga, 9,5 m. Calado, 3,6 m.

Desplazamiento, 1.550 Tm.

Motor: Potencia, 30.800 CV.

Velocidad máxima 32 nudos.

Tripulación 195 hombres.

Armamento: 2 cañones de 76,2 mm. 2 cañones de 40 mm. 2 canastas lanzatorpedos, lleva 6 torpedos ASW de 325 mm.

8 morteros MK6. Dos varaderos para cargas de profundidad. 2 erizos MK II ASW.

¿Qué le ocurrió al Ariete?

Los comentarios en las notas de prensa de aquellos días destacaron el éxito del desembarco, sin víctimas, la ayuda de la población local que se volcó con todos sus medios (Como ha sucedido tantas veces en Galicia en este tipo de desgracias). Incluso arriesgando sus vidas durante horas. Y destacando el comportamiento de la tripulación, su orden y disciplina, ejemplo de abnegación y valor ante el peligro.

No encontraremos nada sobre las causas del siniestro, el estado del buque o las órdenes inadecuadas. Eran otros tiempos y la prensa tenía mucho cuidado con soltar cualquier tipo de acusación o sospecha que responsabilizase al aparato del estado y mucho menos a las heroicas fuerzas armadas. Hoy tampoco lo haremos, no toca, pero que cada uno reflexione a su manera es algo inevitable. En aquellos tiempos de la mili obligatoria, las dotaciones de marinería de nuestros buques de la Armada eran básicamente de reemplazo. Eran escuelas flotantes donde se formaban tripulaciones permanentemente. La marina incorporaba a sus reclutas muy jóvenes, entraban en caja desde los 15 años directamente todos los que se habían sacado la cartilla de navegación; y se incorporaban a los 18 o 19 años, según cupo. Así que el 24 de febrero de 1966 teníamos un barco con 150 valientes niños-hombres a bordo, que vivieron la noche del miedo más increíble de sus vidas. Cuando su barco por fin encalló en la rompiente fue como si hubiesen llegado a Hawái de vacaciones. Habían regresado del infierno. A partir de los relatos de aquellos hombres, recién nacidos esa noche, podemos hoy ofrecer esta pequeña reconstrucción de los mismos, ya que algunos de ellos escribieron o colaboraron en varias historias publicadas sobre los hechos.

El Ariete era un barco de guerra de un tipo que respondía a los estándares de la época en que fue proyectado, allá por los años treinta. Un proyecto francés, clase denominada «Le Fier». El concepto era un barco rápido, estrecho y largo, para ofrecer una silueta reducida a los posibles barcos enemigos y sacar el mayor partido de sus motores. El problema de la navegabilidad con mala mar no era un tema prioritario. Cuando los alemanes pactan la ocupación de Francia, en el curso de la segunda guerra mundial, «adquieren» los derechos sobre su ingeniería militar.

Entre este patrimonio se encuentran varios barcos de guerra en construcción que pasan a encuadrarse en la Kriegsmarine y que, a su vez, son cedidos a la marina española junto con los planos de su construcción. Aunque no fueron un regalo, nunca se llegaron a pagar dado el desenlace del conflicto. Así se construyen en los astilleros de Bazán, en El Ferrol, varios barcos de este tipo: «Meteoro», «Furor», «Osado», «Audaz», «Relámpago», «Temerario», «Intrépido»… y el «Ariete». Todos ellos desaparecidos, el último el Intrépido, mandado a desguace Marzo de 1.982.

El Ariete fue remozado y recalificado varias veces: torpedero, caza submarino, fragata, fragata rápida. Y finalmente, en 1.961 fue clasificado como destructor, identificado como D-36 y encuadrado en la 31 escuadrilla de escolta, con base en El Ferrol. Así que, aunque «antiguo» no era un barco «anticuado». Merced a los acuerdos de 1.953 con los Estados Unidos, había sido actualizado apenas cinco años antes del desastre. Entonces, ¿Qué fue lo que pasó?. (continúa en el próximo número)

Publicado en Historia | Etiquetado abril-maio-2015, Amador Martín Armesto | 1 comentario

As flores do camiño…

Publicado el 22 abril, 2015 por themurostimes

p/ Nieves Formoso Vidal

Por Vilares, Longarela, Pereusós, A Pontella, Eiroa, Cruz da Pedra, Monte Louro. Ali por donde botamos a andar, polos camiños, polas rodeiras, polo monte, polas veiras dos ríos, polos arrós e moi pretiño de nos, sempre temos as fermosas paisaxes das flores silvestres. Elas xurden como da nada, sen apenas coidados, non o precisan, solo o calor das raiolas do sol son as que lle axudan a amosarnos os seus cores fermosos facendo unha paisaxe incomparable. Teñen o seu sitio, o seu tempo, nunca fallan e saen o noso encontro coas mellores galas e fanse imprescindibles como valor ecolóxico e importantísimas na conservación do medio ambiente. Moitas non sabemos nin siquera como se chaman e nin siquera lle botamos unas olladas e darlle o valor que lles corresponde. Estas que amoso, solo son una pequeniña mostra do immenso mundo da nosa flora.

Herba anónima (Agustín González López)

Digo as herbas do entorno

con precisos palabras…

De outras non sei o nome.

Non sei como chamalas.

Herbiña, ti, miuda,

entre mil acochada…

Teu nome descoñezo.

Non sei como te chaman.

Sei que estarás nun libro,

que existes rexistrada n

un nome colectivo

que outras moitas abarca…

Mais eu queróche dar

un nome que che vala

e que me vala a min

para terte bautizada,

ti entre tantas outras,

herbiña liberada..

Quizais saiba quen es

este vento que pasa.

Publicado en Cousas que interesan, Natureza | Etiquetado abril-maio-2015, Maria Nieves Formoso Vidal | Deja un comentario

TMT cumpre dous anos

Publicado el 21 abril, 2015 por themurostimes

Neste mes e Manuscripto vello n que a revista dixital TMT cumpre dous anos de vida, queremos facer chegar a todos os nosos lector@s o noso mais profundo agradecemento pola gran acollida que sigue tendo esta iniciativa cultural muradana. TMT, que naceu como un medio de dar a coñecer a arte, cultura, historia, tradicións, etc., de Muros e as súas terras, tivo e ten as súas portas abertas a cantos queiran colaborar neste proxecto. Os colaboradores de TMT son xentes normais e correntes; non somos nin premios Nobel, nin afamad@s columnistas; son e somos, xentes de Muros, (ou moi vencelladas a Muros), que queremos divulgar o noso rico patrimonio cultural. Cada un que escribe sabe perfectamente que é o único responsable do publicado. Como en calquera outro medio, TMT non se fai responsable das aportacións escritas e gráficas que fan o seus colaboradores.

Co paso dos meses fomos quen de ir mellorando a estrutura e divulgación da revista. Un dos últimos logros foi a posta en marcha do Blog de TMT, onde se recollen todos os artigos publicados dende o nacemento da revista. Acerca do Blog faise necesario puntualizar que este non é o medio, para , por medio de comentarios anónimos, facer ácida crítica, non xustificada nin argumentada da labor de TMT, e quede claro que cada un, en uso da súa liberdade, pode pensar e facer o que lle pete, pero o facelo de forma anónima… sen que sepamos a quen contestar, e que non… Por elo, a partires de hoxe, quen queira facer comentarios terá que facelo con nome e apelidos e aportación do seu correo electrónico, ou ben nas páxinas de redes socias cas que TMT comparte os seus contidos.

No canto das entrevistas aos candidatos municipais, só dicir que as visitas cóntanse por milleiros. Todo un éxito no que TMT só puxo a mellor das intencións, recibindo os parabéns e agradecementos dos entrevistados, aos que se lle informou en todo momento e con todo detalle das pautas para a publicación ( iguais preguntas, letra de igual corpo, cor, interlineado, foto elixida por eles, etc). O proceso comezou o 5 de novembro de 2014 co envío dunha carta informativa; logo (o 3 de febreiro-2015), envío de correo reiterando o ofrecemento e dando de prazo ata o 15 de marzo, e por último (o 9 de marzo), novo correo ampliando o prazo de entrega ata o 25 de marzo. Si algunha non foi publicada, non foi porque TMT non fixera as necesarias invitacións.

E xa mais nada. Reiteramos o agradecemento aos nosos lectores, e poñémonos ao seu dispor. A obra e grande; criticable como calquera acción humana, pero sempre con boa intención e un claro obxetivo: pór en valor ao noso Muros e as súas terras. Graciñas pola confianza.

Publicado en Cartas da Redacción, Cousas que interesan | Deja un comentario

Bandas Xuvenís Musicais en Muros

Publicado el 20 abril, 2015 por themurostimes

P/ Alianza Uhía Patiño

Como profesional da Música sentíame na obriga de facer nalgún momento unha reportaxe sobre os grupos musicais que temos en Muros. Hainos de música tradicional, folclóricos, relixiosos, corais, etc … pero desta volta voume centrar nos rapaces/as e xóvenes que se adican, ben profesionalmente ou ben coma un hobby, a facer Música na nosa Vila.

Coñezo e escoitei a varios grupos musicais, pero indagando na información precisa para empezar a escribir este artigo, levei unha grata sorpresa, pois hai moitos e moi variados.

Non podo continuar sen nomear e agradecer a un traballador do Concello que o dá todo e máis porque estes rapaces vaian adiante, está con eles dende o principio, guíaos, axúdaos, aconséllaos e pasa con eles moitas horas de traballo e do seu tempo libre. Refírome a Juan, o técnico da Sala Nasmo. Qué gran laboura fai polos nosos rapaces!!!!

Estes grupos xúntanse varias horas á semana no local de ensaio, que para a maioría é a Sala Nasmo, sacrificando o seu tempo de ocio, de estar cos colegas, coas mozas/os, na movida … para tocar, crear, ensaiar. Moitos deles autodidactas, outros estudian música por internet, outros a través de mestres particulares e outros están ou estiveron formados en Escolas de Música Municipais coma as de Muros ou Carnota.

Unha, que xa ten uns cantos anos, sabe que o de formar grupos musicais cando se é xoven vén de vello, é unha forma de poder expresar todo o que se sinte, de poder liberar as hormonas sobrantes, de protestar contra o sistema sen que soe tan antisistémico e de facer panda sen que os maiores o vexan “tan mal”. E en Muros non foi distinto. O que a miña memoria lembra cando era unha nena é a Makaki cantando nos Fieles (gran orquesta que antes do que eu recordo, chegaron incluso a cantar nun macroconcerto en Madrid cos grandes da música española) ou a Georgie e Fábregas arrasando no instituto con Georgie y sus mariachis (que o fixeron en plan playback para unha representación pero que tivo moito gancho). Seguro que había moitos máis, pero éstes serían os máis cercanos a min. Cando xa tiña idade de saír de festa, había en Muros catro bandas de rock de referencia que daban concertos e enchían locais da zona, e incluso da provincia. Falo dos Miúdos de Louro, de Estampida da Alivía, dos Macarróns de Esteiro ou dos míticos Chop Suey de Serres. Máis tarde foron xurdiron A media ghasta de Muros, Alterkado ou os Jackas. Os seus locais de ensaio eran os garaxes, galpóns ou casas baleiras que no millor dos casos, as familias lles deixaban para acondicionar como estudio.

O dito, que sempre houbo e haberá (eso espero) bandas, pero nestas datas, cando a densidade de poboación xuvenil é moito máis baixa, afloran aínda máis músicos e isto é un orgullo para os que somos profesionais da Música. Pois neste número vou nomear aos actuais, aos que están buscando unha oportunidade no mundo da música, onde algúns xa conseguiron encher grandes escearios e plazas, con varios discos no mercado, e outros soñan con que chegue esa oportunidade. En vindeiros números falarei máis polo miúdo de cada un deles para dar a coñecer aos componentes e a súa formación musical, e que cando vexamos os seus nomes anunciados en grandes carteis, poidamos dicir “Este rapaz é de Muros, é noso”.

Pode que algún grupo non estea reflexado porque se me escape a información del ou porque non dera contactado cos membros, si é así, pido encarecidamente que se poñan en contacto comigo e nos vindeiros números da revista xa os incluirei.

Aló imos:

SOZIOS A LA FUERZA (tributo a la Polla Records). Grupo que rinde homenaxe aos míticos “La Polla Records” banda punk da década dos oitenta. Tocan versións deles. Compóñeno 5 rapaces, todos de Muros, ( e non tanto) dende os 24 ata os 37 anos, son autodidactas e tocan por puro hobbie. Empezaron hai 5 anos ao abeiro da Sala Nasmo e Juan, pero aínda que non teñen ningún disco grabado levan unha boa recua de concertos ao lombo. Eles son: Luis á batería, Moi na guitarra e coros, Pedro con guitarra solista, Txokobo co baixo e coros e Ángel na voz.

Para ir abrindo boca déixovos un enlace onde os podedes ver e escoitar , youtube: http://youtu.be/Izscmk-rC_w http://youtu.be/WoeFwUz_4R0

https://www.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DWoeFwUz_4R0&h=4AQF80QaM

DESTERRADOS. Banda de “rock jallejo”; así é como se definen estes 5 colegas, xa que cantan na nosa variante do galego, coa nosa gheada e seseo. Son da parroquia de Baño-Serres e Louro. Fan Hard Rock con algunhas pinceladas de metal, con composicións propias e tamén algunhas versión de grupos galegos. Empezaron tamén baixo a á da Sala Nasmo polo 2010, e considéranse unha banda de garaxe. Autodidactas menos un que se formou na Esmu de Carnota. Son: Pincho (30), Will (30), Cayona (32) , Mauro ( 18) e Dani (25).

Para mostra un botón, aquí vos deixo a súa última maqueta en Bandcamp: http://osdesterradosgz.bandcamp.com/

Tamén en Youtube, onde hai varios vídeos da banda en varios concertos.

METALCRÚ. No ano 2010 tres rapaciños de Louro xúntanse para facer o que máis lle gusta … e hoxe, dispois de moitos altos e baixos, entradas e saídas de componentes, teñen unha formación sólida e con aspiracións de Metal. Na actualidade compóñena Zubiela (Baño, 30 anos), Roldán (Carnota, 31), Mauro (Louro, 18) e Dani (Louro, 25).

Teñen composicións propias, todas en galego. Tamén fan versións dos alemáns Accept, dos míticos Black Sabbath e de Sepultura, apuntando tamén a bandas como Metallica, Judas Priest, Running Wild, Rainbow, Scorpions,etc.

ZEROS. 5 colegas de Louro, autodidactas e con gustos moi similares, xuntáronse na Nasmo para dar renda solta as súas creación. Agradecendo de antemán a Juan da Nasmo e a Naso do Seixo (entre outros) por confiar neles nun principio e ata o final, versionan a grupos como Rosendo, Barricada, Los Suaves, Platero y tú… e fan tamén composicións propias. Son Lalo (guitarra), Tucho (baixo e coros), Pablo (guitarra e coros), Carlos (batería) e Dani( voz), dende os 21 ata os 31 anos.

Con varios concertos á espalda e unha maqueta lista, vanse consolidando como grupo de rock, e podedes ver unha mostra no seguinte enlace de facebook:

www.facebook.com/ZEROS (fotos do grupo e videos de algún concertos)

https://www.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fzeros1.bandcamp.com%2Falbum%2Fzeros-5&h=4AQF80QaM

REACCIÓN. “Os máis xóvenes e atrevidos da Nasmo”, así os define Juan, o seu mentor. Rock, punk e o que se lles poña por diante. Son Chema (14), Tomás (16), Antón (15) e Xaquín (16), todos da parroquia de Serres. Alumnos todos de Escolas de Música e Conservatorios, empezaron xuntándose para facer a música do coro da Igrexa, pero pouco a pouco, sen abandonar o primeiro, fóronse volcando ás guitarras eléctricas e demáis. Agora, xa soñan con ser unha banda de rock e apuntan moi alto, xa que con poucos anos de idade contan cuns cantos concertos ás súas espaldas.

TRAPOS SUCIOS. Xa son 5 homes ben formados, que aínda que empezaron sendo uns rapaces, levan 13 anos tocando xuntos e crecendo coa música. Grupo de rock máis que consolidado con tres discos no mercado (“¿y tú que opinas?” – “Con el agua al cuello” – “Idiocracia”) e estudio propio. Compartiron cartel con grupos da talla de Rosendo, Barricada, Barón Rojo, Porretas, Gatillazo ou The Lokos e colaboraron no seu directo artistas coma Charlie (baixista de Los Suaves). Gañaron o primeiro concurso Rock da Deputación da Coruña e, sen que serva de precedente, atrévome a decir que eles sí que son profetas na súa terra, posto que cada concerto que ofertan en Muros, sexa de balde ou de pago, enchen!

Son Germán Mosqueira (canta), Ricardo Mayo, Kaio (guitarra), Denís Lamela (guitarra); Manolo Romero, Tararo (baixo) e Pedro A. Lago (batería).

E aí vos deixo uns enlaces para que os podades ver actuando e en diversas entrevistas.

www.trapossucios.com

http://www.ivoox.com/4077616

http://musicaengalego.blogspot.com.es/2012/10/entrevista-trapos- sucios.html?m=1

TERBUTALINA. Terbutalina nace no 2010 nun garaxe. A súa música é garaxe punk, e eles son 5 rapaces, e non tanto, de Muros e Pontevedra, ou sexa, das Rías baixas. Eles son Miguel, Guitarra e cantante (Ventín); Mon, Guitarra (Esteiro); Brais, Teclado (Esteiro); Samuel, Baixo (Muíño do Vento) e Diego, Batería (Pontevedra).

Teñen varios discos xa no mercado e que se poden escoitar e descargar totalmente de balde, “A muerte”, “Ritmo serbio”, “Hostias para todos”, “Hostias”, “Broncodilatador”, “Que-de-leite” e “Live in Catoira”. Todos os temas que interpretan son propios; non fan versións. www.terbutalina.net

ARCHIVO ADXUNTO. Son tres rapaces de 17 anos que fan música punk e rock. Tres amigos de sempre que se xuntaron no 2012 a facer o que máis lles gustaba, Música. Contan que cando se xuntan para ensaiar, co “bo rollor” que hai entre eles a música e as composicións flúen soas.

Tocan versións doutros grupos pero tamén teñen composicións propias, de feito xa

están preparando a súa primeira maqueta na Sala Nasmo.

Son Adirán Bouzas, Yeray Santana e Javi Fernández.

FISIONBOYS. 4 chavales de Muros (Louro, Ventín e Baño) que fan rock. Xúntanse na Nasmo para versionar a grupo como The Hivies ou Libertines, pero tamén coas súas propias composicións, das cales, están gravando algunhas nestes intres con Juan.

Todos con estudios musicais nas Escolas Municipais de Música de Carnota e Muros, teñen grandes aspiracións de chegar lonxe na música, aínda que non deixan de recoñecer que hai dificultades moitas, como problemas para xuntarse á hora de ensaiar (un estudia fóra e xa só poden quedan nas fins de semana, os estudios e a idade de querer andar de festa, entre outras). Son Samuel, Xanma, Javi e Alberto.

EVIL BASTARD. 5 homes ben levados, así son eles. 4 de Muros e 1 de Carnota. Nace o grupo cando abre a Nasmo, cun elenco distinto ao de hoxe, do cal só quedou un, Dani. Fan “Melodic Death Metal” con moita influencia de grupos do estilo, pero buscando sempre facer algo diferente e pouco visto na nosa zona.

Eles son Rubén (Dubi de Carnota), Rubén (Rufo), Antón Beiro, Lino e Dani García. Tres autodidactas e Dubi e Dani formados moitos anos na Escola Municipal de Música de Carnota.

Ensaian todas as fins de semana na Nasmo, pero tamén lles costa seguir adiante por mor do traballo, aínda que coas gañas que teñen de empezar a “dar guerra” e de ter o seu “bautismo de lume” sobre un escenario, todo se leva.

MAESTRO ROMERO. Un dúo de guitarras que soa xenial. Alberto Romero (Muros) e Alfonso Gallardo (Esteiro) forman un set acústico onde as súas cancións son un agasallo para os oídos.

Alberto estase especializando actualmente nos estudios superiores de música e a especialidade de Alfonso é a palabrería e verborrea, polo que música e letras conflúen sen problemas.

Maestro Romero nace hai ben pouco, en maio de 2014, cando dous coñecidos de 6 anos atrás fan que os seus camiños coincidan en dirección, paixóns e ideais. Composicións propias e versión, o millor que ofertan é a súa música en directo.

Un verán cheo de concertos (17) polas vilas de Galicia, con moito esforzo de cartos e tempo, fai que os dous componentes se rearfirmen máis nos seus ideais e nos seus soños, que non son outros que tocar, tocar e seguir tocando.

E ata aquí podo ler! Que a Música non pare … porque a música é vida!!!!