p/ José Mª García Rodríguez.

 

Os cregos da miña Vila,

Deus llo pague, maus non eran:Imagen3

o Currión, o Raboto,

o Papuseiro e Penela.

 

Don Ramón, o Currión,

era pequeño e gordiño,

rebuldeiro e pedinchón,

coma calquer cadeliño.

 

Canda na misa maior,

o evanxelio pregoaba,

os homes iñan pra porta,

e a il, o Demo o levaba.

 

Un mundo botaba alí

de pestes de todo o mundo,

e pra falar unha hora

non tiña que coller pulo.

 

Namentras, uns homes fumanImagen4

outros mollan a palleta,

o sol, mazán colorada

baila por riba da eirexa.

 

Don Manoeliño, o Raboto,

“vivía con esperanzas»

As espranzas dir pra o ceo

e unha Esperanza na casa

que, máis que poza de rua,

andaba chea de lama,

 

Cando misaba cediño,

na capeliña do Carmen,

iñan alí dúas vellas,

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

un aleixo e tres rapaces.

 

Nós quería confesar

porque a xente e sinvergoña.

De cada cen, cento dez,

pode máis, perdera a conta.

 

Por non dar non daba a hora,

pechaba a porta ao xantar,

e os rapaciños da Vila,

o que lle foran armar,

que misaba coa criada,

riba da pedra do lar.

 

Don Francisco, o Papuseiro,

tén a sona coma o mel,

e coma o probe e tan doce,

aos probes, dálle o que tén,

 

As nove dí súa misa,

predica máis mal que ben,

e a quen lle oferta un netiño

de viño váillo aprouguer.

 

De noite confesa doentes

e cando algún nono fái,  dille:

—Lévanche pra Atalaia.

Vánche a enterrar coma a un can.

 

Cando máis peneque está,

chama a todos «meus bonitos»,

A xente bícalle as mans

e retruca con cariño.

 

—Vélo ei vái o crego bó;

vélo ei vái san Francisquiño..,

 

Bó rezador de rosarios

e cantor dos evanxelios,

don Manuel Penela é

o pirmeiro antre os pirmeiros.

 

Co parachuvias na man,

fachendoso e ben vestido,

vái pola calle de Abaixo

máis teso que un señor bispo.

 

Faladores, que non faltan,

chámanlle «crego de ricos»

e dín, as agochadiñas,

que do mundo tén dous fillos.

 

Pro, coma leria e conversas

non lle enrugan seu ombrigo,

e na eirexa do Señor

hai ovellas e cabirtos,

polas maus ou polas boas,

dalle os diviños ensinos,

e que queiran ou non queiran,

fáinos andar dereitiños…

 

Coma vedes, maos non eran

os cregos da miña Vila.

Alén do vado da morte,

Deus Iles dé a saúdiña.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

En noviembre pasado se puso en marcha la Xacopedia, (www.xacopedia.com); un trabajo excelso que pone a disposición de los internautas “toda la cultura jacobea abierta al mundo en una enciclopedia 2.0”.

La Xacopedia supone la recopilación y puesta en valor por primera vez de una manera tan específica de un patrimonio singular y único que solo Santiago posee como meta milenaria de una de las rutas de peregrinación más importantes –posiblemente la más importante– del mundo: el Camino de Santiago.

Tiene su precedente en la Gran Enciclopedia del Camino de Santiago pero supone un paso más por hacer accesible en todo el mundo todo el relacionado con la cultura xacobea, valiéndonos para eso de una herramienta universal como es Internet. Para ello proponemos tanto una XacopediaImagen1 en el sentido más enciclopédico –buscador de términos– como una red social interactiva que permita a todos los amigos de la cultura jacobea compartir su e experiencia y conocimiento sobre el tema de forma rápida y sencilla, tanto a través de ordenador como de dispositivos móviles.

La obra, como el propio Camino de Santiago, traspasa las fronteras europeas para llegar allá donde llegó la figura del apóstol Santiago y la propia Ruta Xacobea, lugares tan recónditos como Perú, Nueva Zelanda, Cabo Verde, Israel, Filipinas…

Esto es lo que contiene la web xacopedia.com acerca de Muros:

“Villa que cuenta con cerca de 2.000 habitantes (10 m) situada en la parte norte de la ría a la que da nombre, en el municipio coruñés homónimo. A 67 km de la capital gallega. En la Edad Media era conocida como uno de los puertos de Santiago de Compostela, pues en su dársena desembarcaban peregrinos procedentes de diferentes países de Europa para retomar su camino hacia la tumba que albergaba al apóstol Santiago.

Cesión a la sede compostelana //// La historia de esta localidad costera se remonta al siglo X, pero no se tiene constancia escrita de su existencia hasta el XIII, cuando se conocía con el nombre de Puebla de Muro.Imagen2 Con todo, los castros, las muestras de arte rupestre -destacan los petroglifos que se hallan en las parroquias de Louro y Serres- y los restos de vías romanas que se conservan, hacen creer que estuvo habitado desde antes. Este territorio perteneció a la Corona hasta que en el año 1298 Fernando IV se la cede a la Iglesia compostelana, por lo que deja de ser villa realenga y en su escudo se sustituyen el castillo y el león -que representaban al Reino de Castilla- por dos vieiras que acompañan a una carabela y que se refieren a su dependencia de la mitra compostelana.

Un importante patrimonio histórico //// En esta villa, declarada Conjunto Histórico-Artístico en 1970 y una de las mejor conservadas de la comunidad gallega, las construcciones religiosas superan con creces a la arquitectura civil. Así, en su casco histórico se pueden observar nobles casas señoriales, callejones laberínticos, varias fuentes -destacan la de Pescadería Vella o la de A Xesta- y plazoletas con cruceros -un ejemplo es la de Santa Rosa-. Otros legados son la torre de la antigua colegiata de Santa María -conocida hoy en día como la iglesia parroquial de San Pedro de Muros- que se creó a petición de Diego de Muros, empeñado en no pagar diezmos a la Iglesia compostelana; el santuario de Nuestra Señora del Camino y varios cruceros que se encuentran en los diferentes edificios religiosos muradanos -en el atrio de la capilla de Santa Isabel, en la antigua capilla del lazareto de la Virgen del Camino, en la plaza de Santa Rosa y en la parroquia de Louro, Santiago, donde se conserva un vía crucis-.

En cuanto a la presencia de hospitales, se conoce la existencia de uno de pobres en el siglo XIV y el de A Trinidade o de San Pedro, fundado en el año 1418 por Diego de Muros. Además, adosado a la fachada principal del santuario de A Virxe do Camiño, se construyó un hospital de Lazarados -aparece citado en documentos del 1421 al 1490- que funcionó como zona de acogida para los peregrinos que desde Compostela se dirigían a Fisterra”. [VCM]

 

 

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Alianza Uhía Patiño

Metalcrú

Metalcrü naceu no verán de 2010, tendo os primeiros compoñentes 13, 16 e 21 anos. Eles son son os tres de Louro e fanse chamar Mauro, Dani Metal e Juan do Bolo. Catro colegas (nun principio tamén estaba Álvaro)  que soñaban con ser Judas Priest, Metallica ou Iron Maiden …

Son autodidactas, agás Dani que se formou nun comezo na Esmu de Muros, pero que tralo seu paso pola Escola de Música de Carnota perfeccionou a súa técnica metaleira.

Tocan versión e experimentaban temas novos, pero á banda faltáballes algo …. Fixeron un par de actuacións  no 2011, e unha vez que entraron a ensaiar na Nasmo, a cousa cambiou.

Son Dani, Mauro e Juan seguían aproveitando as horas de ensaio e os consellos, e conseguiron que se uniran a eles  Zubiela (30 anos, Baño) e Pincho (29, Baño), tendo por fin unha formación sólida e de calidade. Coas vidas e dificultades de cada un, houbo máis cambios, Pincho abandonou a banda por falta de tempo e Dani Metal ao ver a nova iniciativa entrar no 2013. A partir dese momento, Metalcrü renace como unha banda nova que mantén un nome manchado por un pasado de simples versións e concertos mediocres, pero con expectativas moi altas e iniciativas sólidas.

Zubiela achegara 2 composicións antes da entrada de Dani, as cales estaban fortemente influenciadas polo Thrash Metal da vella escola (os primeiros discos de Anthrax, Metallica, Slayer) e tamén bandas míticas como Motorhead ou Judas Priest. Dani achegou un toque máis melódico ás composicións pola súa afección ao Power Metal, tomando o mando como compositor principal, mentres Mauro se encargou de facer todas as letras.  Juan do Bolo abandonou o grupo e incorporou Roldán, baixista de Carnota.

As súas expectativas son positivas. Actualmente teñen  8 temas (todos en galego) completados, e participan no Concurso da Caverna. Van gravar novos  temas na Sala Nasmo ante unha saída cara o público a medio ou longo prazo, porque, aínda que levan todo con calma, hai gañas de amosar polos locais da zona e polas cidades os nosos temas, xa que posúen  potencial baseado na combinación dun Metal clásico, ortodoxo e puro coa lingua galega (alternando galego normativo coa variedade da nosa zona fisterrá), algo que non está nada explotado no país.

En fin, que Metalcrü atópanse nunha difícil situación por culpa da indispoñibilidade do solista, aínda que esperamos retomen a iniciativa a raíz do incentivo que supuxo un primeiro concerto solidario co local de ensaio para poder mostralo dunha vez por todas ao público e que o Metal teña o seu oco nunha grandiosa escena muradana dominada polo punk-rock.Imagen1

Teñen páxina en facebook e déixovos unha foto para que vos vaian sonando as súas caras!!!!

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

p/ Manuel Lago Álvarez.

Recentemente suscitouse na rede social unha pregunta sobre a propiedade da muradana  Capela San Xosé. Sobre a súa fundación xa TMT publicou un artigo ofrecendo datos sobre un documento de data 16 de setembro de 1709, ante o escribán de Santiago Don Pedro Rodríguez. (https://themurostimes.com/2015/02/24/a-fundacion-da-capela-de-san-xose/).

A propiedade actual corresponde á Fundación “Ángela González Argís”, fundación inscrita no Rexistro de Fundacións da Xunta Imagen2de Galicia e da que son patronos o Concello de Muros (alcalde/sa e tenente de alcalde) e o Sr. cura párroco de Muros.

Achego o publicado no Boletín Oficial do Estado (BOE) nº 306 de 23 de decembro de 1959, no que se fai pública a Resolución da Dirección Xeral do Contencioso do Estado pola que se lle concede á Fundación «Ángela González Argís”, da Vila de Muros (A Coruña), a exención do imposto sobre os bens das persoas xurídicas.  Esta Resolución foi promovida a instancias do entón alcalde de Muros Don José María Monteagudo Romaní.

RESOLUCION de la Dirección General de lo Contencioso del Estado por la que  se concede a la Fundación «Ángela González Argís”, de la Villa de Muros (La Coruña), la exención del impuesto sobre los bienes de las personas jurídicas.

Visto el expediente promovido por Don José María Monteagudo Romaní, Alcalde Presidente del Ayuntamiento de la Muy Noble, Muy Leal y Muy Humanitaria Villa de Muros (La Coruña) y en tal concepto Presidente del Patronato de la Institución benéfica mixta «Ángela González Argís» de dicha villa, solicitando en nombre da la misma exención del impuesto sobre los bienes de las personas jurídicas, y

Resultando que, por testamento otorgado en 26 de julio de 1923 ante el Notario de Santiago don Jesús Fernández Suárez, doña Ángela González Argís instituyó Fundación que lleva su nombre con la finalidad de dar asistencia a ancianos de ambos sexos al propio tiempo proporcionar enseñanza a los niños y niñas pobres.

Resultando que la referida Fundación ha sido reconocida como Entidad benéfica particular por Orden ministerial de 12 de julio de 1934.

Resultando que los bienes de su patrimonio para los cuales se solicita la exención consisten. en una casa de plantaImagen1 baja y piso alto, señalada con el número 10 antiguo y 11 moderno, en la calle de San José, de la villa de Muros, con una medida superficial de unos 172 metros cuadrados, teniendo la entrada por el Este, que da a dicha calle; linda: derecha Norte. ruinas de una casa perteneciente a la Institución de que se trata y después huerta perteneciente a los herederos de doña Ventura Ameijenda González; izquierda, Sur, terreno y huerta de la misma casa, y fondo u Oeste, la huerta de la casa. Inscrita al folio 151 del libro 51 de Muros, tomo 222 del Archivo, finca número 6.705.

 La capilla llamada de San José, sita en la calle de su nombre de villa de Muros, que tiene su entrada por el Norte, con un atrio y crucero de piedra enfrente de la puerta de entrada, y linda capilla, atrio y crucero, que forman un solo predio: por Norte, Este y sur, con la citada calle de San José, oeste, con una huerta de la Institución benéfica «Ángela González Argís». Inscrita. al folio 153 de los mismos tomo y libro citados en la anterior finca 6.706.

Una huerta unida a las fincas. que figuran a los folios 151 y 153 del mismo libro y tomo citados; número. 6.707, sita, por tanto. en la calle de San José de la Villa de Muros. Tiene una extensión superficial de 29 áreas y 35 centiáreas, y linda: Norte, huerto de los herederos de doña Ventura Ameijenda González y Arroyo del Chalón, y después de ésta, huerta de los herederos de don Manuel Malvárez, el edificio del Hospitalillo y terreno comunal: Este, por donde tiene una puerta de entrada, capilla, atrio y calle de San casa y huerto de herederos de doña Manuela García Portals, y oeste, camino del Cementerio.

Una casa de planta baja y piso alto, de unos 30 metros cuadrados de superficie, sita en la calle de Paz, de la villa de Muros, sin número, en el barrio dé la Virgen del Carmen; linda: al Este o espalda, calle de la Fortaleza: Oeste -por donde tiene su entrada, calle de la Paz; Norte o izquierda, de Francisco Hermida, y Sur o derecha, casa de Manuel León.  Inscrita al folio 157, libro y tomo anteriores, finca 6.708, inscripción primera. Finca urbana conocida con el nombre de «El Hospitalillo». sita en el calle del Hospital, de la Villa .de Muros, sin número, compuesta, de dos edificios, uno el destinado a Hospital, compuesto de dos plantas, baja y alta, teniendo esta adosada por su parte Sur una galería, de una extensión superficial de 194 metros cuadrados con 70 centímetros, también cuadrados, que tiene su entrada al Norte por un terreno inculto y otro destinado a casa-habitación; Nordeste de la total finca, con su entrada por el Oeste, que da al terreno inculto de que se ha hecho mérito, consta de un solo piso y ocupa una superficie de 70 metros cuadrados con ocho centímetros, también cuadrados.

Dependiente de los dos edificios existen dos terrenos, uno a labradío en la parte Este y Sureste de la total finca, con su entrada por el Oeste, que da al terreno inculto de que se ha hecho mérito, de la superficie de dos áreas y 12 centiáreas aproximadamente, por el que se tiene acceso a los inmuebles urbanos referidos. Linda todo ello, que ubica 534 metros cuadrados con 78 centímetros, al Norte, por donde se halla la entrada, con la citada calle. del Hospital; Sur, con baldío público, y después el rio del Chalón: al Este, casa de Josefa Santiago, terreno de Josefa Ramos Vara y más de Antonia Malvárez Romero, y al Oeste, después de zanja, campo de San Pedro, Inscrita al folio 201, libro y .tomo anteriores, finca número 6.744, inscripción primera.

Todas estas fincas están inscritas a nombre de la «Ángela González Argís». Una lámina de inscripción nominativa, número 5.717, según resguardo número 32.911 del Banco Pastor de La Coruña, con un valor de 32.000 pesetas y renta anual de 976 pesetas. Títulos de Deuda Amortizable por valor de 15.000 pesetas. 3 por 100, con una renta de 596 pesetas. Títulos de la Deuda Interior por valor de 32.000 pesetas, 4 por 100, con una renta anual de 1.240 pesetas. Títulos de Deuda Perpetua Interior, 4 por 100, con un valor de 112.800 pesetas, con una renta anual de 3.569 pesetas. Títulos de la Deuda Amortizable. 4 por 100, con un valor de 59.500 pesetas, con una renta anual de 2.356 pesetas.

Títulos de la Deuda Perpetua Interior, 4 por 100, con un valor de 41.100 pesetas, con una renta anual de 296 pesetas. Estos títulos se encuentran depositados en la Sucursal del Banco de España en Santiago.

Considerando que según el artículo de la vigente Ley del Impuesto de Derechos Reales de 21 de marzo de 1958, corresponde a este Ministerio de Hacienda resolver los expedientes de exención del impuesto sobre los bienes de las personas jurídicas; Considerando que según el artículo 70, letra E), de la Vigente ley del Impuesto de Derechos Reales, de 21 de marzo de 1958, están exentos del impuesto sobre los bienes de las personas jurídicas al patrimonio que de una manera directa e inmediata sin interposición de personas se hallen afectos o adscritos a la realización de un objeto benéfico de los .enumerados en el artículo segundo del Real Decreto de 14 de marzo de’ 1899, siempre que en él se empleen directamente los bienes o sus rentas;

Considerando que la Fundación «Ángela González Argís» ha sido reconocida como de beneficencia particular mixta por Orden ministerial referida en el resultando segundo; Considerando que los bienes están directamente adscritos a realización de su fin por ser de la propiedad directa de Fundación.

La Dirección General de Io Contencioso del ha acordado declarar exentos del impuesto sobre los bienes de las personas jurídicas  los relacionados en el resultando tercero de esta Resolución en tanto en cuanto se empleen directamente los referidos bienes o sus rentas en cumplir el fin benéfico de la Institución.

Madrid, 30 de noviembre de 1959. —EI Director General, José María Zabía Pérez.

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario

Dende a publicación da que fora a súa obra prima “La eternidad en 231 días” Fran J. Lestón tiña claro que esa afición que tiña de escribir, debería servir para algo máis que mero entreteñemento do lector. Él mesmo comezou a escribir porque se sentía millor ao facelo, como si se tratara de algo terapéutico. Por iso pensa que a labor dun escritor Imagen2ebe consistir en ser capaz de transmitir emocións no lector, ademáis de aportar ensinanzas e por suposto, entreteñemento.

¿Cantas veces te sentiches cheo de furia, invadido pola tristeza, afogado? ¿En cantas desas ocasións non agradecerías que unha voz amiga che animase a emprender o camiño que che levase a atoparte contigo mesmo e así comprender cada unha das túas sensacións? E así chegar a coñecerte millor.

Fíxate no horizonte. ¿Non é certo que por veces  che parece ver unha montaña e a quixeras alcanzar? É Veisal. Por veces agóchase e desaparece. Veisal é esa montaña que queda máis alá do horizonte, pero tamén é a viaxe que nos leva alí. Veisal é un traxecto entre a realidade e a fantasía, aínda que tamén é unha invitación a facer unha parada ou a camiñar despaciño, gozando de cada paso realizado e de cada etapa rematada. Lestón vístese de peregrino e lévanos da man para baixarnos do vertixinoso transcurrir dos días, os cales por veces se tornan ata demenciais.

A vida quizáis non ten moito que ver coa fortuna ou a casualidade e sí moito coa providencia, a causalidade e os condicionamentos de cada un. No camiñar de cada individuo ten que ver a educación, o ambiente, os niveisImagen3 culturais e mesmo os económicos. Todo isto pode resultar un lastre ou rampa de lanzamento hacia logros e éxitos. Pero tamén ten importancia a saúde emocional.

“Camino a Veisal” trata de pasar por estas circunstancias que son individuais para cada persoa, pois todas as persoas son únicas e exclusivas. Faino mediante unha serie de contos de moi doada lectura sin moralexa específica, aínda que cada conto conleva unha ensinanza entre liñas.

Lestón non se cansa de dicir que o que escribe non sempre son feitos reais, por eso ahí entra en xogo a fantasía e a ganas de un mesmo de cambiar as cousas. Aquelo que conseguimos imaxinar, debe poder facerse posible. “Camino a Veisal” ten moito de autobiográfico chegando a mostrar nas liñas trazadas as cicatrices causadas polos golpes que o mesmo autor poido sufrir, que son os mesmos golpes e traumas que calquer lector pode recoñecer como propios.

Lestón agarda que aqueles que se decidan a emprender o “Camino a Veisal” se deleiten coa lectura e estén dispostos a aprender. Fran J. Lestón, sen ninguna intención de chegar a parecer pretencioso, espera que os seus libros poidan chegar a ser verdadeiros manuais que nos axuden a ser máis felices.

A dúbida é algo nas persoas. Ninguén posee a absoluta sabiduría sobre todo canto nos rodea. A incetidume, o descoñecemento, o medo a aquello que nos resulta extraño, é algo normal. En nós  está o permanecer paralizados a causa de todo isto oi interesarnos na maneira de vencelo. Por iso eu non cesaba de facerlle preguntas ao Mestre sempre que tiña ocasión.

-¿Cómo saberei si os meus  pasos son os acertados? ¿Cómo saberei que non me equivoco na elección do camiño cando me encontre con varias opcions a elexir? – preguntei ao mestre.

-Non o saberás. Porque sinxelamente non existe o camiño acertado nin o camiño equivocado. Tan só existe un camiño a seguir, e ise é o teu propio.

-¿Cómo farei para ver o camiño e non tropezar?

 -Nada nin ninguén evitarán que tropeces e incluso que caias. Os tropezos manteránche máis espertoe faranche máis áxil. As caídas faránche forte.

Polo día acompañarache un granluceiro que permanecerá no ceo e darache luz a ti o mesmo que a todos os caminantes. Cando durante o día a luz do luceiro non che sexa útil, ben porque che cega ou non che aporta a suficiente claridade, mira ao resto dos caminantes que che trasmitirán a súa luz.

-¿E qué sucederá cando a noite me asalte co seu golpe mortal? ¿Qué farei cando as néboas me envolvan e as horas me afoguen na absoluta oscuridade?

 -Para aquelas xornadas nas que la oscuridade da noite che atrape no camiño, eu concédoche tres lúas. As tres son diferentes. Unha lúa crecente, que emana a súa luz para mostrarche que tan só despois de que un chega a ser pequeño pode comezar a crecer. Unha lúa chea, porque so se alcanza a prenitude  cando se está cheo de luz. Unha lúa menguante, para que non te olvides que sempre debes mostrar humildade.

Non permanecerán dándoch a súa luz ao mesmo tempo. Ti iralas vendo de unha en unha,  porque as tres son independentes e diferentes. Fixarástes nelas e gracias á súa luz poderás proseguir o teu camiñar, aínda nesas ocasión que ti penses camiñar entre néboas.

 -¿E isas tres lúas teñen nome? ¿Cómo podo dirixirme a elas para solicitarlles algo ou mostrarlles a miña gratitude?

 -Esas tres lúas chámanse Saray, Javi e Clara. Elas che darán a forza necesaria naqueles momentos de debilidade. Míraas e sentiráste forte.”

 

Publicado el por themurostimes | Deja un comentario